II SA/Łd 1022/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K.-D. i L. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. II SA/Łd 1022/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...]odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i udzielenia pozwolenia na budowę. W dniu 28 października 2009r. I. K.-D. i L. D. złożyli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 listopada 2009r. powyższa skarga wraz z załącznikami została przesłana do Wojewody [...]celem udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami administracyjnymi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Jednocześnie jednak samo wniesienia środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 w/w ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej. Przedmiotem skargi I. K.-D. i L. D. jest decyzja Wojewody [...]wydana na wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]r. Przedmiotowa decyzja wydana w oparciu o art. 157 §1, §2 i art. 158 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w trybie nadzoru, w nowej sprawie, a więc decyzją organu pierwszej instancji i przysługuje od niej odwołanie w postępowaniu instancyjnym. Organ administracji II stopnia w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności działa jako organ nadzoru, a nie jako organ odwoławczy, w konsekwencji od decyzji wydanej przez taki organ przysługuje odwołanie a nie skarga do sądu administracyjnego, gdyż złożenie takiej skargi wymaga wyczerpania wszystkich przysługujących w postępowaniu administracyjnym środków odwoławczych (por.wyrok NSA z dnia 12 marca 1981r., sygn.akt SA 472/81, publ. ONSA 1981/1/21; postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 1981r., sygn.akt SA 584/81, publ.1981/1/55). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż niniejsza skarga nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia tutejszego Sądu, ponieważ niewątpliwie strona nie wykorzystała wszystkich przysługujących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie środków zaskarżenia. Złożenie skargi do Sądu było przedwczesne, ewentualnie dopiero wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania decyzja organu odwoławczego może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zaskarżenie decyzji organu I instancji jest niedopuszczalne z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia (postanowienie WSA z dnia 12 lipca 2004r., sygn.akt III SA/Gd 377/04, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 220387). Wobec powyższego Sąd uprawniony był na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji ar