II SA/Łd 1052/10

Dnia 14 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.),, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi A spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych przyznanych w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [....] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., działając na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28.listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. nr 229, poz. 2273 ze zm.), art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, § 11 ust.1, § 16, § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. nr 174, poz. 1809 ze zm.), art. 67 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29.kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w związku z art. 15 ust.1, art. 17 i art. 26 ust. 1 rozporządzenia Rady 73/2009 z dnia 19.stycznia 2009r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i w związku z art. 12 ust. 1 lit d i ust. 3 RK 796/2004 z dnia 21.kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008, po rozpatrzeniu wniosku o płatność z tytułu działań rolnośrodowiskowych z dnia 14.maja 2009r. o przyznanie płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego i poprawy dobrostanu zwierząt, przyznał A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. płatność rolnośrodowiskową za 2009r. w łącznej wysokości 151.422,00,-zł. w tym z tytułu: 1. P01b – półnaturalne łąki dwukośne kwotę 139.803,84,-zł. w tym środki budżetu Unii Europejskiej 111.843,07,-zł., środki krajowe 27.960,77,-zł. (kod 050405012142001, krajowa pozycja budżetowa 33010410000). 2. P01a02 półnaturalne łąki jednokośne wykaszane mechanicznie kwotę 5.640,00,-zł. w tym środki budżetu Unii Europejskiej 4.512,00,-zł., środki krajowe 1.238,00,-zł. (kod 050405012142001, krajowa pozycja budżetowa 33010410000). 3. K01b międzyplon ozimy kwotę 5.978,16,-zł., w tym środki budżetu Unii Europejskiej 4.782,52,-zł., środki krajowe 1.195,64,-zł. (kod 050405012142001, krajowa pozycja budżetowa 33010410000). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w związku ze złożonym w dniu 14.maja 2009r. wnioskiem o przyznanie płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego i poprawy dobrostanu zwierząt, A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. naliczono płatność rolnośrodowiskową na 2009r. zgodnie z § 8 i załącznikiem nr 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowej i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Podczas kontroli administracyjnej w niniejszej sprawie stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2009. Powierzchnia stwierdzona została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19.stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników. Ustalenia nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PGE), odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. W przypadku działki rolnej, określonej jako C z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 6,66 ha wykluczono na podstawie wykonanych pomiarów 0,02 ha. Odnośnie działki rolnej W o powierzchni zadeklarowanej 34,28 ha wykluczono 0,52 ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności rolnośrodowiskowych gruntów wynosi zatem 0,54 ha. Konsekwencją stwierdzonych przedmiotowej sprawie zawyżeń jest zaś pomniejszenie płatności o jakie ubiegała się wnioskująca Spółka. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniosła o jego zmianę w części dotyczącej pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowej o kwotę 21.603,00,-zł. tytułem opóźnionego siewu międzyplonu ozimego realizowanego w ramach pakietu K01b na działce M o powierzchni 37,9 ha i przyznanie płatności w pełnej wysokości, zgodnie ze złożonym wnioskiem, ewentualnie uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 10 ustawy z dnia 14.czerwca 1964r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z "wybranymi dokumentami" i ustosunkowania się doń, obrazę przepisów prawa materialnego a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, objętych planem rozwoju obszarów wiejskich oraz niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona decyzja wydana została bez przeprowadzenia postępowania, pozwalającego na ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Jak wynika