II SA/Łd 1056/04

Dnia 9 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Łuczaj (spr.), Sędzia NSA: Grzegorz Szkudlarek, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka, Protokolant: asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. Ś.-J. na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz L. Ś. – J. kwotę 500 (pięćset)złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi. II SA/Łd 1056/04 UZASADNIENIE W dniu 1 marca 2004 r. J. i E. A. wystąpili do Starosty [....] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i przebudowę pomieszczeń oraz nadbudowę poddasza w budynku kancelarii adwokackiej znajdującej się na nieruchomości przy ul. A 15 w W. – działka nr 209/2. Decyzją z dnia [..] Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i E. A. pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku kancelarii adwokackiej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła właścicielka sąsiedniej nieruchomości L. Ś. – J. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że lokalizacja planowanego obiektu jest sprzeczna z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Pismem z dnia 3 czerwca 2004 r. J. i E. A. cofnęli żądanie zawarte we wniosku z dnia 1 marca 2004 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na nadbudowę i rozbudowę budynku kancelarii adwokackiej. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [..] na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie. W dniu 25 czerwca 2004 r. J. i E. A. ponownie złożyli wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. W dniu 1 lipca 2004 r. L. Ś. – J. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego. Podniosła, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie tejże decyzji, a nadto w sprawie ujawniły się nowe okoliczności faktyczne, które istniały przed wydaniem decyzji - wniosek inwestorów zmierzał do obejścia prawa. A mianowicie wniosek o pozwolenie na budowę będzie rozpatrywany na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zamiast na podstawie przepisów dotychczasowych. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] umarzającą postępowanie. Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] - po rozpoznaniu odwołania L. Ś. – J. - decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) oraz art. 104 k.p.a., Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i E. A. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku kancelarii adwokackiej zlokalizowanej na działce nr 209/2 przy ul. A w W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zmienionego rozporządzeniem z dnia 7 kwietnia 2004 r., możliwe jest usytuowanie przedmiotowej inwestycji w granicy z działką nr 209/1 obręb 8 w W. przy ul. A z uwagi na niemożliwość zachowania odległości, o których mowa w § 12 w./w. rozporządzenia. Starosta [...] podkreślił, że "z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Urzędu Miejskiego w W. dla projektowanej inwestycji jasno wynika, że ma być ona realizowana w granicy z działką nr 209/1". Z przedłożonych dokumentów wynika również, że na działce inwestora nr 209/2 ustanowiona jest droga konieczna o pasie szerokości 3 m zaczynając od ul. A, najpierw wzdłuż zachodniej granicy działki, a następnie w poprzek działki w kierunku wschodnim aż do działki nr 209/1. W trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami technicznymi oraz zgodna z przepisami Prawa budowlanego, obowiązującymi Polskimi Normami i zasadami wiedzy technicznej oraz, że nie będzie ona utrudniała prawa korzystania z przejazdu na działkę nr 209/1. W odwołaniu od powyższej decyzji L. Ś. – J. zarzuciła, że wydanie decyzji z rażącym naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wniosła o uchylenie decyzji lub o stwierdzenie jej nieważności. Odwołująca się zakwestionowała stanowisko organu I instancji, według którego rozmiary działki wnioskodawców nie pozwalają na zachowanie odległości przewidzianej w § 12 znowelizowanego rozporządzenia. Podniosła, że działka wnioskodawców jest stosunkowo szeroka, dwukrotnie szersza od jej działki. Rozmiary działki inwestorów pozwalają na zachowanie przewidzianej odległości od granicy z działką nr 209/1. Jeżeli zaś projektowana inwestycja jest tych rozmiarów, że nie pozwala na zachowanie odległości od granicy, to należy realizować inwestycję odpowiednią do rozmiarów działki wnioskodawców, której szerokość wynosi około 9 metrów (szerokość budynku oprócz wjazdu o szerokości 2,70 metrów). L. Ś. – J. zarzuciła, że z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Burmistrza Miasta W. dla projektowanej inwestycji nie wynika jasno, że ma być ona realizowana w granicy z działką 209/1. Po uchyleniu poprzedniej decyzji, inwestor pismem z dnia 31 maja 2004 r. zwrócił się z propozycją wyrażenia zgody na zmianę decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [..] