II SA/Łd 1110/10

Dnia 3 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), Sędzia NSA Anna Stępień, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 roku przy udziale - sprawy ze skargi A. L. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1, 2, 4, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. G. i K. G., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z kotłownią i garażem w K. przy ul. A, nr działki [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wskazał, iż po zmianie przez inwestorów ich pierwotnego wniosku wszczęto postępowanie, o którym zawiadomiono strony postępowania. W ramach czynności wyjaśniających strony zgłosiły zastrzeżenia dotyczące m.in. funkcji istniejącego budynku oraz planowanej rozbudowy i nadbudowy budynku z przeznaczeniem na cele mieszkalne, gdzie zastrzegli, aby ściana z otworami okiennymi i drzwiowymi była zlokalizowana w odległości 4 m od granicy ich działki. Po sporządzeniu projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy uwagi zgłosili także inwestorzy, gdyż wynikające z projektu warunki zabudowy nie pozwalały na realizację nawet bardzo małego budynku. Prezydent wyjaśnił, iż dla terenu, na którym usytuowana jest działka inwestycyjna nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczna jest zatem weryfikacja czy dana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej, iż wobec ustalenia, że wszystkie warunki zostały spełnione zasadnym stało się ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. L., właścicielka działki sąsiadującej nr [...]. Nie zgadzając się z wywodami organu podniosła, iż w chwili prowadzenia prac budowlanych na swojej działce nie przypuszczała, że kiedykolwiek na działce nr [...] posadowiony zostanie budynek mieszkalny o szerokości 4,5 m, a to z uwagi na małe gabaryty działki, która ma 6 m szerokości. Strona dodała, iż z zaskarżonej decyzji nie wynika przy granicy, z którą działką miałby zostać posadowiony budynek oraz jak rozumieć określenie "powierzchnia zabudowy", czy chodzi jedynie o projektowaną część, czy jest to powierzchnia łączna starej i projektowanej części. Nie wyraża zgody na realizację inwestycji w granicy z jej działką ani też w odległości 1,5 m od granicy. Zauważyła, iż z każdej strony działki inwestycyjnej nie będzie zachowana właściwa odległość od granic sąsiednich działek. Zdaniem strony wybudowanie obiektu o wysokości 7 m, wysokości kalenicy 7,5 m stanie się przyczyną nienasłonecznienia znacznej części pokoi w budynku, co znajdzie negatywny oddźwięk zimą, gdy wzrosną koszty ogrzewania. Nadto, iż istniejąca zabudowa nie jest zabudową mieszkalną, a jedynie budynkiem gospodarczym, zatem ustalenia organu w tym zakresie są błędne. Strona podkreśliła, iż inwestorzy będą parkować niemal pod jej oknami, nadto narażona zostanie na niedogodności związane chociażby z hałasem wywołanym przez szczekającego psa, bawiące się dzieci, na smród powstający przy ogrzewaniu domu, narastający w zależności od rodzaju opału. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność swojej decyzji Kolegium przywołało dotychczasowy stan postępowania i stanowiska stron, w szczególności analizę warunków wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przeprowadzoną przez organ I instancji. W odpowiedzi na zarzuty odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż dopuszczono sytuowanie budynku mieszkalnego w granicy działki lub w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy przy zachowaniu innych warunków, jednakże ostatecznie usytuowanie budynku zostanie rozstrzygnięte na etapie postępowania zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wiążące ustalenie odległości planowanego obiektu od granic działki w sposób zgodny z przepisami, a także zbadanie, czy inwestycja nie spowoduje pozbawienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz rozstrzygnięcie kwestii bezpieczeństwa pożarowego należy do kompetencji organu administracji publicznej na etapie pozwolenia na budowę. Decyzja ustalająca warunki zabudowy określa bowiem jedynie pewne warunki, na których inwestycja może powstać, co nie oznacza, iż ostatecznie ostanie zrealizowana. W zakresie zarzutu co do określonej powierzchni zabudowy Kolegium wyjaśniło, iż powierzchnia zabudowy jest powierzchnią pod obiektem budowlanym istniejącym wraz z jego planowaną rozbudową, natomiast utwardzona powierzchnia dojść i dojazdów jest elementem zagospodarowania działki, z kolei powierzchnia objęta decyzją to powierzchnia działki nr [...]. Dalej, iż stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie wynika, iż dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy terenu, w niniejszej sprawie ustalono natomiast, iż w obszarze analizowanym występują zarówno działki o znacznej powierzchni jak i wąskie o niewielkiej intensywności zabudowy, w rezultacie dopuszczalne było ustalenie wskaźnika do 0,50. Kolegium wskazało również, iż w obszarze analizowanym znajdują się budynki o szerokości elewacji frontowej do około 15 m, dopuszczalne było zatem ustalenie szerokości planowanego obiektu na 4,5 m biorąc pod uwagę niewielką szerokość działki. Kończąc organ podniósł, iż różnice pomiędzy niektórymi wskaźnikami pomiędzy opracowanym projektem decyzji a drugim, ostatecznie przyjętym, wynikają z faktu uwzględnienia wniosków inwestorów złożonych w trakcie prowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. L. i A. L. zarzucili naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie § 12 pkt 3 ppkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowanie, dopuszczającego usytuowanie budynku bezpośrednio w granicy działki, nadto art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. zasady informowania stron i pozostałych uczestników postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zasady zobowiązującej organy do prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając strona podniosła, iż brzmienie § 12 pkt 3 ppkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stoi w sprzeczności z określonymi w decyzji warunkami, gdyż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej określona została maksymalnie na 7 m, a wysokość kalenicy do 7,5 m, zatem organ nie uwzględnił, iż budynek skarżących jest niższy niż 7 m i ma około 4,5 m, jak zatem jest możliwe sytuowanie inwestycji bezpośrednio w granicy z zastrzeżeniem z § 12 w/w aktu, iż część nowego budynku leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe, niż ma budynek istniejący. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego rodzaju uchybień, które obligowały Sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. ustalającą na wniosek A.G. i K. G. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z kotłownią i garażem. Rozstrzygnięcie to wydane zostało wobec stwierdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, iż planowana inwestycja nie leży wprawdzie na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jednakże inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki, o których stanowi art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) powoływana dalej jako "u.p.z.p.". W ocenie Sądu stwierdzenie takie było co najmniej przedwczesne, gdyż nie zostało oparte na wnikliwej analizie urbanistyczno-architektonicznej, która każdorazowo poprzedza wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. Materialnoprawną podstawę wyeliminowanych z obrotu prawnego decyzji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Przywołane rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W warunkach niniejszej sprawy istotne jest, iż przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Jak wynika z § 3 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Dodatkowo w § 9 ust. 1-4 w/w rozporządzenia ustawodawca wskazał, iż warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W każdej sprawie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy powinna być dokonana analiza terenu. Wyniki zaś analizy, w postaci załącznika tekstowego oraz graficznego powinny być dołączone do decyzji i stanowić jej integralną część. Ratio legis art. 61 u.p.z.p." jest ochrona ładu przestrzennego". Ma on na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak doprowadzić do nadmiernego jej ograniczenia (wyrok WSA z dnia 3 czerwca 2008r., II SA/Bk 183/08, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 499844). W ocenie Sądu przywołane unormowania prawne i wykształcone na jego tle stanowisko sądów administracyjnych, nie pozostawia wątpliwości, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpująca analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdą odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Wykonana dla potrzeb niniejszej sprawy analiza, a właściwie jej wyniki, gdyż to one stanowią załącznik do decyzji organu I instancji, nie spełniają powyższych warunków. Znajdujący się w aktach dokument, oznaczony jako "wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" to w istocie zbiór lakonicznych stwierdzeń, nieznajdujących oparcia w materiałach sprawy. Skoro bowiem analiza taka ma stanowić podstawę rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu to nie powinno budzić wątpliwości, iż na jej potrzeby organ powinien był zebrać materiały, dane, pozwalające ustalić czy spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W kontrolowanej sprawie brak jakiegokolwiek zestawienia takich parametrów, nie wiadomo jakiego charakteru zabudowa znajduje się w obszarze analizowanym, nie sposób ustalić jej gabarytów na potrzeby sprawdzenia czy właściwie organ wyznaczył wskaźnik zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, co za tym nie można ustalić czy poczynione przez organ odstępstwa od wymogów znajdujących podstawę w przywołanych przepisach prawnych mają w istocie uzasadnienie. W tej kwestii wielokrotnie wypowiadała się już judykatura stanowiąc m.in., że owszem co do zasady wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu stanowi średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego, ale dopuszczalne są odstępstwa od tej zasady, przy czym musi to wynikać z analizy obszaru i wymaga uzasadnienia (por. wyrok WSA z dnia 8 kwietnia 2008r., IV SA/Wa 107/08, niepubl., dostępny Lex nr 560164). Podobnie w przypadku wyznaczenia wysokości nowego budynku w innej wysokości, niż wysokości istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, z której to możliwości owszem organ może skorzystać, ale po przeprowadzeniu szerokiej i specjalistycznej analizy uregulowanej w § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia i nie jest w tym zakresie związany koniecznością ustalania tej wysokości, w sposób określony § 7 ust. 1 tego rozporządzenia (por. wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009r., II SA/Sz 338/09, niepubl., dostępny Lex nr 563817). Wydaje się również, iż organ pominął okoliczność, iż na terenie inwestycyjnym istnieje budynek, powinien był zatem uwzględnić w analizie funkcje i cechy zabudowy tego obiektu, a następnie dać wyraz