II SA/Łd 1014/17

Dnia 28 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oraz określającą warunki i wymagania korzystania ze środowiska oraz ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 28 grudnia 2016 r. M. S. , prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Stacja A. w B. , wystąpił do Burmistrza O. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji LPG o stację paliw (zbiornik dwukomorowy podziemny 25 m3), rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku obsługi stacji paliw i wulkanizacji, budowie myjni samochodowej, budowie zbiornika na wody opadowe, budowie wiaty nad polem przyjmowania i dystrybucji paliw płynnych, przebudowie zjazdu oraz budowie zjazdu, utwardzeniu terenu oraz miejsc postojowych, budowie przyłącza kanalizacyjnego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na działce o nr ewid. 1714/1 w obrębie [...], gmina O. , załączając do wniosku m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia. W toku postępowania Burmistrz O. uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. , że dla przedmiotowej inwestycji nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie przewidzianym w art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405), powoływanej dalej także jako: "u.o.ś.", oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. , że dla ww. przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazującą na konieczność określenia w decyzji środowiskowej warunków i wymagań. Następnie postanowieniem z dnia [...] Burmistrz O. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz wskazał warunki i wymagania, jakie powinny być określone w decyzji środowiskowej. Mając na uwadze powyższe, Burmistrz O. wydał decyzję z dnia [...] r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określającą warunki i wymagania korzystania ze środowiska oraz ochrony środowiska (określone w pkt 1-17), uwzględniając przy jej podjęciu łącznie szczegółowe uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.o.ś., w tym lokalizację przedsięwzięcia, stan środowiska w jego regionie, zagospodarowanie terenu w stanie istniejącym, charakter oraz skalę zamierzonego przedsięwzięcia, sposób korzystania ze środowiska, jego oddziaływanie na poszczególne komponenty środowiska oraz kartę informacyjną przedsięwzięcia. Uzasadniając tak podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie zarówno w fazie eksploatacji, jak i w fazie realizacji, przy zachowaniu odpowiednich środków i technik, nie powinno znacząco oddziaływać na środowisko. W karcie informacyjnej zaproponowano rozwiązania chroniące środowisko, których zastosowanie zminimalizuje prawdopodobieństwo wystąpienia znaczących oddziaływań. Organ wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie na etapie budowy oddziaływać będzie okresowo i krótkotrwale, zaś na etapie eksploatacji oddziaływanie będzie długotrwałe o charakterze ciągłym, jednakże oddziaływanie to nie będzie powodować zagrożenia jakości środowiska, jeśli inwestycja będzie przeprowadzana zgodnie z zamierzeniami inwestora przedstawionymi m.in. w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jej uzupełnieniu. Organ podkreślił, że załącznikiem do tej decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył S.B. , stwierdzając, iż nie jest zadowolony z jej ustaleń decyzji, a ponadto nie otrzymał zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranymi dokumentami i materiałem dowodowym. Pismem z dnia 28 września 2017 r. Kolegium poinformowało strony o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się w kwestii zebranego w sprawie materiału dowodowego. Po zapoznaniu się z aktami sprawy S.B. w piśmie z dnia 12 października 2017 r. wniósł dodatkowe zastrzeżenia. Wskazał na zagospodarowanie swojej działki, sąsiadującej z terenem inwestycji, na której znajduje się domek letniskowy, który zamierza przebudować na dom całoroczny, oraz stwierdził, że posadzone są drzewa owocowe oraz rośliny uprawne. Zarzucił, iż wbrew wskazaniom inwestora na działce objętej inwestycją już od "co najmniej 5 lat" prowadzona jest działalność wulkanizacyjna. Zdaniem skarżącego przy wydawaniu decyzji środowiskowej należy bezwzględnie mieć na uwadze sposób zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości. W konkluzji S.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i "nakazanie organowi zachowania uwzględniającego interesy wszystkich stron postępowania". Wyrażenie zgody na planowaną inwestycję jest dla strony krzywdzące, bowiem ogranicza możliwość swobodnego zagospodarowania nieruchomości planowaną zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Powołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedsięwzięcie, o którym mowa w decyzji pierwszoinstancyjnej, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji podjął decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po wcześniejszym wydaniu postanowienia z dnia [...]