II SA/Łd 1067/10

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 roku przy udziale - sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez R. D. odwołania od decyzji Burmistrza G. z dnia [...] roku, Nr [...]. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] roku umorzył postępowanie w sprawie wniosku R. D. o odroczenie terminu płatności zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych na rzecz małoletnich dzieci – M. D. i K. D.. Decyzja została doręczona stronie w dniu 24 maja 2010 roku. Pismem datowanym na dzień 7 czerwca 2010 roku, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 10 czerwca 2010 roku R. D. wskazał, że wnosi o tymczasowe wstrzymanie zwrotu zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W piśmie autor opisał swoją sytuację życiową wskazując, że przebywa w zamkniętym zakładzie leczenia uzależnień. Z tego powodu nie może podjąć pracy, by móc spłacić zadłużenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] roku stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, że organ I instancji nie mógł ocenić czy odwołanie zostało wniesione w terminie, gdyż brak było koperty. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 5 lipca 2010 roku zobowiązało odwołującego się do udzielenia informacji w jaki sposób zostało złożone odwołanie. Termin do wykonania tego wezwania organ określił na 7 dni pod rygorem rozpoznania sprawy w oparciu o zgromadzony w aktach materiał dowodowy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie R. D. przedstawił potwierdzenie nadania przesyłki listowej poleconej, którą nadano za pośrednictwem poczty w dniu 9 czerwca 2010 roku. W sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 24 maja 2010 roku. W tej sytuacji 14 – dniowy termin na złożenie odwołania upłynął z dniem 7 czerwca 2010 roku. Na tej podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie nadane listem poleconym w dniu 9 czerwca 2010 roku zostało złożone z uchybieniem terminu. Jednocześnie odwołujący się nie wnioskował o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Reasumując organ wskazał, że ustalony w sprawie stan faktyczny obliguje organ do wydania, na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W skardze do sądu administracyjnego R. D. wniósł o tymczasowe wstrzymanie zwrotu zadłużenia z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu skargi autor ponownie wskazał, że przebywa w zamkniętym ośrodku leczenia uzależnień, gdzie leczy się z choroby alkoholowej. Cała terapia trwa ok. 2 lata. Skarżący przebywając w ośrodku nie może podjąć zatrudnienia, zatem nie może też spłacać zadłużenia. W konkluzji skarżący wskazał, że ma świadomość uchybienia terminu do wniesienia odwołania i mimo to prosi o rozpoznanie jego wniosku o odroczenie spłaty zadłużenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala. Bezspornym w sprawie jest to, iż decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu w dniu 24 maja 2010 roku. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania ekspirował dnia 7 czerwca 2010 roku. Tymczasem odwołanie zostało wysłane listem poleconym na adres organu I instancji w dniu 9 czerwca 2010 roku, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Warto podkreślić, że kwestionowana w odwołaniu decyzja organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Pouczenie to wskazywało, iż odwołanie należy skierować do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Wskazać należy, że strona, która uchybiła terminowi do dokonania określonej czynności może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jej dokonania, co wynika wprost z treści przepisu art. 58 i 59 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże z treści odwołania skarżącego nie da się wyprowadzić wniosku, że miał on zamiar wnieść o przywrócenie terminu. Nie zawarł on również żadnej informacji wskazującej na świadomość uchybienia terminu. W tak ustalonym stanie faktycznym – w szczególności wobec tego, że uchybienie terminu było niewątpliwe, a pouczenie zawarte w treści decyzji było prawidłowe – organ II instancji był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego i pozostawienia tego odwołania bez rozpoznania. Pogląd taki potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1998 roku, IV SA 2294/96, Lex Nr 45698; wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 roku, SA/Łd 2990/95, Lex Nr 29079; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 roku, I SA/Gd 1482/96, Lex Nr 29004; wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 roku, SA/Ka 2111/94, Lex Nr 27060; wyrok NSA z dnia 18 października 1995 roku, SA/Gd 2865/94, Lex 26997). Skarga w swojej argumentacji zawierała opis sytuacji życiowej, w której znalazł się skarżący. W konkluzji skarżący wniósł o rozpoznanie jego wniosku o wstrzymanie spłaty zadłużenia mimo, iż uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Ustosunkowując się do tych argumentów wypada wyjaśnić, że wniosek o odroczenie terminu spłaty zadłużenia nie może zostać uwzględniony przez Sąd, gdyż przedmiotem postępowania sądowego jest jedynie kwestia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Rozpoznając skargę na postanowienie o uchybieniu terminu, Sąd nie jest uprawniony do oceny legalności decyzji wydanych wcześniej w tym samym postępowaniu administracyjnym, ani nie może również przywrócić stronie terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1998 roku, I SA/Ka 361/97, Lex Nr 34915; wyrok NSA z dnia 17 marca 1992 roku, SA/Wr 128/92, ONSA 1992/1/24). Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa, tym samym nie dopatrzył się naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. k.o.