II SA/Łd 1024/10

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi J. W. i W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Nr [...], z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. – po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez J. i W. W. od decyzji [...], z dnia [...] roku wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzy stanowiskowej ręcznej myjni samochodowej oraz zjazdu na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 88a – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną organ wskazał przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Decyzją Nr [...], z dnia [...] roku Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzy stanowiskowej ręcznej myjni samochodowej oraz zjazdu na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 88a. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J. i W. W. wnosząc o jej uchylenie oraz nie lokalizowanie planowanego obiektu. Strony odwołujące wskazały, iż usytuowanie myjni samochodowej, jako obiektu o dużej uciążliwości dla otoczenia na terenie posesji nr 88a, graniczącej z działką skarżących, jest niezgodne z warunkami technicznymi tj. odległościami od budynku mieszkalnego. Strony podniosły, że organ orzekający nie uwzględnił wszystkich aspektów planowanej inwestycji, jak chociażby: - braku dokładnego wskazania miejsc postojowych na działce inwestora oraz działkach przyległych, co w konsekwencji stanowi o podjęciu rozstrzygnięcia w oparciu o nierzetelnie ustalony stan faktyczny, - braku określenia czy myjnia jest przeznaczona dla samochodów ciężarowych czy osobowych, - negatywnej opinii Wydziału Ochrony Środowiska dla planowanego zamierzenia, - bliskiej odległości parku "Zdrowie", jako terenów będących pod ochroną, a w konsekwencji nie zasięgnięcie również opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując wniesione odwołanie wydało wymienioną na wstępie decyzję utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przypomniał, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i z tego względu zbadania i rozstrzygnięcia wymagało czy organ pierwszej instancji rozpoznając sprawę ponownie, wypełnił zalecenia Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji, zwłaszcza w zakresie analizy urbanistycznej istniejącej w aktach sprawy a wykonanej wcześniej z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz oceny warunków akustycznych dla rejonu ulicy A.. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy doszedł do wniosku, że organ pierwszej instancji zgodnie z wytycznymi Kolegium konwalidował wskazane powyżej uchybienia. Zdaniem Kolegium przeprowadzone postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w przepisie art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w rezultacie organ prowadzący postępowanie zobowiązany był ustalić warunki zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia. Kolegium oceniło również, iż z przeprowadzonej analizy architektonicznej jednoznacznie wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa i usługowa, a zatem zamierzenie inwestycyjne stanowi niewątpliwie kontynuację funkcji aktualnej zabudowy. Zaś odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, iż bezspornie dominującą na analizowanym terenie funkcją jest funkcja mieszkaniowa, co jednakże nie wyklucza realizacji w tym obszarze funkcji usługowej, jako sprzecznej z dotychczasowym stanem zagospodarowania. Kolegium zaznaczyło także, iż kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w omawianym wyżej przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Odpowiadając na zarzut pogorszenia warunków życia skarżących w następstwie realizacji przedmiotowej inwestycji organ wyjaśnił, iż są to zarzuty przedwczesne i nie można brać ich pod uwagę na obecnym etapie planowania realizacji inwestycji, bowiem celem postępowania, dotyczącego ustalenia warunków zabudowy, jest jedynie określenie tego, czy inwestycja o określonych generalnie cechach i parametrach może być realizowana na określonym terenie. Zdaniem Kolegium również nie znajduje potwierdzenia zarzut strony odwołującej się o braku regulacji w przedmiocie ustalenia miejsc parkingowych, bowiem w zaskarżonej decyzji organ wyraźnie zaznaczył w punkcie 4, iż na terenie posesji należy zapewnić miejsca postojowe dla samochodów osobowych w ilości nie mniejszej niż dwukrotna ilość stanowisk roboczych. Owo wskazanie – jak podniosło Kolegium – wypełniło wymóg art. 54 pkt c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Kolegium nadto zaakcentowało, iż organom przyświecało zachowanie równowagi pomiędzy dostępnością i przepustowością układu drogowego, a chłonnością parkingową. Wymogi określone w zaskarżonej decyzji mają – zdaniem organu – na celu dostosowanie ilości miejsc parkingowych do charakteru budownictwa, specyfiki i struktury zabudowy, nadto umożliwić mają także uzyskanie oszczędności w przestrzeni ulic z możliwością ich wykorzystania na potrzeby transportu publicznego i rowerowego, a także utrzymanie koncentracji przewozów transportem publicznym (zwiększenie efektywności jej funkcjonowania) oraz przeciwdziałanie degradacji