bowiem z protokołu kontroli kwestionowana gleba była zasiana, aczkolwiek rośliny jeszcze nie wzeszły. A złożyło wyjaśnienia, których prawdziwości nie zweryfikowano ani nie ustosunkowano się doń w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim bowiem nie powiadomiono, wbrew art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy przed wydaniem decyzji i zgłoszenia stosownych wniosków. Oznacza to, w ocenie odwołującej Spółki, pozbawienie strony możliwości ochrony praw i skutkuje nieważnością decyzji. Merytorycznie natomiast, zdaniem strony, dokonano błędnej wykładni przepisów, nie dostrzeżono bowiem, że powołane wyżej rozporządzenie uprawnia do pomniejszenia płatności jedynie w przypadku uchybień ze strony rolnika, który się o nie ubiegał. Oznacza to, że podstawą pomniejszenia płatności nie może być samo stwierdzenie zaistnienia sytuacji przewidującej pomniejszenie (w tym wypadku brak siewu w odpowiednim terminie), ale koniecznym jest ustalenie, iż jest to uchybienie ze strony rolnika, a więc jego nieprawidłowego działania lub zaniechania a nie przyczyn obiektywnych. W przypadku przyczyn obiektywnych natomiast, nie można mówić o uchybieniu a co za tym idzie brak jest podstaw do pomniejszenia płatności. W ocenie odwołującej Spółki, taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. We wniosku z dnia 14.maja 2009r. o przyznanie płatności odwołująca zadeklarowała uprawę międzyplonu ozimego na działce M o powierzchni 37,9 ha. Zgodnie z informacją podaną we wniosku, przedplonem na działce M była kukurydza uprawiana na kiszonkę. Ze względu na warunki atmosferyczne, panujące latem 2009r., ponadprzeciętne opady deszczu w miesiącach od maja do pierwszej dekady września, opóźniony został termin dojrzałości kiszonkarskiej kukurydzy do trzeciej dekady września. W uprawianej kukurydzy zaobserwowano również szkody czynione przez dziki i jelenie, o których odwołująca informowała koło łowieckie. Po dokonaniu zbioru w dniach 22 i 23.września okazało się, że szkody były większe niż sądzono i średnio wynosiły ponad 10% całości plantacji. W tej sytuacji na polu pozostała duża ilość połamanych roślin. Koło łowieckie dokonało szacunku szkód w dniu 24.września, zaś protokół szkód odwołująca otrzymała dopiero w dniu 12.października. W związku ze znaczną rozbieżnością w szacunku szkód odwołująca Spółka wezwała wójta i koło łowieckie do mediacji, co przeciągnęło uprawę w czasie. Znaczna ilość połamanych roślin nie pozwoliła zaś na dokonanie orki bezpośrednio po zbiorze lecz wymagała dodatkowej uprawy broną talerzową w celu rozdrobnienia połamanych roślin i umożliwienia dokonania orki. Po uprawie agregatem talerzowym nastąpiła fala opadów, która uniemożliwiała orkę. W tych warunkach uprawa i siew międzyplonu ozimego był możliwy dopiero po 10.października, na co wskazano podczas kontroli, przeprowadzonej w dniu 5.listopada 2009r. Zasiany poplon powschodził, na co odwołująca posiada stosowną dokumentację fotograficzną. W ocenie odwołującej Spółki, niedotrzymanie terminów siewu nastąpiło z przyczyn niezależnych od rolnika. Nie można też mówić o żadnych negatywnych skutkach dokonania siewu w późniejszym terminie, co uzasadnia zachowanie prawa do dopłat. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 3 oraz art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28.listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej § 1 ust. 2 pkt 3 i 5 i ust. 3-4, § 2 ust. 1 pkt 1 -3 i ust. 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1, § 8 ust. 1, § 11 ust.1-2 i 5, § 16 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, art. 39 ust. 1 i 2, art. 67 , art. 69, art. 70, art. 71 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29.kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.Urz. WE Nr L 153 ze zm.), art. 64 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15.grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz. WE Nr L 368 ze zm.), art. 2 ust. 1a, art. 2 pkt 22, art. 23 ust. 1, art. 28, art. 30 ust. 1, art. 49 ust. 1 lit b, art. 50, art. 68, art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21.kwietnia 2004r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz. WE nr L 141 ze zm.), art. 86 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ustanawiające szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE nr L 316), art. 15 ust. 1, art. 17, art. 146 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19.stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE nr L030), art. 2, art. 7, art. 10 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7.grudnia 2006r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE nr L 368 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana do wysokości limitu, stanowiącego równowartość w złotych kwoty Euro przewidzianej w planie, m.in. w ramach pakietów utrzymanie łąk ekstensywnych i ochrona gleb i wód. Zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni wynoszącej co najmniej 1 ha użytków rolnych i zobowiąże się do: 1) przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17.maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, z późn. zm.) oraz art. 13 i 20 rozporządzenia 817/2004/WE z dnia 29.kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia 1257/1999/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004); 2) realizacji pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 3) prowadzenia rejestru działań realizowanych w ramach programu rolnośrodowiskowego (rejestru działalności rolnośrodowiskowej), zawierającego wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin, z tym że rejestr ten w odniesieniu do zastosowania nawozów prowadzi się dla całego gospodarstwa rolnego; rejestr działalności rolnośrodowiskowej prowadzi się na formularzu udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, 4) w przypadku realizacji pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 - realizacji tego pakietu na wszystkich działkach rolnych w gospodarstwie rolnym. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu do: 1) działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, użytkowanych jako grunty orne, łąki lub pastwiska, a w przypadku pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 2, użytkowanych również jako sady. Ponadto, stosownie do treści § 11 ust. 1 rozporządzenia, płatność rolnośrodowiskową przyznaje, zmniejsza i wstrzymuje, w drodze decyzji administracyjnej, kierownik biura powiatowego Agencji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego. W myśl § 1 ust. 3 rozporządzenia pakiety mogą dzielić się na warianty, w ramach pakietów lub wariantów wyodrębnia się zadania, a zadania są realizowane w cyklu rocznym. Zgodnie z przepisami rozporządzenia (załącznik 1, cz.II, ust. 5, podpunkt 2, lit c) w zależności od uprawianych gatunków roślin w plonie głównym wymagany jest obsiew pola w terminie do dnia 30.września: - bobikiem, kapustą pastewną, rzepą ścierniskową, łubinem żółtym i wąskolistnym, peluszką, słonecznikiem, wyką siewną, rzepakiem jarym, rzodkwią oleistą, gorczycą, seradelą lub facelią – w wariancie K01c, - mieszanką wyki z żytem, żytem lub w uzasadnionych przypadkach innymi roślinami – w wariancie K01b. Ponadto w lit. d ustanowiono zapis, iż zabiegi agrotechniczne można wznowić w terminie do dnia 1.marca. Powołane przepisy prawa zobowiązują zatem rolnika do obsiania deklarowanych działek rolnych międzyplonem w terminie do dnia 30.września i pozostawienia go przez okres zimowy. W przypadku niezachowania powyższych wymogów, prawodawca przewidział odpowiednie sankcje. Na podstawie § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w związku z treścią załącznika nr 5, przypadku stwierdzenia braku siewu międzyplonu w terminie do dnia 10.października płatność do działki rolnej w stosunku do której stwierdzono takie uchybienie podlega zmniejszeniu o 100 %. W przedmiotowej sprawie okoliczność obsiania działki rolnej M międzyplonem z uchybieniem terminu, przewidzianego w rozporządzeniu została wykryta w wyniku kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie strony w dniu 5.listopada 2009r. Kontrola została przeprowadzona zgodnie z warunkami formalnymi, określonymi w powołanych wyżej rozporządzeniach wspólnotowych, przez upoważnione osoby z udziałem uprawnionego przedstawiciela strony odwołującej. Fakt uchybienia terminu siewu międzyplonu na działce rolnej M jest ponadto bezsporny. Z ustaleniami inspektorów terenowych w tym zakresie zgodził się prezes zarządu Spółki, który w protokole kontroli wyjaśnił datę i okoliczności zasiania