temu, które parametry dotyczą istniejącej, a które planowanej zabudowy. Na marginesie wskazać należy, iż wprawdzie w dokumentacji sprawy znajduje się dokument oznaczony jako "analiza", niemniej jednak po pierwsze został on sporządzony dla potrzeb pierwotnego wniosku, a po wtóre nawet gdyby przyjąć ten dokument jako dowód w sprawie to nie zawiera on elementów, które Sąd uznał za niezbędne. Oznacza to, iż ani analizy, ani jej wyników nie można zweryfikować, nie wiadomo jaka zabudowa, na jakiej działce, przy jakich parametrach została uwzględniona. W przekonaniu Sądu omawiana analiza nie została sporządzona w taki sposób, aby prawidłowość działań, ustaleń i wniosków organu mogła sprawdzić zarówno strona, jak i organ odwoławczy oraz sąd. Należy zatem wymagać zestawienia konkretnych danych, przeprowadzonych w oparciu o nie ustaleń, czy wręcz wyliczeń matematycznych mających na celu porównanie poszczególnych wielkości. Wobec braku materiału dowodowego, w oparciu o który organ rozstrzygnął, nie sposób orzec o prawidłowości jego działania, tym bardziej, iż ustosunkowując się do zarzutów odwołania w istocie organ powołuje gołosłowne twierdzenia, których również nie mógł skontrolować i zupełnie tego nie uczynił. Dwuinstancyjność postępowania oznacza natomiast, iż sprawa zostanie dwukrotnie rozstrzygnięta przez dwa różne organy, organ odwoławczy nie jest zatem zwolniony od oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W niniejszej sprawie lektura uzasadnienia decyzji i materiałów sprawy wskazuje na automatyzm w działaniu organu odwoławczego, które jest niedopuszczalne. Reasumując, w celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu swej decyzji przyczyny takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie to winno zatem znaleźć oparcie w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach, a przede wszystkim w analizie funkcji i cech zabudowy, w oparciu o wyniki której organ orzeka. Wskazać również trzeba, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie powinny posługiwać się nomenklaturą prawa budowlanego, wskazując w decyzji na ilość kondygnacji. "Kondygnację" definiują bowiem przepisy wykonawcze do prawa budowlanego - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690), wskazując iż należy przez to rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa (§ 3 pkt 16). O kondygnacjach można mówić wyłącznie na etapie pozwolenia na budowę, nie mają zaś zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, mimo że wnioskodawca posługuje się tym pojęciem. W toku ponownej analizy wniosku strony o ustalenie warunków zabudowy organy winny mieć na względzie przywołane wytyczne Sądu, zebrać wnikliwie materiał dowodowy, rozważyć z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego a następnie uzasadnić w sposób stanowiący wypełnienie uregulowania art. 107 § 3 k.p.a. Organ winien również baczyć, aby załączniki do decyzji zostały sporządzone w sposób określony w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Chodzi tutaj m.in. o wyznaczenie obszaru analizowanego na mapie spełniającej wymogi określone w art. 52 u.p.z.p., która obrazować będzie zabudowę istniejącą w obszarze analizowanym, na działce inwestycyjnej i odzwierciedli przeprowadzoną dla potrzeb sprawy analizę, która dodatkowo zawierać będzie wyjaśnienie sposobu wyznaczenia takiego a nie innego obszaru analizowanego. Organ winien również zapewnić czynny udział w postępowaniu jego stronom poprzez umożliwienie zapoznania się z materiałami sprawy każdorazowo przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie (art. 10 k.p.a.). Ustosunkowując się do zarzutów skargi w większości przychylić się należy do stanowiska wywiedzionego w uzasadnieniu organu odwoławczego, iż znajdują one oparcie w przepisach prawa budowlanego. A skoro tak to nie mogą być przedmiotem kontroli w ramach niniejszego postępowania. Zarzuty te mogłyby przynieść spodziewany przez skarżących efekt ale dopiero na etapie zmierzającym do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, w szczególności te znajdujące oparcie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które to jest aktem wykonawczym do ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo wyjaśnić należy, mając na względzie zarzuty strony, iż na etapie postępowania o warunkach zabudowy organ nie powinien rozstrzygać o usytuowaniu obiektu w stosunku do granic nieruchomości czy istniejących obiektów, a więc o warunkach techniczno-budowlanych. Zakres uprawnień organów uprawnionych do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie może kolidować z kompetencjami organu uprawnionego do wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA z dnia 25 września 2007r., II SA/Łd 719/07, niepubl., dostępny Lex nr 394827). Pozostałe zarzuty skargi zostały uwzględnione, co znalazło odzwierciedlenie w pierwszej części uzasadnienia. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu w pełni uprawnione jest stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i przepisy rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją zaś nieusunięcia przez organ odwoławczy uchybień organu I instancji jest stwierdzenie, iż organy obu instancji naruszyły art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również przepis art. 107 § 3 k.p.a. w myśl, którego uzasadnienie rozstrzygnięcia winno zawierać uzasadnienie faktyczne, prawne, dowody, którym organ dał wiarę i te, którym tej wiary odmówił. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku. ar