II SA/Łd 1146/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie szczelności przewodów kominowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego A. H. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Ł. umorzył postępowanie w sprawie szczelności przewodów kominowych, usytuowanych we wspólnej ścianie pomiędzy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej przy ul. A 7 i 9 w Ł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, iż postępowanie wyjaśniające wszczęte na wniosek M. L. (pismo nr rej [...], złożone w organie administracji w dniu 25 marca 1999r.), właścicielki nieruchomości przy ul. A 7 w Ł., wykazało, że z powodu nieszczelności przewodów kominowych w poziomie stropu nad parterem spaliny dostawały się do pomieszczeń przyległych do ściany z kominami i do kanałów płyt stropowych prefabrykowanych kanałowych. Mokre spaliny w kanałach płyt stropowych spowodowały ciemne zacieki na suficie. W czerwcu 2001r. A. H., zamieszkały w Ł. przy ul. A 9, przedłożył projekt budowlany robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia do właściwego stanu technicznego wspólnej ściany z przewodami kominowymi wykonany przez rzeczoznawcę budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Ł. inż. R. W. Z projektu tego wynikało, że w poziomie piwnicy należy zamurować otwór wykonany dla wprowadzenia wkładu z blachy nierdzewnej do przewodu nr 3 i przemurować zarysowany odcinek muru nad otworem, na parterze uszczelnić rysy między płytami stropowymi i zamurować wlot do przewodu nr 4 na grubości ½ cegły, na I piętrze - z uwagi na stwierdzone, zagrażające bezpieczeństwu mieszkańców, nieszczelności oraz niską jakość materiałów, komin w poziomie I piętra na odcinku obejmującym oba przewody dymowe i część spalinowego, należy przemurować, a na poddaszu wykuć otwór w przewodzie nr 5 i usunąć blokujący go gruz. W wyniku przeprowadzonych w dniu 10 października 2008r. oględzin stwierdzono, że w ścianie wspólnej pomiędzy budynkami w zespole przewodów kominowych od strony południowej wykonano roboty budowlane związane z dobudową przewodu dymowego oraz naprawą przewodów kominowych nr 1 i 3 w poziomie parteru obydwu budynków. A. H. oświadczył, iż to on był inwestorem wskazanych robót budowlanych i wykonał je w oparciu o protokół z naprawy przewodów spalinowych z dnia 22 sierpnia 2008r. oraz opracowanie nr [...] z dnia 20 czerwca 2001r. Naprawę przewodów nr 1 i 3 wykonano w poziomie parteru budynku, w nawiązaniu do przewodu nr 2 (przewód do kominka w budynku przy ul. A 7) oraz zabezpieczono dodatkowo kanały nr 1 i 3 poprzez wkład z blachy żaro - i kwasoodpornej na całej długości tych przewodów. Przewód kominowy nr 5 (wentylacja dla budynku przy ul. A 7) doprowadzono do wymiarów 14 x 14 cm (poprzednio miał wymiary 19 x 14 cm), przez co uzyskano niezbędne miejsce na wykonanie przewodu nr 6. Ponadto wykonano dodatkowy przewód kominowy dymowy nr 6 z wkładem z blachy żaro - i kwasoodpornej dla kominka w budynku przy ul. A 9. Kominek przeniesiono z przewodu kominowego dymowego nr 1. W trakcie wykonywania powyższych robót odgruzowano zapchany przewód kominowy nr 1 na całej długości. W pozostałe kanały, tj. nr 4 nie ingerowano. Wskazane roboty budowlane przekraczały zakres robót konserwacyjnych i wymagały uzyskania stosownego pozwolenia właściwego organu. Uznając jednakże, iż roboty budowlane wykonane przez A. H. związane z dobudową przewodu kominowego oraz naprawą przewodów kominowych we wspólnej ścianie pomiędzy budynkami zostały wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i obowiązującymi polskimi normami, decyzją z dnia [...] nr [...], umorzono - jako bezprzedmiotowe - postępowanie w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych związanych z dobudową przewodu kominowego oraz naprawą przewodów kominowych nr 1 i 3 we wspólnej ścianie, w zespole przewodów kominowych od strony południowej, usytuowanej pomiędzy budynkami. Na wniosek A. H. z dnia 9 grudnia 2009r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dewastacji wspólnej ściany z przewodami kominowymi w dniu 19 kwietnia 2010r. zostały przeprowadzone oględziny kominka i kominów w ścianie wspólnej budynków. W wyniku kontroli stwierdzono, że w pokoju dziennym na parterze budynku przy ul. A 7 znajduje się obudowa kominka, wystająca ze ściany na 31 cm o szerokości 170 cm, z jednym stopniem kamiennym, na którym ustawiony jest wkład kominkowy stalowy z zamkniętą komorą spalania firmy A o wymiarach 55 x 42 x 45 cm. Wkład nie jest wpuszczony w ścianę kominkową. Jest do niej dosunięty i wystaje poza obudowę kominka w kierunku pokoju na 11 cm. Wyjście spalin podłączone