II SA/Łd 1165/14

Dnia 23 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. LS Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołań B. P., Kościoła A w Ł. oraz A. P. i S. P., uchylił w części decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, orzekając w tym zakresie, a w pozostałym zakresie utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] udzielił Prezydentowi Miasta Ł. zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ul. "B" (drogi gminnej) w rejonie ulic A i C. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12 ust. 4, art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r. nr 193, poz. 1194 ze zm.), dalej jako: "specustawa". Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołań B. P., Kościoła A w Ł oraz A. P. i S. P., decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w części i orzekł w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi S. P., wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt: II SA/Łd 1000/13, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], stwierdził że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku i zasądził od Wojewody [...] na rzecz S. P. zwrot kosztów postępowania. Po ponownym rozpoznaniu odwołań B. P., .Kościoła A w Ł. oraz A. P. i S. P., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2012r. w następującej części: I. w sentencji znajdujący się na str. 1 zapis: "działki położone w całości w liniach rozgraniczających teren inwestycji: 410/1, 423/5, 423/4" i orzekł w tym zakresie: "działki położone w całości w liniach rozgraniczających teren inwestycji: 410/1, 423/5"; II. w sentencji znajdujący się na str. 3 zapis: "IX.1: Udzielam pozwolenia na rozbiórkę obiektów kubaturowych, zlokalizowanych w obrębie [...] na następujących działkach ewid.: nr 423/4 i nr 423/5 przy ul. A 119 oraz nr 410/1 przy ul. C 31" i orzekł w tym zakresie: "IX.1.: Udzielam pozwolenia na rozbiórkę obiektów kubaturowych, zlokalizowanych w obrębie [...] na następujących działkach ewid.: nr 417 (budynki V i VI) przy ul. A 117 i nr 423/5 (budynki IX, X, XI i XVI) przy ul. A 119 oraz nr 410/1 (budynki I, II, III, IVa, IVb i IVc) przy ul. C 31"; III. w całości załącznik nr 1 – rysunek nr D001b - pt. "Proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz uzbrojenie terenu" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku nr D001a pt. "Proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz uzbrojenie terenu"; IV. w całości znajdujący się w załączniku nr 3 rysunek nr D001b – pn.: "Projekt zagospodarowania terenu" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku nr D 001pn.: "Projekt zagospodarowania terenu"; V. w całości znajdujący się w załączniku nr 3 pn.: "Projekt budowlany drogi "B" w rejonie ulic C i A w Ł., tytuł części opracowania "Projekt Drogowy" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia: "Projekt Drogowy"; VI. w całości znajdujący się w załączniku nr 3 pn. "Projekt budowlany drogi "B" w rejonie ulic C i A w Ł., tytuł części opracowania: "Projekt oświetlenia ulicznego" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia "Projekt oświetlenia ulicznego"; VII. w całości znajdujący się w załączniku nr 3 rysunek nr l pn.: "Projekt budowlany drogi "B" w rejonie ulic C i A w Ł. pt.: "Zagospodarowanie terenu. Odwodnienie drogi "B" z uzgodnieniami" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia rysunku nr l pt.: "Zagospodarowanie terenu. Odwodnienie drogi "B" z uzgodnieniami"; VIII. w całości znajdujący się w załączniku nr 3 rysunek nr l pn.: "Projekt budowlany drogi "B" w rejonie ulic C i A w Ł. tytuł: "Kanał ogólnospławny" z uzgodnieniami i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku nr l tytuł: "Kanał ogólnospławny" z uzgodnieniami; IX. znajdujący się w załączniku nr 3 rysunek nr D001 pn.: "Projekt budowlany drogi "B" w rejonie ulic C i A w Ł. tytuł części opracowania: "Projekt przebudowy sieci teletechnicznej" w części dotyczącej skrzyżowania projektowanej drogi "B" z ul. A i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia "Projektu przebudowy sieci teletechnicznej". W pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji utrzymano w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż realizując zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wystąpił, pismem z dnia 13 czerwca 2014r., do inwestora o analizę uzasadniającą zmniejszenie szerokości projektowanej drogi. Inwestor