II SA/Łd 1039/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia płatności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia płatności kwoty należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, wypłaconych w okresie od dnia 1 października 2008r. do dnia 30 września 2009r., na rzecz P. S. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 roku, w sprawie o sygn. akt II FZ 882/05, https://cbois.nsa.gov.pl). Wobec tego wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i nast.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i nast.). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej odroczenia terminu płatności kwoty należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że decyzja ta nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Decyzja o odmowie odroczenia terminu płatności kwoty należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie jest bowiem podstawą egzekucji. Nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada również uprawnień - jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Ponadto podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy brak stanowi samoistną podstawę odmowy wstrzymania wykonania - tj. również w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. należało orzec jak w postanowieniu. m.o.