. o stwierdzeniu braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia oraz wskazującego jednocześnie wymagania dotyczące korzystania ze środowiska i ochrony środowiska. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przed wydaniem tego postanowienia organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obydwa organy współdziałające, po analizie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załącznikami, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.ś, wyraziły opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, szczegółowo uzasadniając zajęte w sprawie stanowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w swej opinii wskazał ponadto na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pewnych warunków i wymagań. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Zaznaczył, że inwestycja powinna posiadać takie zabezpieczenia, rozwiązania i urządzenia techniczne, by ewentualne oddziaływania na środowisko i uciążliwości dotyczyły jedynie obszaru działki, na której jest zlokalizowana. Ponadto analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazuje, że dokument ten spełnia wymogi stawiane przez art. 62a ust. 1 u.o.ś. W ocenie Kolegium ocena przedsięwzięcia, przy zastosowaniu rozwiązań, na które wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, i na które zwrócił uwagę organ I instancji w zaskarżonej decyzji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko. Zdaniem Kolegium nie ma podstaw, aby przedłożonemu przez inwestora dokumentowi odmówić waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Sprawa została przeanalizowana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zarówno przez organy współdziałające - organ ochrony środowiska i organ ochrony sanitarnej, jak i organ gminy właściwy do wydania decyzji środowiskowej. W sprawie uwzględniono obowiązujące przepisy w zakresie wydania decyzji w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przy jej rozpatrywaniu wzięto pod uwagę - poza innymi uwarunkowaniami - skalę planowanego przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, kwestie emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, które nie będzie wykraczało (w fazie eksploatacji) poza teren, na którym zrealizuje się inwestycję. Kolegium podkreśliło również, że zabezpieczeniem środowiska przed negatywnym wpływem na nie przedmiotowego przedsięwzięcia są wynikające z decyzji warunki i wymagania nie tylko dotyczące fazy realizacji, ale i eksploatacji przedsięwzięcia. Podsumowując, Kolegium uznało, że zasadnie organ I instancji stwierdził w zaskarżonej decyzji brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dowodem, a brak jest dowodów przeciwnych w tym względzie, dlatego też ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości, czy obawy skarżącego odnośnie przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, w tym na jego nieruchomość usytuowaną w sąsiedztwie inwestycji, nie mogą skutecznie podważać zasadności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. wniósł S.B. . Zaskarżając tę decyzję w całości, skarżący podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa: I. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 7, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", polegające w szczególności na: a) utrzymaniu w mocy decyzji, która naruszyła prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, w którym jest stroną; nieuwzględnieniu zarzutu skarżącego naruszenia art. 9 i 10 § 1 k.p.a. przez Burmistrza O. , który nie powiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z dokumentami i materiałami przed wydaniem decyzji w I instancji, co skutkuje nienależytym i niewystarczającym poinformowaniem jednostki o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz brakiem zapewnienia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także brakiem możliwości zapoznania się przez jednostkę z zebranym materiałem dowodowym oraz możliwością wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszeniem żądań, a także polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji; b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, braku oceny całokształtu materiału dowodowego, w szczególności niewzięciu pod uwagę stanowiska skarżącego zawartego w piśmie z dnia 12 października 2017 r., co skutkowało naruszeniem zasady wyważenia interesów i doprowadziło do wydania decyzji stronniczej, uwzględniającej jedynie interes pojedynczej jednostki; 2) naruszeniu art. 8 k.p.a. polegającym w szczególności na braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez dowolne przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie wpłynie na środowisko oraz poprzez pominięcie opinii skarżącego co do przedmiotowej inwestycji, co powoduje wykazanie, że ważniejszy jest interes indywidualny, aniżeli interes społeczny; II. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, tj. art. 59, art. 63 i art. 71 u.o.ś. poprzez utrzymane w mocy błędnej i niezasadnej decyzji wskazującej na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, co skutkowało m.in. wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach umożliwiającej wystąpienie o wydanie decyzji o zezwolenie na zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, które w znacznie niekorzystny sposób wpłynie m.in. na środowisko. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od organu administracji publicznej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący, odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazał, że doprowadziły one do niewłaściwego zastosowania przepisów u.o.ś. Strona winna być w postępowaniu zawiadomiona o przeprowadzeniu każdego dowodu i ma prawo uczestniczyć w określonych czynnościach dowodowych, a po zakończeniu postępowania administracyjnego ma prawo zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym. Zawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie, która ma wpływ na jej prawa lub obowiązki, ma istotne znaczenie. W ocenie skarżącego niewystarczającym jest jednak samo zapoznanie strony z zebranym materiałem dowodowym, czy informacja o możliwości zapoznania się z dowodami w sprawie. Wszczęcie postępowania zobowiązuje bowiem również organ do wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem sprawy. Odmienne prowadzenie postępowania dowodowego narusza przepisy postępowania i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie skarżący podkreślił, że organ I instancji po zakończeniu postępowania dowodowego, z niewiadomych przyczyn - naruszając przez to prawo - uniemożliwił stronie zapoznanie się z materiałem dowodowym. Burmistrz O. nie powiadomił skarżącego o jego możliwości przybycia w konkretne miejsce i zapoznania się z zebranym materiałem. Brak poinformowania skarżącego o ww. możliwościach skutkował niemożliwością złożenia jakichkolwiek wyjaśnień, ogólnego ustosunkowania się do materiałów dowodowych, a także brakiem możliwości złożenia wniosków, żądań i innych prawem przewidzianych środków. Ponadto, w przekonaniu skarżącego, w ślad za organem I instancji, organ II instancji naruszył prawo, w tym obowiązek sprawdzenia prawidłowości wydanej decyzji. Kolegium wskazało jedynie, że w odwołaniu skarżący przytoczył okoliczność braku poinformowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jednakże w żaden sposób nie ustosunkował się do ww. twierdzenia. Natomiast gdyby organ I instancji w pełni i w sposób prawidłowy próbował wyjaśnić stan faktyczny, zauważyłby, że postępowanie w I instancji nacechowane było licznymi wadami od braku ustalenia realnego stanu faktycznego po wady ściśle procesowe. W dalszej kolejności skarżący stwierdził, że organ I instancji nie wypełnił obowiązków wskazanych w art. 8 k.p.a. Kolegium nie wyjaśniło okoliczności sprawy w sposób wyczerpujący i dokładny, cytując w wydanej decyzji głównie przepisy prawne lub decyzję Burmistrza O. . Nie ustosunkowało się do twierdzenia skarżącego o braku powiadomienia o możliwości zapoznania się z dokumentacją po zamknięciu postępowania dowodowego. W ocenie skarżącego argumenty wskazane w decyzji nie są przekonywujące i nie uzasadniają twierdzenia o zasadności wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych w tej sprawie. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie uwzględnił w pełni słusznego interesu społecznego. Nie dokonał dokładnego rozważenia, jak przedmiotowa inwestycja może oddziaływać na sąsiednie działki, na których w przyszłości właściciele mogą wznieść budynki mieszkalne. W takiej sytuacji zamieszkanie na terenie sąsiadującym z inwestycją będzie nacechowane dużą uciążliwością dla codziennego bytowania na owych terenach. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżący stwierdził, że przez wydanie tej decyzji tak organ I, jak i II instancji naruszyły przepisy art. 9, art. 63 i art. 71 u.o.