złożył opracowanie pt.: "Analiza usytuowania ulicy w liniach rozgraniczających". Następnie, w trybie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z uzupełnionym materiałem w sprawie, w tym w szczególności z ww. analizą, z której wynika zgodna z przepisami szerokość zaprojektowanej drogi. Organ wskazał, iż ze złożonej przez inwestora analizy wynika, że projektowana ulica "B" zlokalizowana jest w pasie drogowym o zmiennej szerokości. Projektowany odcinek od ul. A do projektowanego ronda posiada minimalną szerokość 15,75 m, od ronda do ul. C natomiast 26,70 m, co stanowi o spełnieniu warunku określonego w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.), dalej jako: "rozporządzenie". W tej sytuacji, jak zaakcentował organ, zarzut S. P. jest bezzasadny. Nadto, zakres rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a organ drugiej instancji nie może zmieniać rodzaju sprawy, rozpoznanie i rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym może dotyczyć wyłącznie sprawy tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym, zatem organ – jak podkreślił – nie może odnosić się do zarzutów strony skarżącej, które wychodzą poza przedmiot decyzji Prezydenta Miasta, w szczególności zarzutów dotyczących ochrony zieleni w śródmieściu miasta. W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, iż Dyrektor Zarządu Dróg i Transportu posiada udzielone zarządzeniem nr [...] z dnia 5 kwietnia 2012r. pełnomocnictwo do reprezentowania Prezydenta Miasta Ł. w postępowaniach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na podstawie przepisów specustawy. Ponadto, zaprojektowanie drogi "B" w tej lokalizacji, wynika z koncepcji uzupełniającego układu czterech dróg A, B, C, D w kwartale ulic: al. D, ul. E, ul. C i ul. A, która docelowo przewiduje restrukturyzację przestrzeni publicznej, z uwagi na niską dostępność komunikacyjną i inwestycyjną obszaru w centrum miasta. Budowa drogi "B" winna być rozpatrywana w świetle docelowego układu drogowego. Organ administracji architektoniczno – budowlanej w procesie inwestycyjnym nie jest uprawniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 specustawy, inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Zarówno Prezydent Miasta, jak i Wojewoda mogą działać tylko w granicach wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy obu instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie tej decyzji, to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnego rozwiązania. Odnosząc się do załączonej w postępowaniu ekspertyzy biegłego w sprawie wycinki kasztanowców, organ wyjaśnił, iż wycinka tych drzew jest usankcjonowana przepisami specustawy, która zezwala na wycinkę drzew, jeśli takowe kolidują z wytyczoną trasą projektowanej drogi. Projekt budowlany przewiduje nasadzenie drzew w ramach rekompensaty za wycinkę. W konkluzji Wojewoda zaakcentował, iż na podstawie art. 12 pkt 4 w zw. z pkt 4a i 4b specustawy, nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f pkt 6, w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych stają się z mocy prawa własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizacji inwestycji drogowej stała się ostateczna. Ustawodawca wyznacza też termin dla wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, tj. 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zatem pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. W skardze na powyższą decyzję S. P. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej budowy drogi "B" w rejonie ul. C i A w zakresie jej odcinka wschód – zachód, tj. zaczynającego się od ul. A i przebiegającego na działce gminnej nr ewid. 423/5. Zdaniem skarżącego, inwestor i organy podejmują wszystkie działania w interesie dewelopera, który w sąsiedztwie projektowanej drogi wznosi budynek mieszkalny. Organ nie uwzględnił sprzeciwu skarżącego i złożonych przez niego wniosków dowodowych, co stanowi naruszenie art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy od początku postępowania wykazują swoją niechęć wobec skarżącego, bowiem jako jeden z nielicznych odważył się kontestować poczynania inwestora. By zminimalizować negatywne oddziaływanie drogi (przede wszystkim hałas, wibracje, zanieczyszczenia spowodowane eksploracją drogi, niebezpieczeństwo wynikające z ruchu drogowego, zniszczenie okolicznych drzew) inwestor powinien odsunąć maksymalnie drogę od budynku