jest rurą do kanału w ścianie. Nawiew do kominka wykonano w pomieszczeniu piwnicznym pod stropem parteru za pomocą rury wychodzącej na zewnątrz budynku. Wlot kanału wentylacyjnego w pokoju z kominkiem zamurowano. M. L. wykorzystuje tylko jeden kanał kominkowy z istniejących w ścianie. W dniu 11 maja 2010r. M. L. złożyła protokół z dnia 7 maja 2010r. dotyczący przekazania do użytkowania kominka z wkładem kominkowym zamkniętym firmy A 5, wystawiony przez B Spółkę Jawną z siedzibą w Ł., w którym stwierdzono, że wszystkie prace zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną w zakresie montażu urządzeń grzewczych w budynkach mieszkalnych i nie naruszono żadnych przewodów wentylacyjnych i dymowych A. H. M. L. przedłożyła również opinię nr [...] z dnia 7 maja 2010r. mistrza kominiarskiego M. O. upr. nr [...] z wyników przeprowadzonych oględzin – ekspertyzy urządzeń grzewczo-kominowych dotyczących budynku przy ul. A 7. Stwierdzono w niej, że przewód kominowy dymowy od kominka zabezpieczono wkładem kominowym kwasoodpornym żarowym na całej jego długości, jest on drożny, szczelny i posiada prawidłowy ciąg. W ocenie organu pierwszej instancji wyniki przeprowadzonej kontroli przez uprawnionego mistrza kominiarskiego i protokół przekazania do użytkowania kominka przez firmę montującą wkład kominkowy zamknięty potwierdzają, że użytkowanie kominka jest bezpieczne i nie wykazały nieprawidłowości. Z tej przyczyny nie ma podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że roboty budowlane związane z uszczelnieniem przewodów kominowych dymowych we wspólnej ścianie pomiędzy budynkami zostały zakończone. Przewody kominowe dymowe zostały uszczelnione i zabezpieczone na całej ich długości wkładami z blachy żaro - i kwasoodpornej przez obie strony postępowania. Można je bezpiecznie użytkować. Uszczelnienie zostało wykonane zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i obowiązującymi polskimi normami. Z tych też względów dalsze prowadzenie postępowania w sprawie prawidłowości wykonania powyższych robót budowlanych stało się bezprzedmiotowe. Istnieją wprawdzie nieprawidłowości, wskazane w projekcie budowlanym, robót koniecznych do wykonania w celu doprowadzenia do właściwego stanu technicznego wspólnej ściany z przewodami kominowymi, wykonanym przez inż. R. W., ale budynek można bezpiecznie użytkować. Natomiast generalna przebudowa całego zespołu kominów może być wykonana za obopólną zgodą właścicieli, po wykonaniu projektu budowlanego i uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W odwołaniu od tej decyzji A. H. zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym toczącym się na skutek wniosku M. L. z dnia 25 marca 1999r. Nie zastosował się do wskazań zawartych w wyrokach o sygn. akt II SA/Łd 139/01, II SA/Łd 281/03 i II SA/Łd 227/05 i usiłuje przerzucić na niego odpowiedzialność za uszkodzenie ściany budynku M. L. i J. L. za częściowe naprawienie w 2008r. kanałów dymowych na parterze i wybudowanie nowego kanału do kominka w budynku przy ul. A 9. Organ pominął także w postępowaniu drugiego współwłaściciela budynku przy ul. A 7 – J. L. oraz istnienie uszkodzeń w konstrukcji budynku przy ul. A 7, wynikających z ekspertyzy biegłych sądowych. A. H. zarzucił również, iż organ pierwszej instancji nie uwzględnił decyzji własnej z dnia [...] nakazującej M. L. sporządzenie projektu naprawy uszkodzonej ściany, postanowienia organu drugiej instancji nr [...] oraz pisma z dnia 10 kwietnia 2002r., wskazującego na przyczyny powodujące pękanie ściany, w tym - kanału nr 2 od strony budynku uczestniczki postępowania. Zdaniem strony organ administracji błędnie ustalił, że tylko przewód dymowy nr 2 przynależy do budynku uczestniczki postępowania, podczas gdy istnieje jeszcze kanał wentylacyjny, który w piwnicy zakryty jest styropianem, o czym świadczy zdjęcie wykonane w dniu 19 kwietnia 2010r. Nie uwzględnił tego, iż brak jest wieńca wokół komina od strony budynku uczestniczki postępowania, gdzie występuje wolna przestrzeń łącząca wszystkie 5 kanałów spornego komina, płyty stropowe są posadowione bezpośrednio na kominie bez zabezpieczenia ich podciągami, brak jest przewodzi pomiędzy poszczególnymi kanałami od strony budynku uczestniczki postępowania, a kanały stropowe przylegające do spornego komina zostały zabetonowane, co powoduje zakłócenie wentylacji obu budynków. A. H. zarzucił nadto, iż organ pierwszej instancji nie nakazał M. L. i J. L. naprawienia spornej ściany kominowej w celu doprowadzenia jej do pełnej sprawności technicznej i nie uwzględnił okoliczności samowolnego wykonania przez nich instalacji kominka w uszkodzonej