ś., wydając decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżący podkreślił, że Burmistrz O. , a w ślad za nim Kolegium, nie uznali, aby przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przez co znacznie ułatwili realizację przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego Kolegium, wskazując, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko, jest dalekie od prawdy. Każde bowiem przedsięwzięcie angażujące tak wiele różnych branży oddziałuje na środowisko. Skarżący nadmienił, że M. S. obecnie nie prowadzi swojej działalności zgodnie z prawem, doprowadzając do zanieczyszczeń powietrza poprzez spalanie opon z zakładu wulkanizacyjnego, który już prowadzi, nie czekając na pozwolenie organów administracyjnych. Burmistrz O. , wbrew twierdzeniom Kolegium, nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji szczegółowych uwarunkowań wymienionych w art. 63 u.o.ś. Skarżący podkreślił, że lokalizacja przedsięwzięcia usytuowana jest w ten sposób, iż graniczy z należącą do niego działką, na której znajduje się domek letniskowy, który w przyszłości zostanie rozbudowany i przebudowany na budynek mieszkalny jednorodzinny. Niewykluczone, że pozostali właściciele działek mają podobne plany związane ze swoimi działkami. Planowana inwestycja może spowodować, że właściciele sąsiadujących działek zrezygnują ze swoich zamiarów. Zdaniem skarżącego Burmistrz O. nie uwzględnił także kolejnych z uwarunkowań znajdujących się w art. 63 u.o.ś., tj. m.in. stanu środowiska w jego regionie, czy oddziaływania przedsięwzięcia na komponenty środowiska. Już w tym momencie działalność gospodarcza M.S. powoduje bowiem usychanie na terenie skarżącego drzewek owocowych, a także innej roślinności, np. truskawek, aronii, borówek, warzyw typu ziemniaki, fasola, papryka, rosnących w bliskiej odległości od granicy terenu, gdzie M. S. prowadzi swoją działalność gospodarczą. Zdaniem skarżącego kolejno wskazane w powyższym przepisie elementy, tj. charakter oraz skala zamierzonego przedsięwzięcia, poprzez ilość zaangażowanych w przedsięwzięcie branży, wielkość terenu, wieloaspektowość działań, wpłyną w znacznym stopniu na sąsiadujące tereny. Przedmiotowe przedsięwzięcie jawi się zatem jako dalece wpływające i oddziaływujące na środowisko poprzez generowane ścieki m.in. ze środkami używanymi do mycia samochodów, odpady komunalne i przemysłowe, dużą ilość koniecznego oświetlenia i zużycie energii (działalność m.in. kompresatora), zakłócenia akustyczne, wzmożony ruch samochodów, spalin pojazdów, wydobywanie się wielu nieczystości do powietrza ze stacji paliw, przeładunku paliw z cystern i w trakcie napełniania baków tankujących pojazdów. Wszystkie wyżej wskazane zakłócenia i uciążliwości spowodują, że stan czystości powietrza, ziemi oraz ogólnie pojętego, znajdującego się wokół środowiska, ulegnie znacznemu pogorszeniu. W ocenie skarżącego w okolicznościach sprawy nie jest możliwe, wbrew twierdzeniom Kolegium, stosowanie takich zabezpieczeń, rozwiązań i urządzeń technicznych, które zniwelują ewentualne oddziaływanie na środowisko i uciążliwości dotyczące obszaru jednej działki. Zdaniem skarżącego, pomimo iż organ gminy wskazał warunki i wymagania związane z inwestycją, warunki te i wymagania nie są wystarczające, by przedsięwzięcie było realizowane w taki sposób, by nie oddziaływać na sąsiadujące tereny. Skarżący podkreślił również, że niezależnie od jego interesu każdy ma obowiązek dbania o środowisko i jego poszczególne komponenty. Koniecznym jest uwzględnianie m.in. zasady polityki zrównoważonego rozwoju, która wskazuje, że rozwój gospodarczy powinien stać na równi ze sprawami dotyczącymi ochrony środowiska. Organy obu instancji pominęły tę kwestię. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto w zakresie zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, iż w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia 12 lipca 2017 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się odnośnie tychże materiałów. Zawiadomienie to zostało wysłane na adres "S.B. ul. A nr 130 m 180 [...] W.". Adres taki wynikał z informacji z rejestru gruntów według stanu na dzień 12 lipca 2017 r. Przesyłka powyższa wróciła do nadawcy z dopiskiem: "błędne dane adresowe brak numeru budynku 130". Powyższą okoliczność potwierdza również notatka służbowa pracownika Urzędu Miejskiego w O. z dnia 20 lipca 2017 r. Zdaniem Kolegium skoro skarżący nie podał do organu prowadzącego ewidencję gruntów właściwego adresu zamieszkania, to nie sposób na tej podstawie czynić zarzutów organowi I instancji odnośnie braku zapoznania z aktami sprawy. Poza tym Kolegium wskazało, że na etapie postępowania odwoławczego zawiadomieniem z dnia 28 września 2017r. poinformowało skarżącego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia w kwestii zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z prawa tego skarżący skorzystał w dniu 10 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oraz określającą warunki i wymagania korzystania ze środowiska oraz ochrony środowiska. Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji przede wszystkim należy wskazać, że postępowanie prowadzące do wydania decyzji środowiskowej regulują przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.o.ś.". Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ww. ustawy). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane w tym przepisie uwarunkowania. Na podstawie powołanego art. 63 ust. 1 u.o.ś. organ I instancji wydaje postanowienie zarówno wówczas, gdy stwierdzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak i wówczas, gdy takiej potrzeby nie stwierdzi (art.63 ust. 2 u.o.ś.). W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 u.o.ś.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych sformułowanym na tle powyższych regulacji, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, w przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (zob. np. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 10 maja 2016 roku, sygn. akt IV SA/Wa 234/16; w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 roku, sygn. akt II SA/Po 323/15; w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2015 roku, sygn. akt II SA/Bd 559/15; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontrolowanej przez Sąd sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja została – na mocy § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 71) – zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko, nie została pozostawiona organom wydającym decyzje środowiskowe, lecz wynika z przepisów prawa, tj. powołanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie to jednoznacznie wskazuje, które przedsięwzięcia mogą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również te, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a przy określaniu wskazanych przedsięwzięć uwzględniono uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.ś. Z przepisu § 3 ust. 1 pkt 35 powołanego rozporządzenia wynika, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oczywiście powyższa okoliczność nie oznacza, że w sposób automatyczny powstaje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek ten może być nałożony przez organ prowadzący postępowanie w razie stwierdzenia, że jest to konieczne, by wydać decyzje środowiskową, w związku ze stwierdzeniem, że konkretne przedsięwzięcie, z uwagi na uwarunkowania, w jakich ma powstać i funkcjonować, może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując tej oceny organ powinien kierować się uwarunkowaniami określonymi w art. 63 ust. 1 u.o.ś., które wskazują, że powinien on w zakresie tej oceny uwzględnić m.in. rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do ww. kryteriów oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. Podkreślenia jednak wymaga, że obowiązek łącznego uwzględnienia uwarunkowań wymienionych w art.63 ust. 1 u.o.ś. nie oznacza, że dla ustalenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagane jest stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia we wszystkich wymienionych w tym przepisie uwarunkowaniach. Uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.ś., mają bowiem charakter ogólny i choć organ musi je wszystkie przeanalizować, to nie oznacza, że przy każdej planowanej inwestycji one zaistnieją. Nie każde bowiem przedsięwzięcie będzie związane z wykorzystaniem zasobów naturalnych, czy też będzie występowało ryzyko jego awarii. Dlatego oczywistym jest, że pomimo sformułowania, że należy "uwzględnić łącznie" wskazane uwarunkowania, ich ocena ograniczy się tylko do tych, które realnie występują w danej sprawie. Dla wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wystarczy stwierdzenie możliwości znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w jakimkolwiek ze wskazanych w tym przepisie aspektów i nie we wszystkich łącznie (zob. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po1065/12; w Warszawie z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1404/10; dostępne w CBOSA, pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, iż organ I instancji – po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 13 czerwca 2017 r. