II SA/Łd 118/16

Dnia 5 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 roku sprawy ze skargi L. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie odpadów oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania L.F., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...], znak: [...]. Jak wynika z akt sprawy kolejno wydawanymi decyzjami z dnia: [...],[...] i [...]. Burmistrz Gminy i Miasta S. nakładał na L.F., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą o nazwie A, kary pieniężne za nieprzekazanie do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych w I i II kwartale 2013 r. Powyższe decyzje były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odpowiednio decyzjami z dnia: [...],[...] oraz z dnia [...]., z uwagi na niewyjaśnienie przez organ I instancji istotnych okoliczności faktycznych związanych z możliwością przyjęcia odpadów komunalnych przez regionalną instalację do przetwarzania odpadów komunalnych, jak również nieuzasadnienie wysokości nałożonej na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Gminy i Miasta S. nałożył na L.F., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A, karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych w I i II kwartale 2013 r., argumentując, że przedsiębiorca naruszył wymagania określone w art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, bowiem nie przekazał w I i II kwartale 2013 r. Wynika to ze złożonych sprawozdań dotyczących odpadów komunalnych zebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Przy ustalaniu wysokości kary zostały wzięte pod uwagę okoliczności wymienione w art. 9zc ustawy,a w szczególności fakt, że nie przekazano stosunkowo niewielkiej ilości opadów, jak również fakt, że nieprzekazane odpady zostały poddane recyklingowi, a przedsiębiorca działał w błędnym przeświadczeniu, iż postępuje w zgodzie z prawem, co pozwoliło na ustalenie kary na minimalnym poziomie. W odwołaniu od tej decyzji L.F. wniósł o jej uchylenie i zarzucił naruszenie: art. 7 i 77 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu na okoliczność przekazywania zebranych odpadów komunalnych do RIOPK; art. 6 i 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; art. 25 ust. 1-4 ustawy z dnia 14 grudnia 2014 r. o odpadach poprzez jego niezastosowanie; art. 9l ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art. 9e ust. 1 w/w ustawy w związku z art. 17 ustawy o odpadach poprzez ich niezastosowanie, art. 9zc ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Odwołujący podkreślił, że sprawozdania, na których organ oparł ustalenia faktyczne, zostały wypełnione tak, że wynika z nich, iż odpady poddane zostały recyklingowi. Jednak w rzeczywistości odpady nie zostały przetworzone, a w chwili obecnej przekazywane są do RIPOK, na co wskazują załączone karty przekazania odpadów. Rozbieżność stanu faktycznego z informacjami wynikającymi ze złożonych sprawozdań wynika z tego, że konieczne jest wpisanie do nich kodu, który wskazuje na to, jakie działania zostały podjęte w stosunku do odpadów. Brak jest jednak możliwych do wpisania symboli innych niż te, które wskazują na przeprowadzenie procesu recyklingu. Z racji tego zaś, że formularz musiał być wypełniony zgodnie z wymaganiami, odwołujący był zmuszony wpisać kod odpowiadający recyklingowi. Podkreślił także, że we wskazanym okresie odebrał od mieszkańców zmieszane odpady komunalne w ilości stosunkowo niewielkiej, przez co ich transport śmieciarkami był wówczas przedsięwzięciem ekonomicznie nieopłacalnym ze względu na dużą odległość do RIPOK. Dopiero w chwili obecnej zebrane odpady są przekazywane do odpowiedniej RIPOK, ponieważ została zebrana ich wystarczająca ilość, na co w sposób jednoznaczny wskazuje załączona dokumentacja. Takie działanie jest zgodne z powoływanym na wcześniejszym etapie postępowania udzielonym przez Wojewodę [...] pozwoleniem zintegrowanym mocą decyzji nr 46 z dnia 30 stycznia 2007 r., zgodnie z którym przedsiębiorstwo A jest uprawnione do zbierania zmieszanych odpadów komunalnych o kodzie 200301 na terenie składowiska w M. Zgodnie z treścią zezwolenia przedsiębiorstwo przyjmuje odpady do zbierania i magazynuje je do czasu, aż uzbiera wystarczającą ich ilość. Dopiero wówczas odbywa się transport odpadów do instalacji regionalnej, tak jak ma to obecnie miejsce. Niewłaściwe było zatem zastosowanie art. 9l ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach, ponieważ nakaz przekazywania zebranych odpadów do RIPOK nie jest bezwzględny, a wskazane powyżej regulacje wymieniają sytuacje, kiedy nie ma takiego obowiązku. Ponadto przesłanki, których spełnienie pozwala na magazynowanie odpadów w instalacji zastępczej, znajdują się w art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach. Można tak postąpić w celu zebrania odpowiedniej ilości odpadów, jeśli wymagają tego procesy organizacyjne, a właśnie tak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Użyty przez organ wyznacznik, że ilość odpadów