II SA/Łd 102/21

17 sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu 17 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę. B.A. Przedstawicielka ustawowa ubezwłasnowolnionego częściowo T.S. – kurator B. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W wykonaniu zarządzenia z 16 czerwca 2021 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 57 § 1 i art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), wezwano B. G. - jako przedstawiciela ustawowego skarżącego – do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez wskazanie jej numeru PESEL. Jednocześnie pouczono B. G. o treści art. 58 § 1 pkt 3 , art. 57 § 1 i art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Wezwanie powyższe doręczono B. G. 1 lipca 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 23). W piśmie z 14 lipca 2021 r. B. G. wskazała swój numer PESEL i jednocześnie oświadczyła, że cofa skargę z uwagi na pomyślne załatwienie sprawy przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I OZ 185/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie przedstawicielka ustawowa skarżącego – B. G. została wezwana do uzupełnienia braków skargi. W terminie wyznaczonym na usunięcie braków formalnych skargi zarządzeniem z 16 czerwca 2021 r., który upłynął 8 lipca lutego 2021 r. (czwartek), braku tego nie usunięto. Jednocześnie sąd stwierdził, że z akt administracyjnych nie wynika numer PESEL kuratora skarżącego – B. G.. Wprawdzie 14 lipca 2021 r. przedstawicielka ustawowa skarżącego złożyła pismo cofające skargę, z którego wynika jej numer PESEL, lecz nastąpiło to już po upływie terminu do usunięcia tego braku formalnego. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi złożonej w imieniu T. S. w wyznaczonym terminie jest jej odrzucenie. Wyjaśnić należy, że wobec nieuzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. B.A.