ścianie, bez osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 K.p.a. oraz w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. – Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm), [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotem postępowania był stan techniczny przewodów kominowych usytuowanych w ścianie wspólnej między budynkami mieszkalnymi, które z uwagi na nieszczelność powodowały zagrożenie życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W toku postępowania jego strony, tj. A. H. i M. L., realizując obowiązki ciążące na właścicielach obiektów budowlanych zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wykonali roboty budowlane doprowadzające przewody kominowe, których szczelność i drożność była przedmiotem postępowania, do pełnej sprawności technicznej. Jakkolwiek roboty te zostały zrealizowane z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowane, gdyż ich zakres wykraczał poza zakres remontu istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, to przedstawione przez strony dokumenty potwierdziły, iż zostały one wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi normami technicznymi. Obecnie użytkowanie przewodów kominowych nie stwarza zagrożeń, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Potwierdzono ich szczelność i drożność. Dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie ich stanu technicznego (szczelności) stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż nie było możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie robót budowlanych niezbędnych do wykonania, celem doprowadzenia przewodów kominowych do właściwego stanu technicznego, skoro obecnie ich stan techniczny, a w szczególności drożność i szczelność, nie budzą zastrzeżeń. Wskutek zrealizowanych przez strony robót budowlanych, doprowadzających przewody kominowe do pełnej sprawności technicznej, w istotny sposób zmienił się stan faktyczny. Tym samym wskazania sądu odnoszące się do innej sytuacji faktycznej, utraciły w znacznej części aktualność. Odnosząc się do zarzutu pominięcia uszkodzeń konstrukcyjnych w budynku przy ul. A 7 organ odwoławczy podniósł, iż w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie ma możliwości rozstrzygania w przedmiocie pierwotnych wad konstrukcyjnych budynku, gdyż wykracza to poza zakres postępowania, którego przedmiotem był stan techniczny przewodów kominowych. Postanowienie (błędnie określone jako decyzja) nr [...], wydane w oparciu o art. 56 ust. 1 i art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., jako mające wyłącznie charakter dowodowy, winno zostać samodzielnie wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ pierwszej instancji. Jego pozostawanie w obrocie prawnym nie ma jednakże wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji, gdyż w zmienionym stanie faktycznym utraciło ono znaczenie dla niniejszej sprawy. W skardze na powyższą decyzję oraz piśmie z dnia 4 listopada 2010r. A. H. podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 19 stycznia 2010r. skarżący oświadczył, iż w grudniu 2009r. uczestniczka postępowania rozkuła ścianę kominową w celu zamontowania w niej wkładu kominkowego. Na skutek tego od dnia 8 grudnia 2009r. powietrze w jego przewodach kominowych zamiast unosić się do góry, kierowało się na pokój. Czuł wiatr z góry kominów. Pełnomocnik organu administracji A. O. oświadczyła, iż nie było prowadzone postępowanie dotyczące naruszenia konstrukcji ściany nośnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez organy administracji w rozpatrywanej sprawie o umorzeniu postępowania w sprawie szczelności przewodów kominowych, usytuowanych we wspólnej ścianie pomiędzy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej przy ul. A 7 i 9 w Ł., stanowił art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy "w inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 K.p.a. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, iż bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do jej istoty prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Sprawa administracyjna jest więc bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. jedynie wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2005r., II OSK 286/05 – Lex nr 190997 i z dnia 21 lutego 2006r., I OSK 967/05 – Lex nr 201507; B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s. 426 – 428; M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, s. 577). Bezprzedmiotowości postępowania nie należy jednakże mylić z bezzasadnością żądania strony, która oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku i musi zostać wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania. Nie budzi przy tym wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, sprawa powinna zostać wyjaśniona w sposób pozwalający na stwierdzenie, iż istotnie brak jest materialnoprawnych podstaw do wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Obowiązek ten wynika z określonej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, która nakłada na organy administracji obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Konkretyzację powyższej zasady zawiera art. 77 § 1 K.p.a. stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z treści art. 75 § 1 K.p.a. natomiast wynika służący realizacji powyższej zasady obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dowodu z dokumentów, zeznań świadków, opinii biegłych oraz oględzin. Nie budzi również wątpliwości, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, o czym stanowi art. 61 § 1 K.p.a. Przedmiot postępowania z wniosku strony zakreśla właśnie ten wniosek, w którym strona formułuje swoje żądania i oczekiwania względem organu administracji. Istotne jest, iż w razie wątpliwości, co do zakresu wniosku, sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji, który w najmniejszym stopniu nie może dowolnie interpretować żądań wnioskodawcy. Zakreślony przez wnioskodawcę zakres postępowania powinien być podany do wiadomości stron w zawiadomieniu, o jakim mowa w art. 61 § 1 i 3 K.p.a., zakreśla granice postępowania, które nie mogą być zmienione bez poinformowania strony (vide: wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 771/07 – Lex nr 485362; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Gd 282/08 – Lex nr 484894). Podkreślić przy tym należy, iż dopóki sprawa administracyjna, wszczęta na wniosek strony, nie została zakończona decyzją ostateczną, strona może zmodyfikować, uzupełniać swoje żądanie, a organ administracji publicznej ma obowiązek na nowo ocenić to żądanie w świetle przepisów prawa materialnego, po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1371/06 – Lex nr 328637). Jak wynika z akt sprawy szczelność przewodów kominowych, usytuowanych we wspólnej ścianie pomiędzy budynkami jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej przy ul. A 7 i 9 w Ł., była przedmiotem postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego od 1999r. na skutek wniosku uczestniczki postępowania – M. L. z dnia 25 marca 1999r. Jednakże ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. umorzył postępowanie w sprawie prawidłowości wykonania robót budowlanych związanych z dobudową przewodu kominowego oraz naprawą przewodów kominowych nr 1 i 3 we wspólnej ścianie, w zespole przewodów kominowych od strony południowej, usytuowanej pomiędzy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej, zlokalizowanymi na nieruchomościach przy ul. A 7 i 9 w Ł. W dniu 9 grudnia 2009r. skarżący złożył w organie pierwszej instancji wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego "przeciwko M. i J. L., właścicielom nieruchomości przy ul. A 7 w Ł.". W jego uzasadnieniu podniósł, że w dniu 8 grudnia 2009r. dokonano dewastacji ściany kominowej w przebiegu kanałów 1, 2 i 3 ściany konstrukcyjnej oddzielającej budynki. Prace te zostały wykonane nielegalnie i polegały na ponownym rozkuciu kanałów 1 i 3, odprowadzających spaliny z urządzeń grzewczych budynku nr 9, w wyniku czego po raz kolejny została podcięta ściana nośna komina. Wniosek ten w istocie zainicjował nowe postępowanie administracyjne, choć pomiędzy tymi samymi stronami, co postępowanie zakończone wskazaną wyżej decyzją ostateczną. Podstawę zawartego w tym wniosku żądania skarżącego stanowiło natomiast nowe zdarzenie, mające miejsce po dniu jej wydania, tj. w dniu 8 grudnia 2009r. - roboty budowlane polegające na montażu w spornej ścianie nośnej wkładu kominkowego w budynku usytuowanym na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 7. W niniejszej sprawie mamy więc do czynienia z sytuacją, w której po zakończeniu jednego postępowania administracyjnego, na skutek nowego żądania jednego z jego dotychczasowych uczestników, pozostającego w ścisłym w związku z nowym zdarzeniem, zaistniała zupełnie nowa sprawa administracyjna. W tej sytuacji na organie administracji pierwszej instancji ciążył przede wszystkim obowiązek podjęcia stosownych czynności wyjaśniających, które powinny były umożliwić prawidłowe ustosunkowanie się do żądania skarżącego zawartego w powyższym wniosku. Analiza wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć przez organy administracji oraz akt administracyjnych nie pozwala jednak