międzyplonu. Powody obsiania międzyplonem działki M przedstawiono również w odwołaniu. Powołany wyżej przepis § 16 ust. 1 rozporządzenia nie wprowadza natomiast rozróżnienia na uchybienia terminowi zasiewu zależne i niezależne od rolnika. Biorąc wszakże pod uwagę okoliczności podnoszone przez stronę postępowania tj. szkody wyrządzone w uprawie kukurydzy przez dziki i jelenie oraz warunki atmosferyczne, uniemożliwiające obsiew pola międzyplonem w terminie wskazanym w rozporządzeniu, organ odwoławczy wskazał, iż istotnie mogły one mieć znaczenie dla kwestii przyznania płatności rolnośrodowiskowej do działki rolnej M, jednak w przypadku, w którym spełnione zostałyby warunki, określone w art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004. Zgodnie z treścią cytowanego przepisu, za przypadek siły wyższej, który winien być uwzględniany w indywidualnych wypadkach, uznać należy m.in. klęskę żywiołową poważnie dotykającą grunty rolne gospodarstwa. O przypadkach siły wyższej należy wszakże powiadomić na piśmie właściwy organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Ten termin może zostać przedłużony o 20 dni roboczych, w przypadku gdy taka możliwość przewidziana jest w dokumencie programowania. W ocenie organu odwoławczego, bezsporne jest, że przesłanki, o których mowa w art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 muszą zostać spełnione łącznie. O ile zatem, w przedmiotowej sprawie okoliczności podnoszone przez stronę można zaliczyć do kategorii siły wyższej, to warunek poinformowania organu właściwego na piśmie w przewidzianym przez prawo terminie o wystąpieniu powyższych okoliczności nie został spełniony. W przedmiotowej sprawie bowiem, strona dokonała siewu międzyplonu w terminie 19-20.października 2009r. Okoliczności uniemożliwiające siew międzyplonu istniały już we wrześniu 2009r. (szkody spowodowane przez dziki i jelenie oraz złe warunki atmosferyczne). Już w dniu 30.września 2009r. oczywistym było więc, że strona nie dochowa terminu dla wykonania powyższego zadania. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, najpóźniej dzień 30.września należy uznać za początek 10.dniowego terminu do zawiadomienia właściwego organu na piśmie o okolicznościach niezależnych od strony, uniemożliwiających obsiew pola międzyplonem zgodnie z przepisami rozporządzenia. W ocenie organu, nie można bowiem twierdzić, że warunki uniemożliwiające stronie siew międzyplonu uniemożliwiały również poinformowanie organu o ich wystąpieniu. Oznacza to, że strona najpóźniej w dniu 10.października 2009r. winna była złożyć informację, o której mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004. W 2009r. ten dzień przypadał na sobotę, w związku z czym za upływ tego terminu należy przyjąć najpóźniej pierwszy dzień powszedni, czyli dzień 12.października 2009r. Nawet wszakże przyjęcie, iż wspomniany 10.dniowy termin rozpoczął bieg w dniu rozpoczęcia siewu (19.października), upłynął on z dniem 3.listopada 2009r. Strona o wystąpieniu takowych okoliczności poinformowała zaś dopiero podczas kontroli w dniu 5.listopada 2009r., w związku z czym uznać należało, iż uchybiła warunkowi, o którym mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji. Tym samym więc zasadne było zmniejszenie płatności do działki rolnej M o 100 % na mocy art. 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w związku z załącznikiem nr 5 do tegoż rozporządzenia. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu I instancji nie budzi wątpliwości, bowiem znajduje oparcie w obwiązujących przepisach prawa. Dotyczy to przy tym zarówno pomniejszenia płatności z tytułu opóźnienia, wynikającego z braku siewu międzyplonu w terminie do dnia 10.października jak również w zakresie pomniejszenia płatności w stosunku do działek rolnych F, W, CC i C z racji stwierdzenia, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest mniejsza niż powierzchnia zadeklarowana. Strona w toku postępowania nie podważała zresztą powierzchni stwierdzonych tychże działek. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, wysokość płatności rolnośrodowiskowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na hektar gruntu rolnego i deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni działek rolnych. Biorąc zatem pod uwagę przyjęte stawki oraz ustaloną powierzchnię działek rolnych, organ I instancji prawidłowo wyliczył należną płatność, według szczegółowo przedstawionej kalkulacji. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, organ II Instancji wskazał, iż choć decyzja organu I instancji nie jest wolna od wad proceduralnych (w szczególności w zakresie naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. na skutek wad jej uzasadnienia), pozostają one bez wpływu na ostateczną ocenę jej prawidłowości. W zakresie zaś naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy podniósł, iż naruszenie tego przepisu nie powoduje automatycznie wadliwości wydanej decyzji. Niezbędne jest bowiem wykazanie, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jak natomiast wyżej wywiedziono, na skutek uchybienia przez stronę terminowi do poinformowania organu o wystąpieniu siły wyższej, brak poinformowania jej przez organ I instancji o prawie wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. zarzuciła: 1. mające wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania w szczególności: - "art. 138 § 1" k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, - art. 10 k.p.a. poprzez przyjęcie, że jego uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie decyzji, - art. 107 k.p.a. poprzez uznanie, że nie jest on istotny dla oceny prawidłowości decyzji; 2. obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) W konkluzji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, iż błędne jest stanowisko organu odwoławczego co do charakteru naruszenia art. 10 k.p.a. Skoro bowiem organ II instancji za rozstrzygającą uznaje kwestie terminu powiadomienia o przyczynach opóźnienia zasiewu na działce M, to należy, w ocenie strony skarżącej uznać, iż "prawidłowa wykładnia art. 10 k.p.a. wymagała poinformowania strony o tym problemie i umożliwienia złożenia wyjaśnień, ewentualnie dowodów w tym zakresie, wymagała również wyjaśnienia kwestii, do której nie ustosunkowuje się również organ II instancji, a mianowicie charakteru prawnego terminu 10 dniowego, któremu organ przypisuje decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia. W zależności od tego czy jest to termin proceduralny, a więc możliwy do przywrócenia sprawy, czy też termin zawity, różne są możliwe sposoby ochrony praw przez skarżącego, o czym należało stronę poinformować". W ocenie strony skarżącej, nie można również zgodzić się ze stanowiskiem, że niepełne uzasadnienie decyzji, nie skutkuje jej uchyleniem. Konstytucyjną zasadą jest bowiem zasada instancyjności, której realizacja wymaga, by strona mogła polemizować ze wszystkimi argumentami przemawiającymi przeciwko jej interesom, nie zaś poznawać argumenty w II instancji, gdy możliwość polemiki jest ograniczona z uwagi na specyfikę postępowania sądowoadministracyjnego. Nieprawidłowe jest również, zdaniem strony skarżącej, przyjęcie uchybienia terminu do poinformowania o zaistnieniu zdarzenia wykluczającego zachowanie terminu do dokonania siewu. Organ odwoławczy nie wyjaśnił bowiem dlaczego nie przyjęto terminu 20 dniowego, o którym mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji, ponadto powołany przepis nie nakłada na rolnika bezwzględnego obowiązku powiadomienia organu, mówi bowiem "zawiadamia się". Należy więc, zdaniem strony skarżącej, uznać, że obowiązek informowania nie występuje w sytuacji, gdy Agencja posiada informacje o zaistniałej sytuacji z jakichkolwiek źródeł. Jako instytucja fachowa miała zaś wiedzę, że z powodu warunków klimatycznych zbiór kukurydzy na tym terenie możliwy był dopiero we wrześniu 2009r. Ponadto interpretacja art. 39 w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest, zdaniem skarżącej Spółki, całkowicie dowolna. W szczególności bowiem ustęp 2 rozporządzenia nie wspomina o sankcji utraty prawa do płatności w przypadku uchybienia temu terminowi. Tak poważny skutek nie może być natomiast wyinterpretowany w drodze wykładni. Zdaniem strony skarżącej, wykładnia celowościowa przemawia za przyjęciem interpretacji uwzględniającej założenia celu, któremu służy prowadzenie konkretnej płatności. W tym wypadku jest natomiast rzeczą bezsporną, że zasiew poplonów został dokonany przed momentem kontroli i nie ma żadnych przesłanek do