przestrzeni. Kolegium nie uznało zasadności argumentu dotyczącego hałasu związanego z planowaną inwestycją, wyjaśniając, iż hałas mógłby być bowiem powodem odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, o ile sam rodzaj planowanej inwestycji uniemożliwiałby zachowanie poziomu hałasu właściwego dla istniejącego obecnie układu urbanistycznego. W przypadku jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji zabudowy, dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył nadto, iż z analizy warunków akustycznych dla rejonu ulicy A. i opierając się na danych zamieszczonych na mapie akustycznej Ł. uprawnione jest stwierdzenie, że z porównania hałasu "drogowego" i " sumarycznego" wynika, iż jedynym źródłem hałasu na tym terenie jest ruch pojazdów przemieszczających się ulicą A. Zatem biorąc pod uwagę usytuowanie przedmiotowej inwestycji organ uznał, iż pojazdami korzystającymi z myjni będą w zdecydowanej większości te same pojazdy, które korzystają z istniejącego układu komunikacyjnego. Reasumując Kolegium wskazało, że podnoszone zarzuty związane z uciążliwościami, które przyniesie realizacja planowanej inwestycji, kwalifikować należało w kategoriach interesu faktycznego, a nie mającego znaczenie, interesu prawnego. Kolegium oceniło, że ustalone warunki dla przedmiotowej inwestycji są zgodne z przepisami szczególnymi, a zwłaszcza z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się zaś do zarzutów strony odwołującej się w przedmiocie wycięcia drzew przez inwestora na terenie planowanej inwestycji Kolegium wyjaśniło, że kwestie te nie są regulowane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a zatem nie mogą być rozstrzygane w tym postępowaniu. Także kwestia lokalizacji planowanego zamierzenia w sąsiedztwie parku pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcia organu. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. W tym zakresie organ stwierdził, że w sprawie nie istniała konieczność uzyskania uzgodnienia właściwego konserwatora zabytków. Zgodnie bowiem z art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) formami ochrony zabytków są: 1) wpis do rejestru zabytków; 2) uznanie za pomnik historii; 3) utworzenie parku kulturowego; 4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organ zauważył, że teren, na którym jest planowana inwestycja nie figuruje w ewidencji zabytków miasta, a zatem nie jest zabytkiem w rozumieniu art. 3 ww. ustawy i nie jest on objęty ochroną konserwatorską w rozumieniu art. 7 tej ustawy. W rezultacie Kolegium przyjęło, że nie istniała konieczność uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższą decyzję J. i W. W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., zarzucając organowi naruszenie: - art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, iż planowana inwestycja nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa; - art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż ustalone warunki dla planowanej inwestycji spełniają ustawowe wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz uwzględniają walory architektoniczne, krajobrazowe oraz ekonomiczne terenu; - art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie przesądza o ostatecznej lokalizacji i inwestycji, oraz przyjęcie, iż taka decyzja może być wydana, nawet gdy w dacie wydania tej decyzji wynika, że inwestor nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na budowę; - art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś braku występowania powyższych naruszeń prawa Sąd, stosownie do art. 151 p.p.s.a, – nie uwzględniwszy skargi – oddala ją. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w oparciu o wskazane powyżej podstawy prawne. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzy stanowiskowej ręcznej myjni samochodowej oraz zjazdu na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 88a. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), oraz wydane na podstawie art. 61 ust. 6 tejże ustawy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stosowanie do treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z kolei zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z zestawienia przywołanych regulacji wynika zatem jednoznacznie, iż przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 61 omawianej ustawy, organ orzekający w sprawie dokonuje oceny łącznego spełnienia – przez teren znajdujący się wokół działki budowlanej – której dotyczy wniosek, przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 61 tejże ustawy. W tym celu wyznacza wokół tejże działki budowlanej obszar analizowany o granicach wskazanych w § 3 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W ramach analizy owego obszaru organ koncentruje się w pierwszej kolejności na przesłance "dobrego sąsiedztwa", o której mowa w art. 61 ust. 1 omawianej ustawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy prowadzące postępowanie – dokonując analizy wyznaczonego obszaru – prawidłowo ustaliły, że działka skarżących jest położona w terenie o funkcji zabudowy mieszkaniowej z uzupełniającymi funkcjami usługowymi oraz handlowo – usługowymi. Istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenu posiada zatem cechy, które mogą być wzorem dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można jednak przyjąć, iż w istniejącym stanie faktycznym jednej z funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (mieszkaniowej bądź usługowej) można nadać priorytetowe znaczenie. W konsekwencji – wbrew twierdzeniom skargi – niepodobna przyjąć, iż tylko zabudowa o charakterze mieszkaniowym z uzupełniającymi funkcjami usługowymi winna zdeterminować ustalenie warunków zabudowy w analizowanym obszarze, gdyż doprowadziłoby to do nieuzasadnionego pominięcia funkcji handlowo – usługowej, niewątpliwie również występującej na analizowanym terenie. Konkludując należy zatem wskazać, że dla ustalenia ciągłości funkcji zabudowy wystarczające jest stwierdzenie, że przynajmniej jedna nieruchomość na terenie analizowanym posiada taką funkcję, jaka wynika z wniosku inwestora. Prawidłowo natomiast ustaliły, że powyższa okoliczność ma miejsce w niniejszej sprawie. Niesporne jest bowiem – bowiem podnoszone także przez stronę skarżącą – istnienie warsztatu samochodowego na nieruchomości przy ulicy A. 94, sklepów z częściami samochodowymi na nieruchomości przy ulicy A. 88 i 92, oraz gabinetów lekarskich na nieruchomości przy ulicy A. 92a, a także jadłodajni na nieruchomości przy ulicy A. 90a. Powyższe stwierdzenie jest niebagatelne i ma przemożny wpływ na ocenę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. W tym miejscu trzeba podkreślić, iż przy wykładni przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy pamiętać o ratio legis tegoż przepisu – mającego służyć zapewnieniu ładu przestrzennego w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bez wątpienia jest to regulacja prawna odnosząca się do tymczasowej sytuacji wywołanej brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym najpełniej lokalny prawodawca może dać wyraz temu w jaki sposób określony teren ma podlegać procesowi zabudowy i zagospodarowania. Decyzja o warunkach zabudowy ze swej natury nie ma przymiotów miejscowego planu zagospodarowania, bowiem celem kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które poprzez kontynuację tworzy harmonijną całość uwzględniając w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo – społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Powyższe uregulowania nie jest jednak z jednej strony ogranicznikiem inicjatyw obywateli w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, a z drugiej nie może służyć uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego rozumianej jako nakaz zabudowy i zagospodarowania wyłącznie w taki sam sposób, jak już istniejący. Tym samym jako zasadę należy przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się każda zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Nieuprawniona jest jednocześnie zawężająca interpretacja pojęcia "kontynuacja funkcji", rozumianego jako możliwość lokalizowania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące, czy też możliwość użytkowania obiektów budowlanych wyłącznie w taki sam sposób, jak na działce sąsiedniej. Nie można zatem uznać, że podstawą decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Należy mieć bowiem na względzie, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. W obliczu powyższego trzeba się zgodzić ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, iż projektowana inwestycja jest możliwa do pogodzenia z istniejącym stanem rzeczy. Odnosząc się do kwestii "przesądzenia lokalizacji planowanej inwestycji", należy się zgodzić ze stroną skarżącą, iż organ architektoniczno –budowlany jest związany treścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Jednocześnie nie ulega jednak wątpliwości, iż kwestia usytuowania parkingów na działce nie może być przedmiotem rozpoznania przez organ administracji na etapie postępowania mającego na celu ustalenie warunków zabudowy, bowiem będzie ona przedmiotem badania dopiero przez organ architektoniczno – budowlany wydający pozwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji. Nie ulega natomiast wątpliwości, że organ ten związany będzie niniejszą decyzją w części określającej obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na terenie własnej posesji. Jedynie na marginesie wskazać należy, że podnoszone przez stronę skarżącą kwestie związane z faktycznym parkowaniem pojazdów przez klientów inwestora w granicach drogi publicznej (ulicy A.) pozostają zupełnie poza zakresem rozstrzygnięcia organów administracji. Zasady parkowania pojazdów zostały bowiem uregulowane w ustawie – Prawo o ruchu drogowym i obowiązek ich przestrzegania dotyczy wszystkich użytkowników dróg, bez względu na wydzielenie – w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy – miejsc parkingowych na terenie prywatnych posesji. W konkluzji wskazać zatem należy, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ręcznej myjni samochodowej oraz zjazdu na terenie nieruchomości, wbrew zarzutom skargi, wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł., na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. m.ch.