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez wyraźne zaznaczenie, że rozbudowa i dobudowa odbywać się będzie w granicy działek. L. Ś. – J. nie wyraziła zgody na taką zmianę. Podkreśliła również, że nieprawdą jest, iż na działce inwestora ustanowiona jest droga konieczna do działki 209/1 o szerokości 3 metrów. Szerokość tej drogi koniecznej odpowiada szerokości wjazdu i wynosi zaledwie około 2,70 metra, zaś realizacja inwestycji tych rozmiarów będzie utrudniała korzystanie z tak wąskiej drogi koniecznej. Nadto podniosła, iż postępowanie administracyjne wszczęte przez organ I instancji jest w rzeczywistości kontynuacją poprzedniego postępowania, zakończonego decyzją o umorzeniu tylko po to, aby możliwe było obejście dotychczasowych przepisów. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda [..] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja projektowanego obiektu jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz. 1156). W myśl § 12 ust. 3 w/w rozporządzenia sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy działki dopuszcza się, m.in. jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki. Wymiary przedmiotowej działki (szerokość ok. 12 m) dają więc podstawy do dopuszczenia lokalizacji inwestycji w granicy. Ustanowiona na działce inwestora droga konieczna, której szerokość wg skarżącej wynosi 2,70 m, a wg załączonego do pozwolenia na budowę projektu zagospodarowania działki 3,50 m, po wykonaniu projektowanej inwestycji nie ulegnie zmianie i nie utrudni korzystania z tej drogi zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w S. I Wydział Cywilny z dnia 21 stycznia 2003 r. sygn. akt Ns 686/01. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na wniosek inwestora z dnia 25 czerwca 2004 r. i stwierdzenie L. Ś. – J., że jest kontynuacją innego postępowania mija się ze stanem faktycznym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję L. Ś. – J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zwłaszcza niewyjaśnienie, czy rozbudowa budynku kancelarii adwokackiej w granicy działki, a ponadto przebudowa i dobudowa tego budynku do istniejącego budynku stanowiącego własność skarżącej jest dopuszczalna z uwagi na stan techniczny budynku i jego wytrzymałość. Zarzuciła również naruszenie jej interesu prawnego, wynikającego z przepisów prawa cywilnego o wykonywaniu i ochronie własności. L. Ś. – J. podniosła, że organ administracji publicznej był zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, do czego zobligowany był przepisem art. 77 § 1 k.p.a. Ciężar dowodu z mocy powołanego przepisu spoczywa na organie i jeżeli strona przedłoży niepełny materiał dowodowy organ ten ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić, aż do uzyskania pewności co do istnienia określonego stanu faktycznego i prawnego. Strona zainteresowana realizacją inwestycji nie przedłożyła żadnych dowodów, a zwłaszcza ekspertyz dotyczących stanu technicznego budynku i jego wytrzymałości. Zatem organy powinny zebrać materiał dowodowy w tym zakresie. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi wadę postępowania wpływającą w istotny sposób na wynik sprawy i jest podstawą uchylenia decyzji przez sąd. Skarżąca podkreśliła, że istnieje zagrożenie utraty oparcia jej nieruchomości, a zwłaszcza groźba pęknięcia lub zarysowania się ścian budynku lub jego części, nie wykluczając nawet zawalenia się budynku z uwagi na jego zły stan techniczny i wytrzymałość. Budynek pochodzi z lat przedwojennych, w znacznej części zbudowany jest z kamienia wapiennego i piasku, a stropy są drewniane. Realizacja inwestycji może narazić skarżącą na konieczność wznoszenia ściany nośnej w budynku, wykonywania stropu i dachu oraz zniszczenia wykonanych w tym budynku wysokich i koniecznych nakładów niezbędnych do funkcjonowania prowadzonej kancelarii. Wzniesienie budynku na sąsiedniej działce stworzy przeszkodę w przenikaniu nasłonecznienia na nieruchomość. Skarżąca podkreśliła, że droga konieczna ma szerokość wjazdu, a ten jest szerokości 2,70 m. Wzniesienie budynku niewątpliwie utrudni korzystanie z tej drogi. Zdaniem skarżącej, w przedstawionych okolicznościach zachodzi uzasadniona podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wykonanie której może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie wywodząc zbieżnie z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że obiekt został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane), co potwierdza opinia w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości oraz operat podziału, które to opracowania zostały sporządzone przez osoby uprawnione. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, że w trakcie prowadzonego postępowania naruszono przepisy art. 77 § 1 k.p.a., nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Organ II instancji prowadząc postępowanie oparł się na posiadanych dokumentach, m.in. na opracowanej przez osobę uprawnioną dokumentacji projektowej, która przewiduje wykonanie przez inwestora na własnym fundamencie nowej ściany konstrukcyjnej w granicy między działkami, bez naruszania konstrukcji budynku skarżącej. Zarzut dotyczący utrudnień w korzystaniu z drogi koniecznej po wybudowaniu projektowanego budynku mija się z prawdą, bowiem projekt przewiduje zwiększenie szerokości istniejącej drogi o 18 cm. W piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2004 r. J. i E. A. wnieśli o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Inwestorzy podnieśli, że chybiony jest zarzut niedysponowania przez organy budowlane pełnym materiałem dowodowym. W ramach prowadzonego przed Sądem Rejonowym w S. postępowania o zniesienie współwłasności działki i istniejącego na niej budynku - sygn. akt Ns 686/01 - podziału istniejącego budynku i działki dokonano w oparciu o opracowaną koncepcję rozbudowy i podziału budynku oraz ekspertyzę techniczną określającą warunki konstrukcyjne zaprojektowanej ściany działowej. Ekspertyza ta przewidywała konieczność wykonania na własnym fundamencie, obok istniejącej po stronie skarżącej nowej ściany konstrukcyjnej w granicy między działkami i wymurowanie jej na poziomie piwnic, przyziemia, poddasza i powyżej dachu. Wyżej określony wymóg wynikający z przedmiotowej ekspertyzy został w całości zachowany w opracowanej przez osobę uprawnioną dokumentacji projektowej, zaś ekspertyza sporządzona na potrzeby postępowania sądowego została załączona jako materiał dowodowy do niniejszego postępowania. Nieodpowiedzialnie prowadzone roboty rozbiórkowe i budowlane mogą stanowić zagrożenie dla stojącego w granicy budynku, ale prowadzenie takich robót w sposób staranny i zgodny z zasadami sztuki budowlanej takiego niebezpieczeństwa nie stwarza. Przedmiotowa inwestycja będzie realizowana przez fachowe brygady budowlane i pod fachowym nadzorem projektanta. Podniesiona obawa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącej jest zupełnie gołosłowna. Zaprojektowany budynek nie koliduje w żaden sposób z trasą drogi koniecznej, której szerokość na całej jej długości odpowiada szerokości wjazdu od ul. A. Prowadzenie prac budowlanych jest pewną uciążliwością dla nieruchomości sąsiedniej, ale nie do tego stopnia, żeby uniemożliwiało to funkcjonowanie kancelarii skarżącej. W niniejszym przypadku, zdaniem inwestorów, brak jest przesłanek określonych w art. 63 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadniających żądanie wstrzymania wykonania decyzji - pozwolenia budowlanego i dlatego wniosek ten winien zostać oddalony. Ochrona prawna własności jednego sąsiada nie może być posunięta tak daleko, ażeby praktycznie uniemożliwiała ona wykonywanie zasadniczych uprawnień właścicielskich drugiego sąsiada. Ciągnące się latami postępowania sądowe i administracyjne, w sytuacji wzrostu cen materiałów budowlanych oraz wysokości opodatkowania prowadzą do ewidentnych strat po stronie inwestorów. W sytuacji rozpoczęcia budowy, gdyż doszło już do wytyczenia geodezyjnego budynku w części dobudowywanej (w dniu 14 grudnia 2004 r.), podpisania umowy z wykonawcą (w dniu 10 lutego 2005 r.) oraz zakupu znacznej części materiałów ceramicznych (w dniu 15 lutego 2005r.) ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji pociągnęłoby za sobą ewidentne straty dla uczestników. Wstrzymanie inwestycji o kolejny bliżej nieokreślony okres pociągałoby za sobą wzrost kosztów inwestycji po stronie uczestników, co najmniej o 40.000,00 zł, gdyby tylko uwzględnić wzrost cen materiałów budowlanych, wzrost cen robocizny, koszty składowania zakupionych materiałów ściennych. W takim stanie rzeczy, J. i E. A., stosownie do treści art. 35a Prawa budowlanego, wnieśli o uzależnienie wstrzymania na wniosek skarżącej wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, od złożenia przez nią kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z tytułu poniesionych przez niego strat. Do powyższego pisma inwestorzy załączyli kserokopię dziennika budowy, umowy o roboty budowlane, faktur VAT na zakup pustaka i cegły, pisma skierowanego do skarżącej z dnia 14 lutego 2005 roku. Odpis pisma J. i E. A. doręczono L. Ś. – J. w dniu 14 kwietnia 2005 roku. Postanowieniem z dnia [..] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uzależnił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od uiszczenia przez skarżącą na rachunek sum depozytowych Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji kaucji w kwocie 33 tys. złotych na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Odpis powyższego postanowienia doręczono stronom, w tym skarżącej w dniu 25 maja 2005 roku. W piśmie z dnia 27 maja 2005 r. L. Ś. – J. wniosła o niezwłoczne wyznaczenie terminu rozprawy. Podała, że roboty budowlane są w toku i w związku z tym uiszczanie przez nią kaucji mija się z celem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd nie jest uprawniony do badania celowości i słuszności wydanych decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W tym świetle skarga jest zasadna, ponieważ Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego (art.7, art.77 § 1 i art. 107 k.p.a.), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To zaś stanowi podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 litera c) powołanej na wstępie ustawy. Postępowanie administracyjne przeprowadzone przed wydaniem przez organ administracji publicznej decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten wynika w szczególności z art. 7 k.p.a. Przepis ten nakłada na organ administracji obowiązek zbadania sprawy, zarówno pod względem okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak i stosowania norm prawa materialnego. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego i często uniemożliwia prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. W doktrynie, jak też orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego wielokrotnie zwracano uwagę na znaczenie zasady prawdy obiektywnej. Także Trybunał Konstytucyjny, m.in. w orzeczeniu z dnia 10 czerwca 1987 r., P 1/87 podkreślił, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, jest zasada prawdy obiektywnej, a zatem udowodnienie każdego faktu mającego znaczenie prawne, może nastąpić za pomocą wszystkich legalnych środków (art. 7, art. 75, art. 76 i art. 86 k. p. a.). Jakiekolwiek ograniczenie w tym przedmiocie może wynikać tylko z przepisów ustawowych. ( por. OTK 1987/1/1 ) Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności (w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności - art. 7 k.p.a., zdanie pierwsze). Nie ma bowiem wątpliwości, że pełne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym warunkiem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Obowiązki określone w powyższym przepisie precyzuje art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie może być uznana za zgodną z prawem decyzja administracyjna wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów mających w sprawie zastosowanie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ administracji publicznej nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, co stanowi obrazę art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. i nie rozważył należycie sprawy w aspekcie przepisów prawa materialnego. Zaniechanie przez organ administracji publicznej podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ograniczył się w zasadzie do "wybiórczej" kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej i poprzestał na wypowiedzeniu się co do niektórych zarzutów skarżących. Nadto organ II instancji nie uzasadnił przyczyn, z powodu których uznał, że zaistniały podstawy materialnoprawne do udzielenia pozwolenia na budowę, jak i nie dokonał ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić też należy, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji, podobnie jak i organu I instancji, jest zbyt ogólnikowe i lakoniczne, a nadto nie zawiera wyczerpujących ustaleń faktycznych i ich rozważenia w świetle stanu prawnego. Organ II instancji jedynie przytoczył treść § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie wyjaśniając, czy sporna inwestycja spełnia wymogi ustanowione w tym przepisie, jak też przepisach Prawa budowlanego. Organy obu instancji nie rozważyły sprawy w świetle przepisów art. 32 - art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 5, a w szczególności ustępu 1 pkt 1 tegoż przepisu dotyczącego projektowania i budowania obiektów budowlanych zgodnie z przepisami, w tym technicznobudowlanymi (...) i pkt 9 dotyczącego poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Bez rozważenia, czy inwestor spełnił wszystkie warunki dla uzyskania pozwolenia na budowę przewidziane w tychże przepisach, decyzja o pozwoleniu na budowę nie może zostać wydana. Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie m. in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1154/98 (LEX nr 47834). Niewyjaśnione pozostały także kwestie nader istotne w sprawie, a dotyczące zachowania możliwości dalszego użytkowania nieruchomości sąsiedniej / będącej własnością skarżącej /, ewentualnego zacienienia tejże działki oraz spełnienia wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania budynku stanowiącego własność skarżącej, bezpieczeństwa konstrukcji budynków, bezpieczeństwa pożarowego. Organy zdają się nie zauważać, że L. Ś. – J. w toku postępowania administracyjnego zgłosiła określone zastrzeżenia odnośnie rozbudowy i nadbudowy przedmiotowego budynku usytuowanego w granicy działki: ograniczenie dopływu światła dziennego do budynku skarżącej, pogorszenie warunków użytkowych i utrudnienie w prawidłowym zagospodarowaniu działki. Skarżąca podnosząc, iż budynki stanowiące własność skarżącej i inwestorów, a właściwie części tego samego budynku, mają wspólną ścianę działową zarzucała, iż realizacja planowanej inwestycji zakłóci konstrukcję jej części budynku. W tej sytuacji zachodziła konieczność wyjaśnienia podniesionych kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie: czy zachodzi możliwość udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku, po drugie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych i nie naruszy bezpieczeństwa konstrukcji oraz czy spełnione zostały wymogi w zakresie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania / pkt 1 litera a), b) i c) / oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej / pkt 9 /. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie delegacji ustawowych, uzupełniają przepisy Prawa budowlanego, a więc organy administracji publicznej obciąża obowiązek ich stosowania w przypadkach określonych przez te ustawy. Do powyższych przepisów wykonawczych należy m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm. ). Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków /.../, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2 / § 2 ust. 1/ , przy czym przy nadbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących lub ich części wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy / § 2 ust. 2 rozporządzenia /. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli: wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki - § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie inwestorzy J. i E. A. zamierzają rozbudować budynek kancelarii wzdłuż granicy z działką skarżącej i nadbudować również w granicy działki. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, powołując się na treść przytoczonego wyżej § 12 rozporządzenia, stwierdził lapidarnie, iż wymiary działki inwestorów - szerokość działki wynosi 12 m – dają podstawy do lokalizacji inwestycji w granicy. Organ II instancji nie wskazał jednak, jakie przesłanki wziął pod uwagę przy ocenie dopuszczalności rozbudowy i przebudowy spornego obiektu. W niniejszej sprawie istotą rzeczy nie jest lokalizacja inwestycji, lecz rozbudowa i nadbudowa budynku już istniejącego. A zatem organ administracji publicznej winien ocenić w świetle stanu faktycznego i przepisów prawa, czy dopuszczalna jest taka rozbudowa i nadbudowa nie tylko z punktu widzenia inwestorów, ale i ze względu na stan techniczny obiektu oraz poszanowanie uzasadnionych interesów skarżącej. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie już wskazywano, że w celu oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, konieczne jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom technicznobudowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 roku, III ARN 87/95, OSN 1996/21/316 ). Jest to ochrona bardzo szeroka, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 9 ma charakter jedynie przykładowy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 558/99, LEX nr 77640). Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. z przepisów ustawy - Prawo budowlane. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w Prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9, obejmuje w szczególności ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W niniejszej sprawie brak jest rozważenia nasłonecznienia działki skarżącej. Kwestia ta wymaga zbadania szczególnie w sytuacji, gdy następuje odstępstwo od ogólnych zasad określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Po myśli § 13 ust. 1 rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, a nadto zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W wyroku z dnia 17 listopada 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1913/97 (LEX nr 44158) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ochrona interesów osób trzecich przy zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości, polegającym na jej zabudowie, w zakresie zapewnienia dostępu światła dziennego do ich nieruchomości podlega ochronie w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestia nasłonecznienia nieruchomości i ewentualnego pogorszenia tego nasłonecznienia z powodu rozbudowy budynku na nieruchomości sąsiedniej należy do zakresu przepisów ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane, których zachowanie podlega kontroli przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w wyroku z dnia 20 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1524/98 (LEX nr 46452) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli usytuowanie nadbudowy sąsiedniego budynku dalszymi 3 kondygnacjami ograniczy dostęp światła do istniejących budynków mieszkalnych bądź spowoduje naruszenie warunków technicznych, to inwestycja taka jest niedopuszczalna. Zasady postępowania administracyjnego nakazują równe traktowanie stron. Wiąże się to z możliwością prawidłowego korzystania z nieruchomości zarówno przez inwestorów, jak i skarżącą. W razie konfliktu interesów właścicieli nieruchomości, a więc inwestora i właściciela nieruchomości sąsiedniej, optymalne korzystanie z ich praw wiąże się z reguły z wprowadzeniem ograniczeń w korzystaniu z jednej z tych nieruchomości lub obu. Skoro zatem w niniejszej sprawie budynek został już usytuowany w granicy, to należy wyważyć sprzeczne interesy stron i rozważyć dopuszczalność rozbudowy, nadbudowy spornego budynku przy zapewnieniu ochrony uzasadnionych interesów obu stron. Wynika to z powołanej już wyżej zasady równego traktowania stron w postępowaniu administracyjnym. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający interesów właściciela działki sąsiedniej, ale z zachowaniem uprawnień inwestora. Wyważenie to następuje w oparciu o przepisy prawa, w tym m.in. warunki techniczne przewidziane w przepisach powołanego wyżej rozporządzenia, ale przede wszystkim w oparciu o przepisy Rozdziału 4 ustawy - Prawo budowlane. Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością, organ administracji publicznej powinien uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP), jak również przepis, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 K.c.)/ por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2004 roku, OSK 786/04, ONSA i WSA 2005/4/86 /. W wyroku składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA 4/01 wyrażony został pogląd, że w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ orzeka o usytuowaniu budynku na gruncie uwzględniając wszystkie przesłanki, w tym także przesłanki, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego/ por. ONSA 2001/4/145 /. Powyższe okoliczności winny być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i wynikać z jej uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie organy nie przeprowadziły stosownego postępowania w tym przedmiocie. Organy administracji publicznej pominęły kwestię wpływu inwestycji na uprawnienia właściciela działki sąsiedniej. Zaskarżona decyzja nie może w tym stanie rzeczy być uznana za zgodną z prawem. Do kwestii tej organ odwoławczy ustosunkował się dopiero w odpowiedzi na skargę, przy czym ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie będzie miała wpływu na nasłonecznienie działki będącej własnością skarżącej. W tym miejscu podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał w swoich orzeczeniach, iż odpowiedź na skargę nie może stanowić uzupełnienia decyzji administracyjnej. Nadto skarżąca L. Ś. – J. zarzuciła, że istnieje możliwość rozbudowy i nadbudowy kancelarii adwokackiej inwestorów w sposób inny niż w granicy z jej nieruchomością. Zarzuciła także, że planowana inwestycja może spowodować zniszczenie jej budynku oraz wyłączyć z użytku prowadzoną przez nią kancelarię. Jedynym zarzutem, do jakiego odniósł się organ odwoławczy jest okoliczność wpływu rozbudowy na drogę konieczną powstałą w związku z podziałem nieruchomości, poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, że szerokość drogi po zrealizowaniu inwestycji nie ulegnie zmianie i pomijając znaczną rozbieżność /w zakresie oceny szerokości drogi/, jaka istnieje między twierdzeniami skarżącej a projektem budowlanym. W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono również regulacji związanych z bezpieczeństwem pożarowym budynków. Stosownie do §207 rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru: nośność konstrukcji przez czas wynikający z rozporządzenia, ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku, ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, możliwość ewakuacji ludzi. Natomiast po myśli § 210 rozporządzenia części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. Wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego określa § 235 rozporządzenia. Spełnienie wymogów ze względu na ochronę przeciwpożarową budynków podlega badaniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a spełnienie tych warunków technicznych warunkuje udzielenie takiego pozwolenia. / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1644/97, LEX nr 44196/ W toku postępowania L. Ś. – J. podnosiła, że w rzeczywistości jej budynek i budynek inwestorów