przyjęcia, że jego efekty nie odpowiadały celom, dla których został wprowadzony obowiązek jego dokonania. Z tych względów, w ocenie Spółki, zaskarżona decyzja nie może być uznana za prawidłową i winna ulec uchyleniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji, zawartej w motywach zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazał, że organ nie jest uprawniony do stosowania terminu 20 dniowego, o którym mowa w art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji, ponieważ tak możliwość musiałaby wynikać z dokumentu programowania, a takiego umocowania brak. Oczywiste jest również, że obowiązek złożenia informacji o wystąpieniu okoliczności, wymienionych w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji spoczywa na stronie. Przemawia za tym fakt, iż taka informacja musi być złożona organowi na piśmie wraz z dowodami. Wadliwe jest zatem odwoływanie się do faktu, iż sytuacja atmosferyczna w tym okresie była powszechnie znana. Ponadto organ wskazał, iż podpisując wniosek o przyznanie płatności, strona skarżąca oświadczyła, że znane jej są zasady oraz tryb realizacji programu rolnośrodowidkowego, a także zobowiązała się do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji oraz niezwłocznego poinformowania Agencji o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, przedłużanie, pobieranie lub wypłacanie płatności i każdej zmianie powstałej w okresie trwania złożonych zobowiązań, w szczególności jeśli zmiana dotyczy m.in. wykorzystania gruntów rolnych. W ocenie organu odwoławczego, z racji upływu w przedmiotowej sprawie terminu do złożenia zawiadomienia w myśl art. 39 ust. 2 rozrządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 podstawą uchylenia decyzji organu I instancji nie mógł być brak zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o prawach, wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto, strona na etapie postępowania I instancyjnego otrzymała raport z kontroli na miejscu, a z całym materiałem dowodowym zapoznała się w postępowaniu odwoławczym, nie wnosząc dowodów mających wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Strona nie wykazała zatem, iż wspomniane uchybienie organu I instancji uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Nieuzasadniony jest także, w ocenie organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 107§ 3 k.p.a. Uchybienie organu I instancji sanował bowiem w tym zakresie organ I Instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje" Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu pisanym w powołanych wyżej przepisach. W rozpoznawanej istota sporu sprowadza się do oceny skutków uchybienia przez skarżącą Spółkę terminowi do obsiewu pola (działki rolnej oznaczonej jako M i zgłoszonej do dopłaty rolnośrodowiskowej) poplonem. Jak bowiem wynika z regulacji określonej w wielokrotnie przywoływanym pkt II.5.1 litc załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolno środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, w zależności od uprawnianych gatunków roślin w plonie głównym – obsiew pola poplonem, w zależności od uprawianych gatunków roślin w plonie głównym, nastąpić musiał w terminie do dnia 30.września. Poza sporem pozostaje zaś, iż skarżąca Spółka terminowi temu uchybiła, dokonując zasiewu w dniach 19 – 20 października 2009r. W konsekwencji powyższego pozbawiono ją prawa do dopłaty ze wspomnianego areału z powołaniem się na regulację określoną w § 16 ust. 1pkt 1 powołanego rozporządzenia. Istotą wprowadzenia terminu dnia 30.września w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r. jest to, aby roślinom uprawianym w ramach międzyplonu możliwie długi okres rozwoju w sprzyjających warunkach klimatycznych. Powodzenie uprawy międzyplonów ścierniskowych w dużej mierze jest uzależnione bowiem od długości okresu jaki upływnie od zbioru rośliny przedplonowej i zasiania międzyplonu, a wystąpieniem pierwszych jesiennych przymrozków. Dochowanie tego terminu eliminuje ryzyko niedostatecznego ukorzenienia się rośliny oraz jej niewystarczającej odporności na czynniki zewnętrzne. Nie jest zatem tak, jak chce skarżąca, iż wobec faktu, że obowiązek nałożony przez prawodawcę został wykonany w innym jedynie terminie, "karanie" wnioskodawcy pozbawieniem dopłaty jest