mieszkalnego lub wytyczyć ją w zupełnie innym miejscu. W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, iż działka nr 423/4 jest sztucznie wydzielona z posesji przy ul. A 119 i stanowi jej uzupełnienie. Granice działki przeprowadzono wzdłuż murów dwóch budynków mieszkalnych (cztero i jednokondygnacyjnego) i wzdłuż linii rozgraniczającej sporną drogę. Projektowana droga pozbawi nieruchomość przy ul. A 119 istniejącego ogrodzenia, ale także możliwości jego wybudowania w przyszłości. Krawędź jezdni będzie oddalona o ok 3,5 m od wyjścia z jednej z klatek schodowych. Skarżący ma zastrzeżenia do treści złożonej przez inwestora "Analizy usytuowania ulicy w liniach rozgraniczających", uznając, iż Wojewoda nie zrealizował wytycznych zawartych w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r. Skarżący dodał, iż wybudowanie drogi skutkować będzie koniecznością wycięcia 4 drzew – kasztanowców białych, co będzie miało bardzo negatywne skutki dla poziomu życia mieszkańców kamienicy. Istniejące drzewa z uwagi na swoje rozmiary i wiek stanowiłyby pas zieleni oddzielający kamienicę od inwestycji dewelopera. Rzeczone drzewa z uwagi na swój wiek, rozmiary i stan miały być uznane za pomnik przyrody starodrzew, co przeczy twierdzeniu inwestora, iż przy realizacji inwestycji nie zostanie wycięte żadne drzewo szczególnie wartościowe. W ramach rekompensaty za wycięcie 4 drzew, inwestor posadzi 75 małych drzew, które jednak – zdaniem autora skargi – nie wyrównają starty ekologicznej. W skardze wskazano, iż dniu 14 lipca 2004r. Rada Miejska w Ł. przyjęła "Uproszczony lokalny program rewitalizacji wybranych terenów śródmiejskich oraz pofabrycznych Ł. na lata 2004 – 2013" (uchwała nr XXXIV/568/04 zmieniona uchwałą nr XLIII/753/05 z dnia 19 stycznia 2005r.). Uchwała ta nadal obowiązuje, jednak na podstawie kontestowanej decyzji z przebiegu wytyczonej tam drogi można wysnuć zupełnie inny wniosek, a mianowicie taki, że Prezydent Miasta nadal nie wykonuje uchwał Rady Miejskiej. Zgodnie z uchwałą, działka na której wytyczono sporny odcinek drogi znajduje się w obszarze południowym rewitalizacji, która nie polega na likwidowaniu wszystkiego co napotka buldożer, ale np. odzwierciedla postulat zachowania wszystkich dużych drzew na tym terenie oraz dobrze utrzymanych, starych budynków kształtujących charakter tej części miasta. W uchwale na tym terenie nie planowano budowy drogi. Nadto wskazano, iż procedura z specustawy powinna być stosowana wyjątkowo, np. w odniesieniu do strategicznych inwestycji, z czym w sprawie – zdaniem skarżącego – nie mamy do czynienia. Rada Miejska najpierw powinna podjąć uchwałę w sprawie zaliczenia danej drogi do kategorii dróg publicznych, a następnie dopiero przystąpić do jej budowy. Planowana droga nie będzie miała charakteru drogi publicznej, a jedynie drogi wewnętrznej, dojazdowej. O zaliczeniu danej drogi do kategorii dróg publicznych decyduje oprócz uchwały, przede wszystkim społeczne oczekiwanie wobec budowy takiej drogi publicznej, którego w przypadku spornej inwestycji z całą pewnością nie ma. Budowa drogi leży tylko w interesie dewelopera budującego w sąsiedztwie budynek mieszkalny. Jednakże skomunikowanie inwestycji realizowanej przez dewelopera przy ul. A 121/123 może być zrealizowane poprzez budowę drogi wewnętrznej lub innej drogi kompromisowej, które to rozwiązania nie łączyłyby się z wycinką starodrzew. Wojewoda – w ocenie autora skargi – nie może uchylać się od oceny przydatności czy celowości realizacji inwestycji, a nadto skoro Prezydent Miasta, jako inwestor, dokonuje wyboru najbardziej korzystnego rozwiązania, to powinno to być rozwiązanie najbardziej korzystne z punktu widzenia interesu publicznego. S. P. nadto dodał, iż planowana droga nie spełnia wymagań określonych w § 7 rozporządzenia, bowiem przy wytyczaniu linii rozgraniczających drogę nie uwzględniono daszków nad wejściem do klatki schodowej i włazów do wrzutów węgla. Droga nie spełnia także wymagań z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015r., poz. 460, dalej jako: "u.d.p."), który wskazuje, że droga powinna być usytuowana w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m. Tymczasem w sprawie odległość ta wynosi 3,5 m. Odstępstwo w zakresie odległości jest możliwe jedynie w szczególnie uzasadnionym przypadku, z którym w sprawie – zdaniem skarżącego – nie mamy do czynienia. Mimo iż szerokość drogi między