stanowią jeden obiekt ze wspólnym dachem i stropem. W tej sytuacji rozważenia wymaga, czy planowana rozbudowa i nadbudowa nie mają wpływu na bezpieczeństwo pożarowe i konstrukcyjne budynku. Podkreślić należy, że badanie spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego i konstrukcyjnego budynku musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podniósł, że obiekt został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), co potwierdza opinia w sprawie o zniesienie współwłasności nieruchomości oraz operat podziału. Domniemywać należy, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy oparł się na w/w operacie i załączonej do niej opinii biegłego sądowego w zakresie budownictwa. Jednakże operat i opinia zostały sporządzone w lipcu 2001r. i październiku 2001r. na potrzeby postępowania w sprawie podziału nieruchomości. W okresie od sporządzenia opinii do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę uległy zmianie przepisy prawa. Rozważenia zatem wymaga aktualność sporządzonej opinii w świetle aktualnego stanu prawnego i w stosunku do przedłożonego projektu budowlanego. W szczególności organy w sprawie pozwolenia na budowę winny ocenić, czy rozwiązania techniczne przyjęte w operacie i projekcie załączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę są zbieżne, czy też występują istotne zmiany, które czynią opinię biegłego sądowego niemiarodajną dla danej sprawy. Dodatkowo odnieść się należy do decyzji organu I instancji z dnia [...]. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, że organ uznał, iż w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej nieruchomości przesądzono o lokalizacji planowanej rozbudowy w granicy z działką skarżącej. Organ uznał, iż z decyzji tej "jasno wynika że inwestycja ma być realizowana w granicy z działką 209/1" i jest to warunkiem wystarczającym dla udzielenia pozwolenia na budowę. Jednakże rolą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wytyczenie ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, które następnie podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w Prawie budowlanym i w przepisach wykonawczych. Kwestie dotyczące usytuowania budynku, jego wysokości, kształtu i innych szczegółów architektoniczno - technicznych, jeśli nie wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są częścią postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2003 r., sygn. akt SA/Bd 2306/03, nie publ.). Organ odwoławczy powinien zatem rozważyć, czy rzeczywiście decyzja o warunkach zabudowy w tym przypadku przesądza o lokalizacji rozbudowy i nadbudowy przedmiotowej kancelarii w granicy z działką skarżącej, a jeżeli tak, to jaki jest wpływ takich ustaleń na decyzję o pozwoleniu na budowę. Stosownie bowiem do treści art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717ze zm./ decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę /podobnie stanowił art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.)/. W odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia 3 sierpnia 2004 r. L. Ś. – J. zarzuciła, że cofnięcie przez inwestorów pierwszego wniosku o pozwolenie na budowę miało na celu obejście dotychczasowych przepisów, a postępowanie administracyjne zakończone tą decyzją jest w rzeczywistości kontynuacją postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu postępowania z dnia 4 czerwca 2004 r. W momencie składania drugiego wniosku obowiązywały już przepisy wykonawcze zmienione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r., Nr 109, poz. 1156). Przepis § 2 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego przewiduje, że przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym, nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Zatem organ odwoławczy winien wypowiedzieć się co do tego zarzutu i należycie uzasadnić przyjęte stanowisko. Uzasadnienie decyzji administracyjnej winno czynić zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji winno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi tu zatem o wytłumaczenie, dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne decyzji organu odwoławczego nie odpowiada tym wymogom. W uzasadnieniu decyzji pominięto całkowicie uzasadnienie faktyczne, a uzasadnienie prawne jest zbyt lakoniczne i nie nawiązuje do hipotezy przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie, jak i nie wyjaśnia zastosowania określonych przepisów. Ma to znamiona naruszenia przepisów procesowych, które mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Organ odwoławczy jest bowiem powołany do ponownego merytorycznego rozpatrzenia całej sprawy, w której wniesiono odwołanie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p. s. a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p. s. a.