sprzeczne z celem jej ustanowienia. W świetle unormowania przewidzianego w art. 39 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 rodziło się natomiast pytanie czy powołane przez stronę skarżącą okoliczności (niekorzystne warunki atmosferyczne oraz szkody łowieckie) stanowią przypadek siły wyższej, podlegający uwzględnieniu "bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności" i ewentualnie czy skarżąca zachowała termin do ich notyfikacji właściwemu organowi. Zgodnie z treścią art. 39 ust. 1 pkt 9 powołanego rozporządzenia do kategorii siły wyższej, skutecznie ekskulpującej rolnika, należą śmierć rolnika, długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu, wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania, klęska żywiołowa poważnie, dotykająca grunty rolne gospodarstwa, wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich, choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Ustawodawca, kategoryzując w cytowanym przepisie pojęcie siły wyższej nakazuje zatem zaliczyć do niej zdarzenia o dużym stopniu nieprzewidywalności. Chociaż więc stwierdzenie klęski żywiołowej nie wiąże się z potrzebą wprowadzenia przez Radę Ministrów stanu klęski żywiołowej w drodze rozporządzenia, w trybie art. 5 ustawy z dnia 18.kwietnia 2002r. o stanie klęski żywiołowej (Dz.U. nr 62, poz.558), określające ją zdarzenie musi cechować nagłość i nieprzewidywalność. W tym kontekście można zatem przyjąć, że padające w miesiącach letnich i wczesnojesiennych 2009r. długotrwałe i nawalne deszcze oraz tzw. szkody łowieckie, wyrządzone na gruncie zgłoszonym do dopłat miały charakter klęski żywiołowej, zaliczonej do kategorii siły wyższej w rozumieniu art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004. Podzielić należy wszakże stanowisko organu, iż skarżąca Spółka uchybiła terminowi do poinformowania właściwego organu o fakcie jej zaistnienia, określonemu w art. 39 ust. 2 powołanego rozporządzenia Komisji. Zgodnie bowiem z treścią cytowanego przepisu, o przypadkach siły wyższej, zawiadamia się na piśmie właściwy organ wraz z odpowiednimi dokumentami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Termin ten może być przedłużony o 20 dni roboczych, w przypadku gdy taka możliwość jest przewidziana w dokumencie programowania. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi wskazać trzeba, że żaden z aktów prawnych, określających zasady przyznawania wsparcia rolnośrodowiskowego, które mogłyby zostać uznane za "dokumenty programowania" (ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich jak również żaden z aktów prawa wspólnotowego) nie przewiduje wydłużenia terminu do notyfikacji przypadku siły wyższej właściwemu organowi. Analizując zaś zachowanie przez Spółkę terminu dziesięciodniowego, zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż nawet przyjęcie, iż rozpoczął on bieg z dniem rozpoczęcia siewu międzyplonu (19.października 2009r.) upłynął z dniem 3.listopada 2009r. Zgłoszenie powyższej okoliczności (obfitych opadów, uniemożliwiających zbiór kukurydzy, orkę oraz siew) w dniu kontroli (5.listopada 2009r.) uznać należy zatem za spóźnione. Co się zaś tyczy charakteru wspomnianego terminu, wskazać należy, iż na gruncie prawa administracyjnego wyróżnić można dwa rodzaje terminów, mianowicie są to terminy materialne i terminy procesowe. Terminy materialne wskazują na okres, w ciągu którego może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnego stosunku materialnego. Jego upływ skutkuje wygaśnięciem praw lub obowiązków o charakterze materialnym i co ważne - nie jest również możliwie jego przywrócenie. Natomiast terminy procesowe określają okres do dokonania konkretnej czynności procesowej przez podmioty postępowania. Uchybienie takiemu terminowi wywołuje skutek prawny na płaszczyźnie procesowej przez uzależnienie skuteczności czynności procesowej od zachowania terminu. Podkreślić trzeba, że przepisy prawa administracyjnego nie określają wprost, z jakiego rodzaju terminem mamy do czynienia i dlatego też w każdej jednostkowej sytuacji zachodzi potrzeba zbadania charakteru prawnego terminu zastrzeżonego przez prawo. Zmniejszenie płatności rolnośrodowiskowej, o czym stanowi § 16 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20.lipca 2004r., to bez wątpienia skutek w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego kształtującego prawa i obowiązki jednostki. Skutek ten następuje - zgodnie z brzmieniem 16 ust. 1 - jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków realizacji poszczególnych zadań w ramach pakietów, określonych w § 1 ust. 2 rozporządzenia. Z tego punktu widzenia termin siewu międzyplonu do dnia 30.września jest bez wątpienia terminem materialnoprawnym. Natomiast wymóg poinformowania właściwego organu o zaistnieniu wypadku siły wyższej, o którym mowa w art. 39 ust.