II SA/Łd 117/08

Dnia 10 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. S. i P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 18 lutego 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga K. S. i P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "A" Ł. pozwolenia na budowę obejmującą: hotel – przebudowa i rozbudowa budynku istniejącego (zabudowa frontowej części działki), zjazd publiczny na terenie nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. A w Ł.. W dniu 4 kwietnia 2008 r. K. S. i P. W. wnieśli o wstrzymanie wykonania w całości czynności prowadzenia przez inwestora wszelkich prac budowlanych na terenie nieruchomości przy ul. A na podstawie zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając postawiony wniosek strona skarżąca podniosła, iż dalsze prowadzenie prac grozi nieodwracalnymi skutkami, wyrządzeniem znacznych szkód materialnych oraz stwarza rzeczywiste zagrożenie utraty zdrowia lub życia mieszkańców sąsiedniej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Ponadto art. 61 § 3 w/w ustawy rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem zarówno na akty wydane w poszczególnych instancjach jak i w trybach nadzwyczajnych oraz w trybie autokontroli. Z uwagi na charakter przedmiotowego wniosku przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z.Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1). Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, przy czym wypada podkreślić, iż przepis art. 61 § 3 powołanej ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż skarżący uprawdopodobnili wystąpienie przesłanek określonych w powoływanym przepisie art. 61 §3 p.p.s.a. Argumentacja przytoczona przez stronę skarżącą odnosi się do prac budowlanych prowadzonych przez inwestora na podstawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie można jednocześnie nie zauważyć, iż pozwolenie na budowę obejmuje prace na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością należącą do skarżących. Projekt budowlany obejmuje budowę budynku, który opiera się o ścianę budynku należącego do skarżących. W ścianie tej znajdują się okna, które na skutek prowadzenia robót budowlanych zgodnie z projektem zatwierdzonym zaskarżoną decyzją zostaną zamurowane. W ten sposób mieszkańcy budynku należącego do skarżących zostaną pozbawieni dostępu do światła dziennego. Odwrócenie powyższego skutku możliwe będzie jedynie w drodze rozbiórki nowobudowanego budynku. Rozmiary prac rozbiórkowych zdecydowanie mogą więc przekroczyć zwykłe następstwa wykonania prac budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę następnie wyeliminowanej z obrotu prawnego oraz narazi inwestora na wyższe niż przeciętnie straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zastosowania art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (t.j. – Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ponieważ uiszczenie kaucji w wysokości rekompensującej inwestorowi straty z tytułu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji byłoby dla skarżących niewykonalne. Jednocześnie porównanie sprzecznych interesów skarżących i inwestora skłoniło Sąd do uznania, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji mogą być znacznie dalej idące, aniżeli straty inwestora wywołane wstrzymaniem prac. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. A.T.-P.