II SA/Łd 1016/13

Dnia 24 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić skargę. a.bł. M. W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. W toku postępowania skarżąca wielokrotnie składała wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniami z dnia 24 stycznia 2014 roku, sygn. akt II OZ 34/14 oraz z dnia 3 lipca 2014 roku, sygn. akt II OZ 651/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia na postanowienia tutejszego sądu o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 lipca 2014r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od daty doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi. W ustawowym terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi M. W. po raz kolejny złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2014r., sygn. akt II OZ 1200/14 Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżącej z dnia 2 października 2014r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Natomiast postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 3 grudnia 2014r. oddalono wniosek M. W. z dnia [...] o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie jest prawomocne. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2015r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 lipca 2014r. Wezwanie zostało odebrane przez dorosłego domownika – S. W. – w dniu 15 stycznia 2015r. Pomimo tego wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie P.p.s.a. – od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Natomiast w myśl z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jednakże skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 72 § 1 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli te osoby nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma - tzw. doręczenie zastępcze, które oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest to, że pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi - pod rygorem jej odrzucenia w razie niewykonania tego obowiązku w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania - zostało skarżącej doręczone w dniu 15 stycznia 2015r. w trybie doręczenia zastępczego. Pomimo tego wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. W związku z powyższym sąd, na podstawie 220 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.