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 jest terminem o charakterze procesowym, bowiem zastrzeżony jest dla skutecznego dokonania określonej czynności procesowej (zwalniającej od odpowiedzialności), mającej wpływ na rozstrzygnięcie organu. Terminy procesowe nie mają jednolitego charakteru i można je podzielić z punktu widzenia skutków prawnych ich naruszenia na terminy zawite, których niezachowanie powoduje bezskuteczność czynności procesowej, dla której termin ów był zastrzeżony i terminy instrukcyjne, których niezachowanie nie pociąga za sobą takich skutków. W rozpoznawanej sprawie jest niewątpliwe, iż dziesięciodniowy termin do poinformowania organu o zdarzeniach, mających charakter siły wyższej nie jest terminem instrukcyjnym. Jego zachowanie warunkuje bowiem skuteczne uchylenie się od negatywnych konsekwencji, związanych z niedopełnieniem obowiązków, wynikających z przepisów prawa lub podjętych zobowiązań. Brak stosownego rygoru w powołanym przepisie wynika zaś z charakteru regulacji (przepis wspólnotowy, odnoszący się zbiorczo od całego systemu wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, przewidującego różnorodne jego formy). W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka uchybiła zatem terminowi materialnoprawnemu (nieprzywracanemu) do dokonania siewu międzyplonu do dnia 30.września 2009r., co skutkowało pozbawieniem jej prawa do płatności rolnośrodowiskowej od zgłoszonej do dopłaty działki, oznaczonej jako "M" w całości (wobec tego, iż siew nastąpił po dniu 12.października 2009r.). Nieskuteczne, ponieważ spóźnione było również powołanie się na przypadek siły wyższej. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi o charakterze procesowym wskazać należy, iż kwestia niewyjaśnienia charakteru obu wskazanych wyżej terminów w decyzji organu odwoławczego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Jest bowiem niewątpliwe, iż obu terminom skarżąca uchybiła, przy czym termin o charakterze procesowym nie został przywrócony (Spółka nie złożyła wniosku w tym zakresie). Nieuprawnione jest zaś wnioskowanie, iż obowiązkiem organu było informowanie skarżącej o charakterze uchybionych terminów oraz instruowanie o ewentualnej możliwości ich przywrócenia. Pomijając już bowiem kwestię reprezentowania strony skarżącej przez fachowego pełnomocnika, podzielić należy dominujący w orzecznictwie pogląd, iż art. 9 k.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych czy też doradztwa. Zasady ogólne k.p.a. mają chronić prawa strony ale nie zwalniają jej od dbałości o własne interesy i wszelkiej aktywności procesowej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.kwietnia 2008r., sygn.akt II GSK 51/08 oraz z dnia 6.grudnia 2007r., sygn.akt I OSK 284/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., który mógłby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podzielając bowiem stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie wskazać należy dodatkowo, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.maja 2006r., sygn.akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca takich okoliczności nie wskazywała, biorąc zaś pod uwagę fakt, iż uchybienie to dotyczyło postępowania przed organem I instancji, brak jest podstaw do uznania, że mogło mieć ono wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Podobnie ocenić należy również wady uzasadnienia decyzji organu I instancji. Uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Ponieważ był on możliwy do ustalenia i skorygowania w toku postępowania odwoławczego (temu zaś służy dwuinstancyjność postępowania) brak jest podstaw do twierdzenia, iż wady te mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. A.D.