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia 29 marca 2017 r., postanowieniem z dnia [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Następnie organ I instancji wydał kwestionowaną w sprawie decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Z argumentacji skarżącego przedstawianej w treści skargi, a także wcześniej na etapie postępowania odwoławczego, wynika, że zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy w realiach niniejszej sprawy, zasadnie organy stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora wskazanego na wstępie przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego organy niezasadnie stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Z kolei w ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego ww. przedsięwzięcia na środowisko, co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji tego organu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Na tle tak rysującego się sporu Sąd stwierdza, iż na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone przez Kolegium wskazujące na brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania ww. planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości co do jej prawidłowości, i to zarówno w zakresie ustaleń faktycznych odzwierciedlonych w materiale dowodowym zawartym w aktach sprawy, a następnie w jej uzasadnieniu, jak również zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego oraz ich wykładni, co czyni niezasadnym podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 9, art. 63 i art. 71 u.o.ś. W tym kontekście Sąd w szczególności podziela stanowisko Kolegium, iż ocena przedsięwzięcia przy zastosowaniu rozwiązań wskazanych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia uzasadniała stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na środowisko. Zasadnie przy tym Kolegium przyjęło, że zachodzi brak podstaw, aby odmówić dokumentowi przedłożonemu przez inwestora (karcie informacyjnej przedsięwzięcia) wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że sprawa będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji została przeanalizowana w oparciu o kompletny materiał dowodowy, zarówno przez organy współdziałające, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. , jak i organ gminy właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Jednocześnie należy zauważyć, że przy rozpatrywaniu kontrolowanej przez Sąd sprawy organy wzięły pod uwagę, poza innymi uwarunkowaniami, skalę planowanego przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, kwestie emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, które nie będzie wykraczało (w fazie eksploatacji) poza teren, na którym zrealizuje się inwestycję. Trafnie też Kolegium stwierdziło, że zabezpieczeniem środowiska przed negatywnym wpływem na nie przedmiotowego przedsięwzięcia są wynikające z decyzji warunki i wymagania nie tylko dotyczące fazy realizacji, ale i eksploatacji przedsięwzięcia. Ponadto w ocenie Sądu, organ I instancji, jak i Kolegium prawidłowo przyjęły, że skoro karta informacyjna przedsięwzięcia jest podstawowym dowodem w sprawie i nie ma dowodów przeciwnych w tym względzie, to ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości, czy obawy skarżącego odnośnie przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, w tym na jego nieruchomość usytuowaną w sąsiedztwie inwestycji, nie mogą skutecznie podważać zasadności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Na tle powyższych rozważań na uwzględnienie nie zasługują również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W kwestii zaś naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem na etapie postępowania odwoławczego zawiadomieniem z dnia 28 września 2017r. poinformowało skarżącego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z prawa tego skarżący skorzystał w dniu 10 października 2017 r. Skarżący nie wykazał przy tym, aby naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niedoręczenie mu przez organ I instancji zawiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym z uwagi na błędny adres figurujący w ewidencji gruntów, miało wpływ na wynik niniejszej sprawy. Przeciwnie, skarżący w pozostałym toku postępowania brał w nim udział i korzystał w pełni z gwarancji procesowych określonych w k.p.a., a jego stanowisko było przedmiotem prawidłowej oceny organu prowadzącego postępowanie zakończone zaskarżoną aktualnie decyzją, co w konsekwencji czyni niezasadnym także zarzut niedopełnienia przez organy obowiązków określonych w art. 8 k.p.a. Reasumując, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, uznał działanie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało oddaleniem skargi w całości. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. IB