II SA/Łd 1016/15

Dnia 5 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi K. B. i J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę. a.tp. Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." oraz art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), zwanej także: "ustawą" – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], którą na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazano K. i J. B. rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej z dodatkowym zadaszeniem o powierzchni zabudowy ok. 18,61 m2 na działce o nr ewid. 708/4 przy granicy z działką o nr ewid. 708/5 na nieruchomości przy ulicy A nr 62 w Ł.. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że na skutek interwencji M.N. z dnia 31 grudnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prowadził postępowanie w sprawie legalności budynku gospodarczego na ww. działce. Decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy rozbiórkę budynku gospodarczego, o konstrukcji drewnianej z dodatkowym zadaszeniem, zlokalizowanego przy bocznej granicy działki na ww. nieruchomości. Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał K. i J. B. rozbiórkę spornego budynku gospodarczego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kontynuując postępowanie, w drodze postanowienia z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nałożył na K. i J. B. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, dokumentacji umożliwiającej zalegalizowanie samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego z zadaszeniem, tj.: inwentaryzacji budowlanej, projektu zagospodarowania działki, projektu budowlanego zmian i przeróbek w celu doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem, oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością oraz zaświadczenia o zgodności zabudowy z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał K. i J. B. rozbiórkę budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej z dodatkowym zadaszeniem o powierzchni zabudowy ok. 18,61 m2, na ww. działce. W odwołaniu od decyzji organu I instancji K.B. i J.B. zarzucili błędne ustalenia, co do funkcji obiektu oraz brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia przedmiotowego budynku z zadaszeniem. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że pomimo nowelizacji przepisów ustawy Prawo budowlane, zgodnie z art. 6 ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z dnia 20 lutego 2015r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 443), do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane na budowę wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, wymagane jest dokonanie zgłoszenia zamiaru budowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że bezpodstawnie jest powoływane się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2001r. (sygn. akt SA/Rz 912/00), bowiem dotyczył on altany w pracowniczym ogrodzie działkowym. Aktualnie zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane budowa altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych faktycznie nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy nawet dokonania zgłoszenia (poprzednio: altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2, w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich), ale dotyczy to tylko obiektów, podobnie jak wskazano w ww. wyroku, na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych. Przedmiotowy obiekt znajduje się na działce budowlanej, a nie na działce w rodzinnym ogrodzie działkowym. Zatem bez pozwolenia na budowę inwestor mógłby jedynie zrealizować na przedmiotowym terenie budynek o powierzchni zabudowy nie większej niż 25 m2 o przeznaczeniu gospodarczym. Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego inwestor może zrealizować li tylko wolno stojący obiekt budowlany o powierzchni zabudowy nie większej niż 25 m, liczonej co do zasady jako rzut poziomy dachu na grunt. Do powierzchni zabudowy będą wliczane takie elementy budynku jak: przejścia, przejazdy bramowe, przykryte części zewnętrzne budynku (loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy). Do powierzchni zabudowy nie będzie się natomiast wliczać zadaszenia nad wejściem, zadaszenia schodów, którego konstrukcja w całości opiera się na elementach konstrukcyjnych budynku, a nie na słupach zakotwionych w gruncie. Zgodnie bowiem z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem" – do kubatury brutto wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przykrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Organ II instancji stwierdził, że pomimo tego, iż w przepisach ustawy Prawo budowlane, jak i przepisach rozporządzenia brak definicji legalnej powierzchni zabudowy, to nie budzi wątpliwości, że kubaturę budynku stanowi iloczyn powierzchni zabudowy i jego wysokości, a tym samym na podstawie przepisów dotyczących kubatury można ustalić znaczenie terminu - powierzchnia zabudowy (interpretacja taka wynikać też będzie z reguły per non est, to jest zakazu pomijania jakichkolwiek fragmentów tekstu prawnego i zakazu wykładni prowadzącej do sprzeczności). Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że jakkolwiek elementami koniecznymi zaliczenia obiektu budowlanego do kategorii budynków jest jego trwałe związanie z gruntem i wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadanie fundamentów i dachu, to zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, uniemożliwiającym jego zniszczenie, przesunięcie, przemieszczenie na inne miejsce. Nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Jeśli nie można zakwalifikować obiektu budowlanego, jako budynku (w przedmiotowej sprawie budynku gospodarczego), do czego zdaje się zmierzać argumentacja pełnomocnika odwołujących, to nie sposób uznać, że obiekt ten był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z przywoływanym już wcześniej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jedynie budynki gospodarcze, altany, wiaty i przydomowe oranżerii są z tego obowiązku zwolnione. Skoro zaś nie można by zaliczyć przedmiotowego obiektu do budynków gospodarczych (niewątpliwie nie jest on bowiem altaną, wiatą czy przydomową oranżerią), to nie byłby on zwolniony z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy nie zgodził się również z argumentem wadliwego ustalenia funkcji i zakresu semantycznego pojęcia "budynek gospodarczy", wskazując, że jakkolwiek podziela poglądy teorii prawa, co do zakazu definiowania wyrażeń rangi ustawowej poprzez akty prawne niższej rangi (rozporządzenie), to nie może ujść uwadze, że po pierwsze definicja budynku gospodarczego przyjęta w § 8 pkt 3 rozporządzenia odpowiada rozumieniu pojęcia budynku gospodarczego funkcjonującemu w języku potocznym, a po drugie zakazu tego nie można rozumieć dosłownie, ściśle, lecz jako zakaz definiowania pojęć rangi ustawowej w sposób sprzeczny z ustawą (jej wykładnią celowościową, funkcjonalną czy językową). Nie sposób uznać, że definicja budynku gospodarczego znajdująca się w rozporządzeniu jest w jakikolwiek sprzeczna z normami ustawy Prawo budowlane. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że postanowieniem z dnia [...]., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. umożliwił K. i J. B. zalegalizowanie samowolnie wzniesionego obiektu, nakładając obowiązek przedłożenia dokumentacji. Pomimo upływu terminu inwestorzy wymaganych dokumentów nie złożyli. Skoro zaś nie wykazali oni żadnej inicjatywy w tym zakresie, w szczególności nie przedłożyli dokumentów, których złożenie w organie nadzoru budowlanego jest warunkiem sine qua non zalegalizowania samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, to zgodnie z brzmieniem art. 49b ust. 3 ustawy, prawidłowo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. orzekł o rozbiórce spornego budynku gospodarczego wraz zadaszeniem. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] skargę do sądu administracyjnego złożyli K.B. i J.B., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: – art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego bezzasadne niezastosowanie do przedmiotowej konstrukcji budowlanej, w sytuacji gdy przedmiotowy obiekt powinien zostać uznany za altanę, której powierzchnia zabudowy nie przekracza 25 m2, a zatem art. 49b ust. 1 ustawy nie powinien w przedmiotowej sprawie mieć zastosowania; – art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie oraz nakazanie skarżącym rozbiórkę wskazanego budynku, w sytuacji gdy przepis ten nie znajduje zastosowania do obiektów wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego, bowiem posadowienie altany nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego możliwe jest jedynie w stosunku do obiektu wymagającego uprzedniego uzyskania takiego pozwolenia; – § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w przedmiotowej sprawie celem uznania obiektu za budynek gospodarczy i nakazanie jego rozbiórki mocą art. 49b ustawy Prawo budowlane, podczas gdy "to art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy przedstawia warunki budynku gospodarczego, po których spełnieniu nie jest możliwe stosowanie trybu z art. 49b tej ustawy". W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie powołali się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 17 grudnia 2001r., sygn. SA/Rz 912/2000, a następnie wyjaśnili, że użytkują wskazaną konstrukcję do wypoczynku oraz przechowywania pojedynczych narzędzi ogrodowych. Nadto jest to jedyna tego typu konstrukcja posadowiona na przedmiotowej działce. Brak jest zatem podstaw do uznania, aby wskazany obiekt nie wypełniał przesłanek określonych w art. 29 ust. 1 pkt 2 lub 4 ustawy Prawo budowlane. Dlatego w przedmiotowej sprawie sankcja w postaci zastosowania nakazu rozbiórki posadowionego na działce skarżących obiektu wydaje się nieuzasadniona. Ponadto skarżący odwołali się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2009r., sygn. akt II SA/Gd 86/09, który wskazuje, że pojęcie budynku gospodarczego zostało w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zdefiniowane tylko na potrzeby tego rozporządzenia. Pojęcie budynku gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt 8 tegoż rozporządzenia nie stanowi zatem definicji legalnej budynku gospodarczego z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy i nie może być wykorzystane przy jego wykładni, w celu ograniczenia uprawnień inwestorów wynikających z tego przepisu, a tym samym nie może stanowić podstawy prawnej do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd w powoływany orzeczeniu uznał za błędne stanowisko organu odwoławczego, który dla uzasadnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego wskazanego w art. 29 ust. 1 pkt 2, jako pierwszego obiektu na działce o powierzchni mniejszej niż 500 m2, powoływał się na definicję takiego budynku zawartą w § 3 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stwierdzając, iż budynek gospodarczy stanowić może jedynie uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej. Skarżący dodali, że rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, z którego wynika, iż w rozporządzeniu mają zostać określone warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ww. warunki techniczne zalicza się do przepisów techniczno-budowlanych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obiekty budowlane wraz ze związanymi z nimi urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywalny okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym w przepisach techniczno-budowlanych. Z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika nadto, iż jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli naziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Powołane rozporządzenie określa zatem jedynie przepisy techniczno-budowlane, których należy przestrzegać w procesie projektowania, budowy i przebudowy budynków, jak również zmiany sposobu ich użytkowania, przez co uznać należy, że pojęcie budynku gospodarczego zostało w ww. akcie zdefiniowane tylko na potrzeby tego rozporządzenia, a zatem nie ma podstaw prawnych, aby w trakcie procedowania przez organ w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego stosować przepisy aktów rangi niższej niż ustawowa, a samo pojęcie budynku gospodarczego w rozumieniu § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia nie stanowi definicji legalnej budynku gospodarczego z przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i nie może być wykorzystane przy jego wykładni, w celu ograniczenia uprawnień inwestorów wynikających z tego przepisu, a tym samym nie może stanowić podstawy prawnej do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ewentualnie o umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu wskazanym w powołanych wyżej przepisach. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., nakazująca K. i J. B. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, zlokalizowanego na działce o numerze ewidencyjnym 708/4, położonej w Ł. przy ul. A nr 62. Spór pomiędzy stronami dotyczył zarówno charakteru obiektu, jak i obowiązku zgłoszenia jego budowy czy wreszcie zakresu robót wykonanych przy jego budowie. Skarżący wywodzili bowiem że w 2009r. dokonali częściowej rozbiórki istniejącej wcześniej "komórki drewnianej" oraz wskazywali, że w miejscu rozebranej komórki wznieśli altanę z zadaszeniem. Przeprowadzone oględziny oraz załączona dokumentacja fotograficzna wskazują wszakże, że wzniesiony obiekt nie pozostaje w żądnym związku z budynkiem gospodarczym, który został przez skarżących w całości rozebrany, zaś zadaszona jego część, wykorzystywana obecnie do celów rekreacyjnych, faktycznie nie determinuje charakteru obiektu. Jego przeznaczaniem jest bowiem przechowywanie narzędzi (w części wydzielonej ścianami i zamykanej) czy opału - drewna - w części zadaszonej a nie wydzielonej ścianami (por. np. fotografie na str.9, 10 i 68 akt administracyjnych). Nie może on być zatem uznany za altanę bowiem po pierwsze do wypoczynku (i to okazjonalnie) służy tylko jego część; po drugie: altana musi posiadać pewne walory estetyczne (zgodnie z potocznym rozumieniem jest to lekka budowla, często ażurowa, stawiana w ogrodzie, często ozdobna. Ma za zadanie chronić przed deszczem i słońcem. Miejsce spotkań i odpoczynku. Stawiana w punktach widokowych lub jako akcent na zakończeniu osi kompozycyjnych ogrodu – por. Wikipedia). Atrybutów tych natomiast wzniesiony przez skarżących obiekt nie posiada, bowiem nie zapewnia ich ani ustawienie kanapy pod dachem ani też posadzenie w jego pobliżu kilku roślin. Z oczywistych względów nie jest to również budynek rekreacji indywidualnej, ponieważ tego rodzaju budynki są wznoszone jako substytut budynków mieszkalnych na działkach, które służą wyłącznie celom wypoczynkowym, a nie mieszkalnym. Jeżeli natomiast na działce znajduje się dom mieszkalny, całoroczny, to trudno jest racjonalnie wywozić, że jest to działka rekreacyjna. Konstrukcja obiektu, jego trwałe związanie z gruntem za pomocą kotew, zagłębionych w podłożu, którego wierzchnią warstwę stanowi betonowa kostka (k.90 akt administracyjnych, protokół oględzin z dnia 3 sierpnia 2015r. k. 62) oraz przeznaczanie wskazuje, że jest to budynek gospodarczy, służący do przechowywania narzędzi a okresowo również opału (drewna). Wskazać przy tym należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Dotyczy to każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody. (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2275/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Gospodarcze przeznaczenie nie musi zaś być wywodzone z definicji zamieszczonej w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (choć powołanie się na nią w żaden sposób nie dyskwalifikuje oceny dokonanej przez organ), jeżeli charakter obiektu nie budzi wątpliwości. Potocznie budynek gospodarczy rozumiany jest zaś jako obiekt budowlany o stosunkowo niewielkiej powierzchni, służący do celów gospodarczych – przechowywania narzędzi ogrodowych, magazynowania sezonowych sprzętów, niekiedy rowerów, narzędzi, drewna do kominka itp. Taki też charakter posiada przedmiot niniejszego postępowania, co z uwagi na jego rozmiary (powierzchni zabudowy nie przekracza 25 m2), zwalniało inwestorów od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2), obligując jednak do dokonania zgłoszenia inwestycji (art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy), tak w poprzednio obowiązującej regulacji, mającej w niniejszej sprawie zastosowania na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 443), jak i w przepisach obowiązujących aktualnie (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowalne w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 7 9 i 8 powołanej wyżej ustawy zmieniającej). Całkowicie błędne jest natomiast powoływanie się przez skarżących na wyłączenie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i dokonania zgłoszenia, wynikające z treści art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy, bowiem dotyczy ono wyłącznie altan działkowych i obiektów gospodarczych położonych na terenach rodzinnych ogrodów działkowych, regulowanych ustawą z dnia 13 grudnia 2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014r., poz. 40), powoływanej dalej jako ROD. Rodzinne ogrody działkowe są bowiem urządzeniami użyteczności publicznej (art. 4 ROD), stanowiąc tereny zielone, podlegające ochronie na podstawie ustawy o ochroni gruntów rolnych i leśnych (art. 5 ROD). Tym samym wskazana wyżej regulacja do inwestycji skarżących, dokonywanej na działce budowalnej nie może mieć zastosowania. Konkludując, skarżący winni byli dokonać zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego. Zaniechanie zaś powyższego, skutkowało koniecznością wszczęcia postępowania legalizacyjnego w oparciu o art. 49 b ustawy Prawo budowlane. Legalizacja jest natomiast uprawnieniem inwestora z którego może, lecz nie musi korzystać. Niewywiązanie się wszakże z obowiązków nałożonych w trybie legalizacyjnym, skutkuje rozbiórką wzniesionego obiektu. W rozpoznawanej sprawie jednakże proste odwołanie się do niewywiązania się z obowiązków, nałożonych postanowieniem z dnia [...], wydanym w oparciu o art. 49b ust. 2 ustawy nie jest uprawnione. Postanowienie to nakłada bowiem na inwestora obowiązki, które nie zostały przewidziane w ww. przepisie. Skoro bowiem przepis wymaga złożenia dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy (oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w zależności od potrzeb odpowiednie szkice i rysunki a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie, wymagane przepisami odrębnymi) oraz projektu zagospodarowania działki i zaświadczenia o dopuszczalności tego rodzaju zabudowy na danym terenie, to oznacza, że organ nie może bezpodstawnie nakładać innych obowiązków, a w szczególności wymogów takich, jak np. przedłożenie projektu budowlanego zmian i przeróbek czy inwentaryzacji budowlanej. Legalizacja dotyczy bowiem budynku, dla którego nie wymaga się pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, a zakres niezbędnej dokumentacji nie powinien wykroczyć poza wymienione w przepisie art. 30 ust. 2 szkice lub rysunki. Ponadto sprawa dotyczy bardzo prostego obiektu budowlanego, dla którego nałożenie obowiązku sporządzenia inwentaryzacji wraz z orzeczeniem o stanie technicznym budynku i możliwości jego dalszego użytkowania jest nieporozumieniem. Wydaje się, że dostateczne kompetencje dla dokonania stosowanej oceny w tym zakresie posiada sam organ. Tym niemniej skarżący nie wykonali żadnego z obowiązków, nałożonych postanowieniem z dnia [...], w tym także tych, które znajdują uzasadnienie w przepisie art. 30 ust. 2 ustawy. Nie przedłożyli bowiem zaświadczenia Prezydenta Miasta Ł. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ani też projektu zagospodarowania działki, co uzasadniło konkluzję o rezygnacji przezeń z legalizacji wzniesionego budynku gospodarczego i uprawniało organ do nakazania jego rozbiórki w trybie art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi jest natomiast o tyle utrudnione, że skarżący zamiennie operują pojęciami pozwolenia na budowę i zgłoszenia, upatrując wadliwości wydanej decyzji raz z powodu nieprawidłowego wymagania odeń pozwolenia na budowę, nie przecząc obowiązkowi zgłoszenia, innym razem kwestionując tryb zgłoszeniowy zastosowany w przedmiotowej sprawie. Nie jest zatem jasne, co w istocie jest przedmiotem zarzutu, a to z kolei uniemożliwia szczegółowe odniesienie się doń. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. IB