II SA/Łd 1067/11

Dnia 2 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi S. A., R. A. i Z. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję. Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), udzielił E. i P. małżonkom F. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z kanalizacją lokalną do szczelnego zbiornika na ścieki, napowietrznym przyłączem energetycznym w miejscowości B. 8A, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], zlokalizowanej w gminie N. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli S. A., Z. A. i R. A. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając wniesione odwołanie wskazali, iż zgodnie z informacją zawartą w piśmie Starostwa Powiatowego w Ł. z dnia 13 czerwca 2011r., znak: [...] E. i P. F. otrzymali decyzję o pozwoleniu na budowę spornego pawilonu handlowego na działce położonej w miejscowości B. 8. Dla powyższej działki Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. prowadzi dwie księgi wieczyste KW [...] oraz KW nr [...]. Wedle zapisów pierwszej z nich właścicielem działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] jest gmina N., a użytkownikiem wieczystym E. i P. F., którzy nabyli owo prawo na podstawie aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2010r. Natomiast z informacji zwartych w drugiej w wymienionych ksiąg wieczystych przedmiotowe działka, oznaczona tym razem numerem ewidencyjnym [...] stanowi własność S. i Z. A. oraz R. A. Dalej odwołujący się wyjaśnili, iż w dniu 21 marca 2011r. wnieśli do Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. pozew m.in. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Sprawa ta została następnie przekazana do Sądu Okręgowego w Ł., jako sądu właściwego. W dniu 9 czerwca 2011r. odwołujący się złożyli w tymże sądzie wniosek o zabezpieczenie powództwa przez ustanowienie zakazu zbywania przedmiotowej działki gruntu oraz nakazanie wpisania w księgach wieczystych ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu. Zdaiem stron należy zatem uznać, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie jest możliwe stwierdzenie czy inwestorzy mają prawo do dysponowania przedmiotową działką gruntu na cele budowlane. Niezależnie od powyższego odwołujący się wskazali, iż są właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę, zatem w ich ocenie błędnie organ pierwszej instancji odmówił im przymiotu strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją.. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do. R. A., Z. A. oraz S. A., od w/w decyzji Starosty [...] nr [...], z dnia [...], wskazując iż wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2011r. E. i P. F. wystąpili do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, przedkładając w załączeniu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami, spełniając tym samym wymogi art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił ponadto, że inwestycja ta nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nowosolna Nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 19 sierpnia 2005r. Nr 260 dnia 19 sierpnia 2005r.). Zgodnie bowiem z ustaleniami owego planu działka na której planowana jest przedmiotowa inwestycja wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem 9.U.1 z podstawowym przeznaczeniem tego terenu, jako zabudowa usługowa. Dalej wskazano, że rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organ pierwszej instancji ustalił krąg stron postępowania, który obejmuje jedynie właścicieli nieruchomości na których realizowana będzie przedmiotowa inwestycja, bowiem obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje w ocenie organu jedynie nieruchomość na której inwestycja ma być zrealizowana. Organ odwoławczy po zacytowaniu treści art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wyjaśnił, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, określającego pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym. Tym samym stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku, jednak w omawianej sprawie w kręgu stron postępowania, zdaniem organu, nie znajdują się S. A., Z. A. i R. A., bowiem inwestycja nie będzie oddziaływała na działkę stanowiącą ich własność. Powyższe świadczy w ocenie organu o tym, iż odwołujący się nie posiadają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Nadto zdaniem organu w niniejszej sprawie odwołujący się nie wykazali, iż posiadają interes prawny w kwestionowaniu spornego pozwolenia na budowę. Dodatkowo wskazano, iż z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy pawilon handlowy usytuowany jest ok. 10,00 m od granicy nieruchomości, a zatem lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki odwołujących się ani też nie utrudni jej prawidłowej zabudowy, zgodnej z obowiązującymi przepisami. Skargę na powyższą decyzję wnieśli S. A., Z. A. i R. A., żądając jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji; Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez nietrafne przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje status strony postępowania w sprawie o wydanie E. i P. F. pozwolenia na budowę spornej inwestycji, w sytuacji, gdy skarżącym przysługuje prawo własności działki przeznaczonej pod inwestycję, co stanowi przedmiot postępowania sądowego o usuniecie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej nr KW [...], a rzeczywistym stanem prawnym. Zaskarżonej decyzji zarzucili również błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sytuacji, gdy spór sądowy pomiędzy R. A., S. A. i Z. A., a Gminą N. o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem od jego rozstrzygnięcia zależy ustalenie, czy E. i P. F. w chwili występowania z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przysługiwał tytuł prawny do spornej nieruchomości. W treści uzasadnienia skarżący kwestionują prawo własności Gminy N. do przedmiotowej nieruchomości, która została następnie przekazana aktem notarialnym