II SA/Łd 1168/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie NSA Irena Krzemieniewska, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2004 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Powiecie [...] z dnia [...] Nr [...]. 3 II SA/Łd 1168/02 U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Powiecie [...] wydał decyzję , w której nie uznał u M.D. stwierdzonego schorzenia – raka pęcherza moczowego za chorobę zawodową. Organ I instancji ustalił, że M.D. od 1962 do 1964 r pracował na stanowisku robotnika budowlanego w [...] Przedsiębiorstwie [...] w Ł., w 1966 r przez 5 miesięcy pracował na stanowisku montera w Wytwórni [...] w N., a następnie od 14 listopada 1966r. do 28 lutego 1993 r. w Ośrodku [...] w S. na stanowisku operatora sprzętu ciężkiego. W latach 1993- 1996 M.D. pracował w Zakładzie Usługowo Produkcyjnym [...] w Ł. na stanowisku operator sprzętu ciężkiego – dozorca, a od października 1996 r. do listopada 1997 r. zatrudniony był w A S.A. B. Od listopada 1997 r M.D. przebywa na rencie chorobowej. Powiatowy Inspektor stwierdził, że ponieważ specjalistyczne badania przeprowadzone w poradni chorób Zawodowych WOMP w Ł. wykazały, że brak jest podstaw do rozpoznania stwierdzonego schorzenia –raka pęcherza moczowego jako choroby zawodowej , brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W złożonym odwołaniu M.D. zarzucił, że decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest dla niego krzywdząca i nie uwzględnia wielu istotnych okoliczności z jego życia zawodowego. W jego ocenie organ administracji ograniczył się jedynie do ustalenia zajmowanych przez niego stanowisk , natomiast nie ustalił zakresu wykonywanych przez niego prac i ich wpływu na jego zdrowie. Wskazał, że w Wytwórni [...] w N. pracował przy produkcji min przeciwpiechotnych tj. wlewał do korpusu miny rozcieńczony TNT i zasypywał gruzem oraz ubijał . Przy tej pracy nie było żadnych zabezpieczeń i gdy po 5 miesiącach zauważył zmiany skórne, zabarwienia włosów i rąk na kolor żółty i powiększenie naczyń krwionośnych – zwolnił się z pracy. Na potwierdzenie powyższych okoliczności M.D. zgłosił dwóch świadków. Wskazał także, że w Ośrodku [...] w S. i Zakładzie Usługowo- Produkcyjnym [...] tj. od 1967 r do 1996 r. pracował w warsztacie naprawczym, co związane było z wdychaniem spalin z uruchomionych silników. Natomiast jego praca, jako operator sprzętu ciężkiego, odbywała się w bardzo uciążliwych warunkach w terenie podmokłym. Do maszyn, na których pracował, paliwo trzeba było wlewać wiadrami. Bezpośredni kontakt z produktami ropopochodnymi miał też często podczas napraw sprzętu. Naprawy trzeba było wykonywać także na mrozie. Pracował także przy gaszeniu pożaru lasu i torfowisk i wdychał toksyczne opary. Na te okoliczności M.D. zgłosił kolejnych dwóch świadków. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w powiecie [...] z dnia [...] orzekającą o nie uznaniu u M.D. raka pęcherza moczowego za chorobę zawodową Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 k.p.a. oraz § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm. z dnia 10 listopada 1989 r. – Dz.U. Nr 61, poz. 364). Organ odwoławczy wskazał, że uzupełnił materiał dowodowy o orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W orzeczeniu lekarskim Nr [...] z dnia [...] Instytut Medycyny Pracy w Ł. stwierdził, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u M.D., bowiem rozpoznany u M.D. w 1997 r. rak pęcherza moczowego nie jest następstwem narażenia na czynniki występujące w środowisku pracy. Organ podniósł, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. jest placówką naukowo – badawczą i z badań epidemiologicznych, na które się powołuje, wynika, że jednym z istotnych czynników ryzyka zachorowania na raka pęcherza moczowego jest palenie papierosów. Ustalono, że M.D. palił papierosy. W orzeczeniu lekarskim podkreślono także, iż czynniki rakotwórcze i prawdopodobnie rakotwórcze, takie jak spaliny silników Diesla oraz oleje mineralne nierafinowane i słabo rafinowane występujące w środowisku pracy badanego, nie potwierdzają zwiększonego ryzyka zachorowania na nowotwory pęcherza moczowego. W przypadku olejów mineralnych mogą wystąpić nowotwory płuc i skóry. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. stwierdził, że orzeczenia wydały w sprawie jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznania chorób zawodowych zgodnie z § 7 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) i stwierdziły, iż choroba rozpoznana u M.D. nie jest następstwem narażenia na czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy. Brak rozpoznania choroby zawodowej wyklucza możliwość wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.D. podobnie jak w odwołaniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i została wydana na podstawie niepełnego rozpoznania wszystkich zagadnień mających znaczący wpływ na jej treść, co dowodzi, iż jest niezgodna z prawem. W ocenie skarżącego, podstawą wydania decyzji nie było dogłębne zbadanie środowiska pracy w jakim przebywał i na jakie czynniki rakotwórcze był narażony, lecz ograniczono się do znalezienia innego czynnika, jakim jest palenie papierosów, który uznano za przyczynę rozpoznanego u niego raka pęcherza moczowego. Podkreślił, iż na podstawie tak postawionej tezy można wnosić, iż u wszystkich palących i pracujących z nim w takich samych warunkach pracy można stwierdzić zachorowanie raka pęcherza moczowego. Zdaniem skarżącego tak postawiona teza jest błędna, gdyż znane mu są przypadki zachorowań na raka pęcherza moczowego wśród osób niepalących i pracujących z nim w takich samych jak on warunkach pracy. Wniósł o powtórne rozpatrzenie sprawy ze szczególnym uwzględnieniem środowiska pracy w jakim przebywał i na jakie czynniki był narażony w czasie swojego życia zawodowego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie wydały dwie jednostki medyczne - właściwe zgodnie z § 7 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) do rozpoznania chorób zawodowych. Orzeczenia lekarskie ww. placówek są zgodne w treści i stwierdzają brak podstaw do uznania rozpoznanego u M.D. raka pęcherza moczowego za chorobę zawodową. Placówki orzekające stwierdziły brak związku przyczynowego między chorobą a warunkami pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podkreślił, że Instytut Medycyny Pracy w Ł. w orzeczeniu lekarskim stwierdził, iż brak jest narażenia zawodowego na czynniki o udowodnionym działaniu rakotwórczym dla ludzi. Brak jest zatem podstaw do uznania, że rozpoznany u M.D. rak pęcherza moczowego jest następstwem narażenia na czynniki występujące w środowisku pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podkreślił, iż nie został tym samym spełniony podstawowy warunek wynikający z definicji choroby zawodowej zawartej w § 1 cyt. rozporządzenia, gdyż nie dokonano rozpoznania choroby zawodowej, bowiem zespół objawów choroby, którą rozpoznano u M.D. nie odpowiada skutkom biologicznego działania czynników, które występowały w środowisku pracy ww. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270). W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../. Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy (p.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada więc jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), tj. czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej prowadząc sprawę nie naruszyły przepisów postępowania. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wskazanym w cytowanym przepisie, Sąd może wydać jedno ze wskazanych tam rozstrzygnięć. Podkreślić także należy, że zgodnie z art. 134 § 1, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skargę należało uwzględnić, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65, poz. 294, zm. Dz. U. z 1989 r Nr 61, poz. 364 ), które obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Aby dane schorzenie mogło być uznane za chorobę zawodową : 1/ stwierdzona choroba musi być wymieniona w Wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia i 2/ w środowisku pracy muszą występować czynniki szkodliwe dla zdrowia, które mogły wywołać tę chorobę. W wyroku z dnia 3 lutego 1999 r. - III RN 110/98 ( Prok i Pr 1999/7-8/56) Sąd Najwyższy stwierdził, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w Wykazie chorób zawodowych i praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie. Domniemanie takie może zostać obalone przez zakład pracy w toku postępowania przed organami inspekcji sanitarnej, jeżeli zakład pracy wykaże, że chociaż praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, to jednak została spowodowana przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą ( OSNCP z 1985 r z. 4, poz. 53). Pogląd ten został podtrzymany także w kolejnych orzeczeniach Sądu Najwyższego ( wyrok z 11 marca 1999 r III RN 128/98 – OSP 1999/24/771, wyrok 4 czerwca 1998r II RN 36/98 – OSNAPiUS 1999/6/192 ). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za utrwalony należy uznać pogląd, że w świetle § 1 wskazanego wyżej rozporządzenia z 1983 r., jeżeli orzeczenie lekarskie rozpoznaje chorobę zawodową, a dochodzenie epidemiologiczne wykazuje, że czynniki szkodliwe występowały w środowisku pracy, przesłanki wymagane do stwierdzenia choroby zawodowej należy uznać za spełnione ( wyrok NSA z 23.03.1999 r I S.A. 1420/98 ). Wystąpienie wyżej wskazanych przesłanek lub ich brak, organ orzekający obowiązany jest ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, które w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjmują – jako naczelną - zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. Inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej obowiązują wszystkie reguły dotyczące przebiegu postępowania określone w tym kodeksie, zwłaszcza art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponadto, wydana decyzja musi odpowiadać wymogom określonym w art. 107§ 1 i 3 k.p.a. Jednocześnie należy wskazać, że nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r III S.A. 327/82- ONSA z 1982 r z. 1 poz. 33). W niniejszej sprawie odmowę uznania stwierdzonego schorzenia za chorobę zawodową organy obu instancji uzasadniły treścią orzeczeń WOMP i Instytutu Medycyny Pracy w Ł., które stwierdziły brak związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a warunkami pracy. Wydanie takiego orzeczenia musi być jednak poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym przez lekarza zakładowego lub inspektora sanitarnego dochodzeniem epidemiologicznym, a ponadto do zakładu społecznej służby zdrowia właściwego do rozpoznania choroby zawodowej przesyła się dokumentację dotyczącą zagrożeń zawodowych występujących w środowisku pracy i przebiegu pracy zawodowej pracownika (§4- 6 rozporządzenia) . W rozpoznawanej sprawie skarżący trafnie zarzucił, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i wskazanych powyżej przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Przede wszystkim dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone zostało [...], już po wydaniu orzeczenia przez WOMP – Poradnię Chorób Zawodowych ( data orzeczenia [...]). Ponadto, w załączonych aktach administracyjnych znajduje się jedynie, także sporządzony już po wydaniu orzeczenia przez WOMP, opis przebiegu pracy i charakterystyka stanowiska pracy zajmowanego przez M.D. w Przedsiębiorstwie A S.A. w B., a więc zakładu , w którym był zatrudniony przez 1 rok przed przejściem na rentę. Brakuje natomiast ustaleń co do zagrożeń zawodowych występujących w środowisku pracy na wcześniej zajmowanych przez skarżącego stanowiskach. Nie ustalono np. z jakimi konkretnie produktami ropopochodnymi skarżący miał kontakt, choć już z orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy wynikało, że spaliny silników Diesla są umieszczone w wykazie czynników prawdopodobnie rakotwórczych dla ludzi. Ponadto w orzeczeniu tym zwrócono uwagę, że w trakcie dochodzenia epidemiologicznego nie ustalono jakiego rodzaju oleje były używane podczas prac naprawczych , a tylko oleje mineralne nierafinowane lub słabo rafinowane znajdują się w wykazie czynników rakotwórczych. Wskazać także trzeba, że na okoliczność warunków pracy w poprzednich zakładach pracy skarżący wskazał 4 świadków, organ odwoławczy nie odniósł się jednak wcale do tej kwestii i nie wyjaśnił dlaczego dowody te nie zostały przeprowadzone . Zaniechanie dopuszczenia dowodu wnioskowanego przez stronę, narusza art. 75 § 1 k.p.a. , który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , a nie jest sprzeczne z prawem. Jeżeli natomiast w ocenie organu administracji przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę dowodu było