pasami rozgraniczającymi na wysokości budynku wspólnoty wynosi 15 m, czyli jest zwiększona, to i tak brak jest zatoki postojowej z miejscami parkingowymi dla potrzeb mieszkańców tegoż budynku. Ponadto wytyczenie drogi nie uwzględnia miejsc do gromadzenia odpadów stałych, lokalizacji trzepaka, organizacji zieleni i urządzeń rekreacyjnych oraz wymagań w zakresie ochrony przed hałasem i drganiami. Zatem zdaniem skarżącego, projektowana inwestycja nie spełnia wymagań środowiskowych i przyrodniczych, o których mowa w § 186, 175, 176 i § 193 rozporządzenia. Dodał, że inwestycja winna być poprzedzona uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący zakwestionował również zmianę klasy drogi powiatowej – ul. A z klasy "Z" na klasę "L", ponieważ zmiana ta nie została uzasadniona, wbrew § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. W konkluzji autor skargi zaakcentował, iż działanie inwestora – Prezydenta Miasta Ł. i działającego w jego imieniu Zarządu Dróg i Transportu w Ł., prowadzi do jawnego pokrzywdzenia i jest przejawem zamierzonego, bezprawnego działania, którego skutkiem ma być realizacja tylko planów budowlanych dewelopera, a nie celów społecznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Na wstępie wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznawał już sprawę ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wówczas Sąd, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r., uchylił zaskarżoną decyzję. Konstatacja uzasadnienia tego wyroku sprowadzała się do wskazania, iż w sprawie niezbędne jest rozważenie możliwości przeprowadzenia, na etapie postępowania odwoławczego, analizy w zakresie odstępstwa od wymaganej szerokości ulicy klasy "L", umożliwienie stronom postępowania wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Natomiast w przypadku ponownego rozstrzygnięcia o dopuszczalności spornej inwestycji organ winien rozważyć sposób zredagowania rozstrzygnięcia, zwłaszcza w sposób czytelny oznaczyć załączniki do decyzji, tak aby nie ulegało wątpliwości, na podstawie których dokumentów inwestycja ma być realizowana (pod warunkiem zatwierdzenia projektu budowlanego). Powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014r., jako że nie był przedmiotem skargi kasacyjnej, jest prawomocny od dnia 6 czerwca 2014r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] w dniu [...] wydał decyzję, która stała się przedmiotem skargi S. P. w sprawie niniejszej. Przystępując do oceny legalności decyzji kontestowanej w tejże sprawie podkreślić wypada, iż skład orzekający w chwili obecnej związany jest wykładnią dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r., co wprost wynika z treści art. 153 P.p.s.a.. Stosownie do treści tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W tej sytuacji, sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w kontekście treści art. 153 P.p.s.a. uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano wcześniej, z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wynika zarzut, iż organ odwoławczy nie dokonał w sprawie analizy spełnienia § 7 rozporządzenia, czym tenże organ dopuścił się naruszenia tego przepisu w zw. z art. 11i specustawy i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Lektura akt administracyjnych pozwala odnotować, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda [...], pismem z dnia 13 czerwca 2014r., zwrócił się do inwestora o uzupełnienie materiału dowodowego o analizę uzasadniającą przyjęcie mniejszej o połowę szerokości projektowanej ulicy od wymaganej w § 7 ust. 1 rozporządzenia. W wykonaniu tego zobowiązania inwestor złożył w dniu 17 lipca 2014r., opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia projektowe i wykonawcze w zakresie dróg kołowych, dokument zatytułowany: "Analiza usytuowania ulicy w granicach rozgraniczających". Z treści tego dokumentu wynika, iż projektowana droga, na odcinku od ul. A do projektowanego "ronda" ma mieć minimalną szerokość w liniach rozgraniczających 15,75 m, zaś na pozostałym odcinku (od "ronda" do ul. C) szerokość ta ma odpowiednio wynosić 26,7 m. Tymczasem – stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia – minimalna szerokość w liniach rozgraniczających dla ulicy klasy L ma wynosić 12 m. Z porównania szerokości projektowanej drogi i wymagań wynikających z § 7 ust. 1 rozporządzenia, co nie może być przedmiotem sporu w sprawie wynika, iż projektowana w sprawie droga spełnia wymagania określone w rozporządzeniu. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014r. wynika również, iż organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie winien umożliwić stronom wypowiedzenie się w przedmiocie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Realizując to zalecenie Sądu, Wojewoda [...] pismem z dnia 23 lipca 2014r. powiadomił strony postępowania – w trybie art. 10 K.p.a. – o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Po wyekspirowaniu określonego w powyższym zawiadomieniu siedmiodniowym terminie, organ wydał decyzję w sprawie. Z tego powodu – zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej – organ zrealizował wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku, zatem zarzut naruszenia prawa udziału stron w postępowaniu skazany jest na niepowodzenie. Przystępując w sprawie do oceny kolejnej istotnej w sprawie kwestii, a mianowicie sposobu zredagowania rozstrzygnięcia przypomnieć należy, iż w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r. poddano rozwadze organu to zagadnienie wskazując, iż niezbędne jest czytelne oznaczenie załączników do decyzji, tak aby nie ulegało wątpliwości, na podstawie których dokumentów inwestycja ma być realizowana. W kontekście art. 153 P.p.s.a. dokonując oceny prawidłowości rozstrzygnięcia kwestionowanego w sprawie podkreślić należy, iż decyzja winna być tak sformułowana, aby wynikało z niej w sposób jednoznaczny, jakiego obowiązku dotyczy. Ten zaś powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Osnowa (rozstrzygnięcie) jest kwintesencją decyzji, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, dlatego też konieczne jest takie sprecyzowanie decyzji, by była ona jasno sformułowana i zrozumiała dla przeciętnego odbiorcy. Skład orzekający dokonując oceny kwestionowanej w sprawie decyzji w kontekście powyższych uwag, doszedł do wniosku, iż decyzja ta spełnia powyższe wymagania. Powtórnie rozpoznając sprawę organ ponownie uchylił w części decyzję pierwszoinstancyjną orzekając w odpowiednim zakresie. Analiza treści decyzji pozwala uznać, iż orzekając reformatoryjnie Wojewoda zatwierdził nowe załączniki do decyzji, które zastąpiły te nieczytelne. Każdy z nowozatwierdzonych załączników został dokładnie oznaczony wskazaniem, iż stanowi załącznik do konkretnie oznaczonej decyzji organu administracji. Kontrolowana decyzja w chwili obecnej nie budzi zastrzeżeń składu orzekającego. Podsumowując dotychczasowe uwagi należy wyjaśnić, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego – organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie, stosownie do art. 153 P.p.s.a., zrealizował zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r. W tym zakresie zarzuty skarżącego zaprezentowane w uzasadnieniu skargi, jak i licznych pismach, nie zasługują na uwzględnienie. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż zasadnicza ich część stanowi powtórzenie tych podniesionych w toku pierwszego postępowania sądowego. Tymczasem, z racji rozwiązania prawnego, przyjętego w art. 153 P.p.s.a., strona nie może już na dalszych etapach postępowania skutecznie zakwestionować kwestii przesądzonych już wcześniej przez sąd w prawomocnym wyroku. Wobec tego odnosząc się do tych zarzutów powtórzyć należy uwagi zawarte w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014r.. W pierwszej kolejności powtórzyć należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy specustawy, która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów u.d.p.. Natomiast zgodnie z art. 1 u.d.p., drogą publiczną jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne (art. 2 ust. 1 u.d.p.). Wobec tego nie ma racji skarżący, że specustawa ma zastosowanie wyłącznie do strategicznych inwestycji. Specustawa reguluje specjalną procedurę budowy każdej drogi publicznej, czyli także drogi gminnej. Wbrew argumentom skarżącego, droga ta będzie miała charakter drogi publicznej, a nie drogi wewnętrznej wybudowanej na potrzeby inwestycji realizowanej przez dewelopera w pobliżu nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego. Także nie jest uzasadnione twierdzenie skarżącego, iż specustawa znajduje zastosowanie jedynie do dróg, które już zostały zaliczone do kategorii dróg publicznych, bowiem o dokonaniu kwalifikacji drogi do kategorii dróg publicznych, właściwa rada miejska może orzec