II SA/Łd 1041/15

Dnia 11 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosek W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak [...] w przedmiocie nakazu zdemontowania drzwi wejściowych p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. a.bł. W. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w zakresie nakazu zdemontowania drzwi wejściowych otwieranych na zewnątrz lokalu skarżącej oraz uchylono tę decyzję w zakresie terminu wykonania obowiązku i wyznaczono nowy termin na dzień 16 lutego 2015r. Pismem z dnia 23 lipca 2015r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona wskazała, iż jest osobą niepełnosprawną, zaś poszerzony otwór drzwiowy i otwieranie drzwi na klatkę schodową ułatwia jej życie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia także wymaga, iż na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia merytorycznie sprawy, a jedynie bada czy wykonanie decyzji może spowodować konsekwencje wskazane w art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a. Nadto zaznaczyć wypada, że instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja WINB o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sprawie nakazu zdemontowania drzwi wejściowych kwalifikuje się do aktów podlegających wykonaniu. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku, w oparciu o charakter zaskarżonej decyzji należało przyjąć, że jej wykonanie może zrodzić skutki wskazane w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przeglądu orzecznictwa wypracowanego na tle omawianej instytucji wyłania się bowiem jednolite stanowisko, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki, bowiem najczęściej prowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do jego budowy materiałów budowlanych. W rozważanym przypadku wprawdzie nie chodzi o rozbiórkę obiektu lub jego części, jednak celem wykonania nakazu strona nie mogłaby się ograniczyć tylko do demontażu skrzydła drzwiowego, lecz także musiałaby dokonać wymiany ościeżnicy celem zamontowania innego skrzydła, otwieranego do wewnątrz lokalu. Wykonanie takich robót może pociągnąć za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w związku z koniecznością jego odbudowy, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi decyzja nakładająca obowiązek zostałaby uchylona. Wówczas udzielona ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II OZ 785/12). Wszak przywrócenie stanu pierwotnego niewątpliwie wymagałoby znacznych nakładów, w tym także finansowych. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. a.bł.