uznać, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 9 grudnia 2009r., stało się bezprzedmiotowe, co miałoby uzasadniać jego umorzenie w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. ani też, że wniosek ten został załatwiony w sposób prawidłowy. Przede wszystkim zauważyć należy, iż jego zakres był szerszy aniżeli to zostało określone w decyzji z dnia 7 lipca 2010r., utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją. Skarżący wskazywał bowiem nie tylko na naruszenie szczelności spornych przewodów kominowych w wyniku wykonania prac związanych z montażem wkładu kominkowego, ale również na naruszenie konstrukcji wspólnej ściany nośnej w trakcie ich realizacji. Poza tym sam materiał dowodowy w postaci protokołu z oględzin z dnia 19 kwietnia 2010r., przedłożonej przez uczestniczkę postępowania opinii z dnia 7 maja 2010r. mistrza kominiarskiego i protokołu przekazania do użytkowania kominka z wkładem kominkowym wystawionego przez firmę, która wykonywała sporne prace, nie jest wystarczający, w ocenie sądu, do jednoznacznego stwierdzenia, iż usytuowane w spornej ścianie przewody kominowe mające odprowadzać spaliny z urządzeń grzewczych znajdujących się w budynku skarżącego, nie zostały w trakcie wykonywania prac związanych z montażem wkładu kominkowego uszkodzone i czy nie doszło wówczas do naruszenia samej konstrukcji wspólnej ściany nośnej, w której są one usytuowane. Z protokołu z oględzin z dnia 19 kwietnia 2010r. wynika bowiem, iż zostały one przeprowadzone tylko w budynku uczestniczki postępowania. Przedłożona przez uczestniczkę postępowania opinia uprawnionego mistrza kominiarskiego dotyczyła natomiast wyłącznie przewodu kominowego dymowego przez nią użytkowanego, a nie przewodów kominowych, które według skarżącego miały zostać uszkodzone podczas wykonywania wskazanych prac. Jak już wyżej wskazano, z wniosku skarżącego tymczasem wynikało, iż miały być to przewody kominowe odprowadzające spaliny z urządzeń grzewczych w jego budynku. W tej sytuacji również protokołu przekazania do użytkowania kominka z wkładem kominkowym wystawionego przez firmę, która wykonywała sporne prace na rzecz uczestniczki postępowania, nie można uznać za miarodajny dla oceny ich prawidłowości, w szczególności zaś tego, czy rzeczywiście w trakcie ich realizacji nie doszło do uszkodzenia tychże przewodów kominowych i konstrukcji spornej ściany w sposób mogący stwarzać stan zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi i bezpieczeństwu mienia. Zastrzeżenia wzbudza ponadto sama prawidłowość ustalenia przez organy administracji stron postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. We wniosku z dnia 9 grudnia 2009r. skarżący bowiem wyraźnie wskazał, iż jest to wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego "przeciwko M. i J. L., właścicielom nieruchomości przy ul. A 7 w Ł.". Organy administracji prowadziły tymczasem postępowanie wyłącznie z udziałem skarżącego i M. L. Nie wypowiedziały się w ogóle odnośnie tego, czy J. L., mający być współwłaścicielem nieruchomości przy ul. A 7, również powinien brać w nim udział w charakterze strony. Dodać przy tym trzeba, że również w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wskazywał na konieczność prowadzenia postępowania z udziałem także J. L., do czego jednak organ odwoławczy się nie ustosunkował. Nie przesądzając zatem ostatecznego rozstrzygnięcia, stwierdzić trzeba, że powyższe uchybienia wskazują na wadliwe przeprowadzenie przez organy administracji postępowania wyjaśniającego oraz niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji tego umorzenie postępowania administracyjnego, z powołaniem się na art. 105 § 1 K.p.a. należało ocenić jako co najmniej przedwczesne. W tym stanie rzeczy z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów normujących postępowanie przed organami administracji, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono o ich uchyleniu, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobligowany będzie do prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, z uwzględnieniem zgłoszonego przez A. H. wniosku oraz zasad wynikających z K.p.a., eliminując jednocześnie uchybienia, których dopuścił się w postępowaniu podlegającemu kontroli. Rozstrzygnięcie o zasądzeniu na rzecz skarżącego od organu administracji zwrotu kosztów postępowania, obejmującego uiszczony wpis, uzasadnia treść art. 200 i art. 205 § 1 tej ustawy. Natomiast z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji ( niepodlegającej wykonaniu i nie nadającej się do wykonania ) nie stwierdzono podstaw do orzekania w trybie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A.D.