tylko i wyłącznie w stosunku do dróg już istniejących i jednocześnie będących jej własnością. Innymi słowy droga, która nie istnieje, jak również taka, która nie jest własnością gminy, nie może być drogą publiczną i z tego powodu nie może być też zaliczona do kategorii dróg publicznych. Zamierzenie inwestycyjne przed zrealizowaniem nie może zatem uzyskać statusu drogi publicznej, co nie oznacza jednak braku możności stosowania specustawy do dróg projektowanych. Zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy, starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej korzystne dla niego rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze, w szczególności to inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu, z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowany przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 specustawy organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Nie można bowiem uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami art. 11e specustawy (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 2416/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tego powodu odnieść zamierzonego skutku nie może twierdzenie skarżącego, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej winien oceniać przydatność lub celowość realizacji inwestycji, bądź oceniać, jaki wariant jej realizacji będzie najkorzystniejszy. Zakres oceny dokonywanej przez organ w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy wyznacza jednocześnie zakres sądowej kontroli tegoż postępowania i wydanych w nim rozstrzygnięć, zatem podnoszone przez skarżącego kwestie, pozostają także poza zakresem zainteresowania sądu w sprawie niniejszej. Zdaniem sądu, bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zarzut skargi, że przebieg projektowanej drogi sprzeciwia się ustaleniom wynikającym z uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 14 lipca 2004r., nr [...], w sprawie "Uproszczonego lokalnego programu rewitalizacji wybranych terenów śródmiejskich oraz pofabrycznych Ł. na lata 2004-2013". Przedmiotowa uchwała stanowi jedynie uproszczony program, mający na celu ukierunkowanie przyszłościowych działań na wybranych terenach miasta. Nie ma ona mocy wiążącej zarówno w stosunku do inwestora, jak i organu w zakresie przebiegu projektowanej drogi. Nie można uwzględnić także zarzutów skarżącego dotyczących usunięcia drzew, bowiem – w świetle art. 21 ust. 2 specustawy – do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych. Jak zaakcentował organ odwoławczy, z projektu budowlanego wynika, iż w ramach rekompensaty inwestor planuje poczynić nowe nasadzenia. Niewątpliwie – przynajmniej w początkowej fazie – nowe drzewa nie będą stanowiły odpowiednika tych usuniętych, co nadal nie może blokować zamierzeń inwestycyjnych Prezydenta Miasta i stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji zezwalającej na realizację tejże inwestycji. Podobnie nie może odnieść skutku zarzut, dotyczący nieuzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej. Zgodnie z treścią art. 11a ust. 4 specustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ono wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Ustawodawca w art. 60 tej ustawy upoważnił Radę Ministrów do określenia rodzajów przedsięwzięć, mogących oddziaływać na środowisko, które to oddziaływanie warunkuje potrzebę uzyskania decyzji środowiskowej. Jak wynika z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej, o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody. Parametry, charakter oraz skala planowanej w sprawie inwestycji nie wymagają uprzedniego przeprowadzenia oceny w zakresie oddziaływania na środowisko, co przesądza o braku zasadności również i tego zarzutu skarżącego. W sprawie nie może mieć znaczenia zmiana klasy ulicy A z "Z" na "L", bowiem określenie klasy drogi należy do jej zarządcy. W sprawie nie może być przedmiotem oceny zasadności dokonania takowej zmiany. Nie można również uznać, że został naruszony art. 43 ust. 1 u.d.p., który reguluje wymogi dotyczące odległości budynków od ulicy. Przepis ten bowiem dotyczy wyłącznie rygorów odległości projektowanych budynków od ulicy, nie odnosi się natomiast do stanów faktycznych odmiennych, czyli budowania ulicy w istniejącej już zabudowie. Konkludując powyższe rozważania, sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku o oddaleniu skargi. LS