Rp A Nr [...] z dnia [...] w użytkowanie wieczyste na rzecz Gminnej Spółdzielni A w A. Po czym na podstawie aktu notarialnego Rp AN [...] z dnia [...] Gminna Spółdzielnia A w A. prawo wieczystego użytkowania w/w. działki nr [...] wraz z prawem własności budynku sprzedała na rzecz E. i P. F. Skarżący podnieśli, iż są współwłaścicielami nieruchomości rolnej położonej w miejscowości B. nr 8, dla której Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], w której wpisano m.in. działkę gruntu nr [...] (przed scaleniem działki nr [...] i [...], a następnie działka nr [...]), jako jej współwłaścicieli R. A., S. A. i Z. A. Dla części wyżej wymienionej działki gruntu prowadzona jest w Sądzie Rejonowym dla [...] w Ł., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta nr KW [...], w której działka ta oznaczona jest nr [...], a jako właściciela wpisano Gminę N.. Przy czym, wpisu w księdze wieczystej nr KW [...], dotyczącego działki gruntu nr [...] (część działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...], dokonano bez jakiegokolwiek dowodu stanowiącego tytuł własności na rzecz Skarbu Państwa, a potem Gminy N. Księga wieczysta nr KW [...] została założona na podstawie mapy do celów prawnych i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia. Decyzja ta w żadnym punkcie nie dotyczy spornej działki gruntu. Z decyzji tej nie wynika, aby sporna działka gruntu została przekazana do zasobów Skarbu Państwa, jako ekwiwalent za grunty należące do niego przed scaleniem. Ponadto, mapa poscaleniowa zaginęła i do dnia dzisiejszego nie udało się jej odnaleźć. Nadto wyjaśnili, że postępowanie scaleniowe m.in. na obszarze wsi B. w gminie N. było prowadzone w [...] na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1986r. (Dz. U. z 27 stycznia 1986r.) o scaleniu i wymianie gruntów. Decyzję scaleniową zatwierdził [...] Prezydent Miasta Ł., który nie był organem uprawnionym do jej zatwierdzenia, bowiem w ocenie skarżących z treści art. 12 w/w ustawy, z uwzględnieniem zmiany z dnia 1 czerwca 1975r. przeprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975r. w sprawie określania zadań i uprawnień należących do powiatowych rad narodowych i naczelników powiatów, które przejmują wojewódzkie rady narodowe i wojewodowie w § 2 pkt 6 lit. c), organem uprawnionym był wojewoda. Decyzja scaleniowa została wydana przez organ nieuprawniony w związku z tym jest bezwzględnie nieważna i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Skarżący podkreślili, że na podstawie decyzji scaleniowej wydanej przez organ niepowołany została wydana decyzja komunalizacyjna z dnia [...]Na mocy tej decyzji Gmina N. nabyła własność nieruchomości zabudowanej o powierzchni 0,1 ha we wsi B., należącej przed scaleniem do S. i Z. A. Ponadto wyjaśnili, że bezpośrednio przy granicy z działką gruntu nr [...], której skarżący są współwłaścicielami, dla której Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] zgodnie z projektem ma zostać wybudowany parking oraz nieopodal szambo. Sporna nieruchomość znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego A, a E. i P. F. dokonywali bez zezwolenia wykaszania i wycinki drzew - wycieli m.in. 4 dęby, kilkanaście wiśni, gruszę i 2 orzechy włoskie, zgodnie zaś z przepisami 70% działki powinna stanowić zieleń. Ponadto powierzchnia działki o nr. [...] wynosi 978 m 2, front ma 282 m, jest więc za mała w stosunku do planowanej zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że Wojewoda [...], rozpatrując złożone odwołanie odmówił S. A., Z. A. i R. A. przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z kanalizacją lokalną do szczelnego zbiornika na ścieki. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu, ponieważ jedyną stroną postępowania był inwestor (nie byli nimi skarżący), to udział innych stron - w tym skarżących - Wojewoda [...] uznał za bezprzedmiotowy i umorzył postępowanie odwoławcze od w/w wyżej decyzji Starosty [...]. Wojewoda [...] uznał, że S. A., Z. A. i R. A. nie są stronami postępowania, albowiem "interes prawny w/w osób nie został przez skarżący wykazany i nie wynika z badanych akt sprawy, zaś kwestie podnoszone w odwołaniu nie stanowią w ocenie Wojewody wskazania interesu prawnego w rozumieniu obowiązujących przepisów". Zdaniem tegoż organu z załączonego do akt projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy pawilon handlowy usytuowany jest ok. 10 metrów od granic nieruchomości, a zatem taka lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżących, ani też nie utrudni jej prawidłowej zabudowy. W ocenie Sądu nieprawidłowe jest umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że organ w sposób merytoryczny zweryfikował odwołanie i uznał, że odwołujący się nie wykazali naruszenia interesu prawnego kwestionowanym rozstrzygnięciem organu I instancji, zatem to rozstrzygniecie nie narusza prawa, zaś odwołującym nie przysługuje przymiot strony. W takiej sytuacji należało rozważyć utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. było co najmniej przedwczesne.. Przede wszystkim organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarżący, którzy są bezpośrednimi sąsiadami nieruchomości objętej inwestycyjnym zamierzeniem, mają przymiot strony w tym postępowaniu. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego Obszarem oddziaływania obiektu jest wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przy ustalaniu zatem, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W sytuacji, gdy z przepisów tych wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. W ocenie sądu za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy uznać właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów, chyba że organ jednoznacznie ustali, że granice obszaru oddziaływania w otoczeniu obiektu budowlanego nie przekraczają działki którą dysponuje inwestor. Przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości wymaga oceny wielu przepisów i wykazania przez organ administracji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy, w szczególności z uwagi na charakter planowanej zabudowy i wielkość działki, żadne z nich nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie sąsiedniej nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 370/09, Lex 597561). Dodatkowo trzeba wskazać, że za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów, chyba że organ jednoznacznie ustali, że granice obszaru oddziaływania w otoczeniu obiektu budowlanego nie przekraczają działki którą dysponuje inwestor (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1746/08, Lex 507654). Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda [...], stwierdzając że skarżący nie są stronami, powołał się wyłącznie na wynikającą z projektu budowlanego 10 metrową odległość usytuowania spornego pawilonu od granic nieruchomości, co miałoby uzasadniać tezę o braku oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących, bowiem w ocenie organu obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wykracza poza granice działki na której ma być zlokalizowana inwestycja. Samodzielnych ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu jednakże Wojewoda [...] nie poczynił oraz zupełnie nie uzasadnił swojego stanowiska. Z uzasadnienia decyzji organu nie wynika też, w jaki sposób i na podstawie jakich okoliczności obszar oddziaływania obiektu został w taki sposób ograniczony. W szczególności brak jest jakichkolwiek ustaleń faktycznych i rozważań w zakresie oddziaływania obiektu, w tym na uprawnienia skarżących, jako właścicieli działki sąsiedniej, chociażby w świetle charakteru i wielkości inwestycji, którą jest pawilon handlowy, przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Nie odniesiono się także do zarzutu skarżących, iż planowany parking będzie usytuowany w granicy z ich nieruchomością, co już może wskazywać na zasadność zarzutu skarżących. Przede wszystkim jednak, odmawiając im udziału w postępowaniu uniemożliwiono dowiedzenie i wyjaśnienie kwestii oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość , a tym samym potwierdzenia bądź wykluczenia tezy co do przymiotu strony w spornym postępowaniu. Wskazane braki świadczą o tym, iż dokonana przez Wojewodę [...] ocena, że skarżący nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest co najmniej przedwczesna i niepoprzedzona rzetelną analizą stanu faktycznego, co stanowi naruszenie także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż nie jest możliwe w żadnej mierze dokonanie oceny tego, czy obszar oddziaływania obiektu został w ogóle w prawidłowy sposób wyznaczony, czy nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze jego oddziaływania, czy też nie, czy i jaki wpływ może mieć realizacja planowanej inwestycji na realizację jej uprawnień jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. W tym należy zauważyć, że w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Właściwe motywowanie decyzji realizuje również zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Przypomnieć również wypada, że obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W istocie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji z powodu wskazanych wyżej braków naruszają zatem art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Wobec tego należy stwierdzić, iż Wojewoda [...] nie wykazał, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, zatem rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda [...] – uwzględniając przedstawione wyżej uwagi - w pierwszym rzędzie dokona wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu kierując się kryteriami wynikającymi z definicji ustawowej tego pojęcia i odnosząc je do okoliczności faktycznych sprawy, równocześnie mając na względzie przyjęte w orzecznictwie stanowisko, iż skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w posterowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę posterowania (zob. wyrok NSA z dnia 29 września 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1481/09, Lex 668544). Dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli, na określenie kręgu stron postępowania, a w zależności od tego winno być również podjęte odpowiednie rozstrzygnięcie na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Odnośnie zarzutu podniesionego przez skarżących, dotyczącego ich uprawnień do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym, wynikających z prawa wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z prawem własności budynku, stanowiącego odrębną nieruchomość nie mogą odnieść skutku. Skarżący wprawdzie toczą spór przed sądem powszechnym z Gminą N. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, jednak wskazać należy, iż organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę zobowiązany był orzekać w oparciu o stan faktyczny i prawny z dnia wydania owej decyzji. Inwestorzy udokumentowali zaś prawo do dysponowania sporną nieruchomością. Z przedstawionego przez inwestora aktu notarialnego z dnia [...] Nr [...] wynika, iż P. i E. F. nabyli, w drodze umowy sprzedaży, prawo wieczystego użytkowania działki gruntu oznaczonej numerem [...], o powierzchni 978 m2, położonej w miejscowości B., w gminie N., w powiecie [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] przez Sąd Rejonowy dla [...] w Ł., wraz z prawem własności budynku, stanowiącego odrębną nieruchomość. Dodać należy, że powyższe zapisy potwierdza załączony do akt administracyjnych odpis z księgi wieczystej o w/w numerze. Tym samym należy uznać, że inwestor ubiegając się o przedmiotowe pozwolenie na budowę wykazał się prawem do dysponowania sporną nieruchomością na cele budowlane. Natomiast niezakończony spór, toczący się przed sądem powszechnym, między skarżącymi a Gminą N., dotyczący własności działki na której zlokalizowana ma być inwestycja, nie mógł mieć w ocenie Sądu wpływu na treść decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. m.o.