niecelowe powinien uzasadnić swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji, czego nie zrobił naruszając art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że orzeczenia lekarskie wydawane przez WOPM czy Instytut Medycyny Pracy są dowodem, o których mówi art. 84 § 1 k.p.a. tj. mają charakter opinii biegłych, co oznacza , że muszą być szczegółowo, logicznie i w sposób zrozumiały uzasadnione. Jako opinie biegłego podlegają one bowiem ocenie organu wydającego decyzję w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Wydanie decyzji administracyjnej o stwierdzeniu choroby zawodowej lub odmowie stwierdzenia takiej choroby należy już bowiem do właściwego inspektora sanitarnego, który nie jest związany takim orzeczeniem w tym sensie, że jeżeli orzeczenie to jest niejasne, niepełne albo sprzeczne z innymi dowodami, winno być uzupełnione przez zakład służby zdrowia, który je wydał, względnie winna być wydana opinia przez inną jednostkę organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych. Organ nie może opierać rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia. Opinia nie może więc jedynie lakonicznie stwierdzać, że dana substancja nie znajduje się w wykazie czynników rakotwórczych czy prawdopodobnie rakotwórczych , ale powinna wskazywać na jaki wykaz się powołuje, podobnie jak powinna określać na jakich danych literaturowych opiera swoją opinię. Brak takich informacji uniemożliwia zarówno organowi administracji jak i pracownikowi ocenę tego dowodu. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do jej uzupełnienia w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone ( wyrok NSA z 5.11.1998 r. I S.A.1200/98 – nie publikowany). Takie stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 1999 r sygn. II SA/Wr 1452/97 ( opubl. ONSA 2000/2/63). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ sanitarny winien więc, uwzględniając powyższe uwagi, przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, uwzględniając kolejność gromadzenia dowodów wynikającą z przepisów rozporządzenia, w tym przesłuchać zgłoszonych przez skarżącego świadków. Powinien także załączyć do akt dokumentację lekarską, w tym chociażby skierowanie M.D. w celu stwierdzenia patologii zawodowej wystawione przez Przychodnię Onkologiczną w P., którego brak w załączonych aktach. Dopiero wówczas organ winien zwrócić się o ponowne wydanie opinii do Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej WOMP , a potem doręczyć opinię skarżącemu. Podkreślić należy, że doręczenie kopii orzeczenia w sprawie choroby zawodowej następuje po to, aby osoba zainteresowana mogła zapoznać się z jego treścią jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ inspekcji sanitarnej w sprawie choroby zawodowej. Jeżeli osoba , której dotyczy orzeczenie, nie zgadza się z jego treścią, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania. Wniosek ten składa się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej, która dokonała ustaleń w sprawie rozpoznania choroby zawodowej, czyli tej jednostki służby zdrowia, która wydała kwestionowane przez stronę orzeczenie. Tryb ten powinien zostać wyczerpany jeszcze przed podjęciem przez organ inspekcji sanitarnej I instancji decyzji w sprawie ( patrz wyrok NSA z 15 stycznia 1999 r – sygn. I S.A. 1734/98 nie publikowany ). Dopiero po zgromadzeniu całego materiału dowodowego organ będzie mógł ocenić, czy schorzenie występujące u skarżącego może być uznane za chorobę zawodową . Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie materiału dowodowego, co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zawarte w decyzji rozstrzygnięcie winno bowiem stanowić logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawa Uzasadnienie faktyczne i prawne winno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę. Może ona bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są przesłanki powziętej decyzji . Uzasadnienie powinno odzwierciedlać tok rozumowania organu, a więc zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji . Z uwagi na brak przymiotu wykonalności , orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a . o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał za bezprzedmiotowe.