przekraczała pojemność jednego pojazdu transportującego je do RIPOK jest powierzchowny, ponieważ taki transport jest przedsięwzięciem skomplikowanym, a koszty przewozu maleją wprost proporcjonalnie do ilości transportowanych odpadów. Zdaniem odwołującego art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy nie wskazuje terminu wykonania obowiązku przekazania odpadów do RIPOK. Odpowiedź na pytanie, w jakim czasie przedsiębiorca musi się wywiązać z ustawowego obowiązku należy szukać w wykładni systemowej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę oraz tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów. Magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Odpady, z wyjątkiem przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane przez prowadzącego przetwarzanie odpadów z przyczyn technologicznych lub organizacyjnych przez okres, który nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 3 lata. W tej sytuacji - według odwołującego - karę za nieprzekazanie odpadów do RIPOK można wymierzyć dopiero po bezskutecznym upływie terminu ustawowego określonego dla prawa ich magazynowania. Trzyletni termin ustanowiony w w/w artykule mija dopiero w pierwszym kwartale 2016 roku, a biorąc pod uwagę, że odpady są wywożone do RIPOK już teraz, z pewnością nie zostanie on przekroczony. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9e ust. 1 pkt 2 i art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) – dalej w skrócie "u.c.p.g.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Motywując podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał regulacje art. 9e ust. 1 pkt 2, art. 9n ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 9x ust. 1 pkt 3 – 5, art. 9 zc u.c.p.g., a następnie stwierdził, że według postanowień uchwały Nr [...]/482/12 Sejmiku Województwa [...] z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami województwa [...] 2012 (Dz.Urz. Woj. [...] z 2012 r., poz. 2366 ze zm.) gmina S. została zaliczona do regionu II gospodarki odpadami komunalnymi. Dla tego regionu ustalono, iż funkcję RIPOK w zakresie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych pełni składowisko D., gm. P.. Instalacją zastępczą zostało ustanowione m.in. składowisko w M. Według Kolegium nie budzi wątpliwości, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. odwołujący nie przekazał odpadów komunalnych zmieszanych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. w I i II kwartale 2013 r. do RIPOK w D. A. Nie zachodził także określony w art. 9l ust. 2 u.c.p.g. wyjątek, który pozwala na przekazywanie zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej. Możliwość przekazania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej pojawia się zatem w przypadku awarii instalacji regionalnej, a dodatkowo, jak wynika z Planu gospodarki odpadami województwa [...] - który stanowi akt prawa miejscowego - także w innych przypadkach uniemożliwiających przyjmowanie odpadów. Obowiązkiem RIPOK, wynikającym z przepisów u.c.p.g. oraz z ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.o.o.", jest przyjmowanie zmieszanych odpadów komunalnych zebranych z danego regionu gospodarki odpadami komunalnymi. Istnieje zatem domniemanie, że moce przerobowe RIPOK są wystarczające do przerobienia wszystkich zbieranych na określonym terenie odpadów, o ile podmiot ją prowadzący nie odmówi ich przyjęcia (z powodu awarii lub z innych przyczyn). Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości nie jest uprawniony do samodzielnego decydowania, czy kierować przedmiotowe odpady do instalacji regionalnej, czy zastępczej, w wyniku jedynie własnej oceny, czy są ku temu spełnione przesłanki. Uznanie, że podmioty odbierające odpady komunalne od właścicieli nieruchomości same mogą tę kwestię oceniać, mogłoby doprowadzić do sytuacji, że do RIPOK kierowane byłyby tylko niektóre odpady, w niewielkich ilościach - według uznania podmiotów odbierających je od właścicieli nieruchomości - co w konsekwencji doprowadziłoby do wykorzystania jedynie części mocy przerobowych regionalnej instalacji. Skoro ustawodawca zdecydował, że zasadą jest kierowanie zmieszanych odpadów komunalnych do RIPOK, a wyjątki od tej zasady wynikają z wyraźnych regulacji ustawowych, to ocena, czy zachodzą te wyjątki nie może być dowolna i dokonywana przez podmioty zobowiązane do kierowania wspomnianych odpadów do regionalnej instalacji do ich przetwarzania. Gdyby RIPOK w D. A uległa awarii lub gdyby zachodziły inne przyczyny, z powodu których regionalna instalacja nie mogłaby przyjmować odpadów, to odwołujący byłby uprawniony do skierowania odebranych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej (czyli np. do własnej instalacji w M.). Odnosząc się do kwestii okresu magazynowania odpadów Kolegium przywołało art. 25 ust. 4 u.o.o. i wyjaśniło, że przepisy u.o.o. - które, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 1a u.c.p.g., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie znajdują zastosowanie w sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi - przewidują możliwość magazynowania odpadów nieprzeznaczonych do składowania (a takimi odpadami są odpady komunalne zmieszane), jeżeli jest to uzasadnione procesami technologicznymi lub organizacyjnymi przez okres uzasadniony stosowaniem tych procesów, lecz nie dłużej niż przez 3 lata. Z definicji magazynowania odpadów zamieszczonej w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o. wynika, że polega ono na "czasowym przechowywaniu odpadów". Wbrew temu co twierdzi skarżący nie sposób przyjmować, że zmieszane odpady komunalne odebrane od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. w okresie I i II kwartału 2013 r. były magazynowane na składowisku w M. przed ich przekazaniem do RIPOK i ten stan rzeczy był spowodowany względami organizacyjnymi, tzn. koniecznością zebrania odpowiedniej ilości opadów przed ich przekazaniem do RIPOK. Ze złożonych przez odwołującego - zgodnie z dyspozycją art. 9n ust. 1 u.c.p.g. - sprawozdań za I i II kwartał 2013 r. (odpowiednio w maju i w czerwcu 2013 r.) wynika bowiem, że odpady komunalne zmieszane o kodzie 200301 przekazane do składowiska w M. zostały w całości poddane recyklingowi. Wobec tego, skoro przedmiotowe odpady zostały poddane recyklingowi w myśl art. 3 ust. 1 pkt 23 u.o.o., to nie były i nie są magazynowane, bowiem poddanie odpadów recyklingowi oznacza ich określone zagospodarowanie, podczas gdy magazynowanie odpadów, to jedynie ich "czasowe przechowywanie". Strona nie może zatem obecnie w sposób zasadny twierdzić, że przed upływem terminu 3 letniego przekaże do RIPOK "zmieszane odpady komunalne" odebrane z terenu gminy S., skoro odpady te w całości poddała recyklingowi. Nie ma także racji skarżący wywodząc, że z decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego wynika dla niego prawo do magazynowania zmieszanych odpadów komunalnych na terenie składowiska w M. niejako z pominięciem regulacji wynikających z przepisów u.c.p.g. Wspomniane pozwolenie zintegrowane pozwala odwołującemu na magazynowanie zmieszanych odpadów komunalnych na składowisku w M., jednakże nie dowolnie, lecz z uwzględnieniem zasad gospodarowania tego rodzaju odpadami wynikającymi z u.o.o. oraz u.c.p.g. W przypadku odpadów komunalnych odbieranych z terenu gminy S. ich skierowanie do składowiska w M. (jako instalacji zastępczej) byłoby możliwe w przypadku przewidzianym w art. 9l ust. 2 u.c.p.g., względnie byłoby możliwe ich magazynowanie na terenie składowiska w M. przed ich przekazaniem do RIPOK w przypadku przewidzianym w art. 25 ust. 4 u.o.o. Żaden z wymienionych przypadków nie miał jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie, co uzasadniało wymierzenie spornej kary. Według Kolegium organ I instancji przy ustalaniu wysokości rozważył wszystkie okoliczności (zarówno obciążające, jak i łagodzące) i słusznie uznał, że odpowiednią będzie kara pieniężna w minimalnej wysokości 500 zł. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom odwołującego, który twierdzi, że informacja o poddaniu odpadów recyklingowi została zamieszczona w sprawozdaniu wyłącznie dlatego, że konieczne było wpisanie kodu, który wskazuje na to, jakie działania zostały podjęte w stosunku do odpadów i nie było możliwości wpisania symboli innych niż te, które wskazują na przeprowadzenie procesu recyklingu. Skoro odwołujący nie poddawał, jak obecnie twierdzi, odebranych od mieszkańców gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych procesowi recyklingu, a jedynie zmagazynował je na składowisku w M., mógł zakreślić pola sprawozdania, w których określa się sposób zagospodarowania odpadów komunalnych w taki sam sposób, w jaki zakreślił pola sprawozdania w jego częściach III a i b, VI i VIII. Ponadto, w sytuacji przedstawionej przez stronę należałoby przyjąć, że w istocie całe złożone przez niego sprawozdania (a także ich korekty) dotyczą fikcyjnego stanu faktycznego, bowiem przedstawiają nie tylko sposób zagospodarowania odebranych zmieszanych odpadów komunalnych (recykling), lecz również szczegółowo (z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku) wyliczoną masę odpadów przygotowanych do ponownego użycia (jako rezultat recyklingu) oraz osiągnięty poziom recyklingu frakcji papieru, metali tworzyw sztucznych i szkła (w procentach). Złożenie nierzetelnego sprawozdania - czyli niezgodnego ze stanem faktycznym - jest deliktem administracyjnym, który również podlega karze pieniężnej. Wobec powyższego Kolegium uznało, że odpady nie były magazynowane w celu ich późniejszego transportu do RIPOK, (świadczy o tym również próba uzyskania na początku 2013 r. przez skarżącego zgody RIPOK na składowanie odpadów na składowisku w M., a prócz tego od początku niniejszego postępowania strona konsekwentnie lansowała tezę, że nie musiała przekazywać odpadów do RIPOK, gdyż nie dysponowała odpowiednimi mocami przerobowymi), lecz poddano je recyklingowi. Niezależnie jednak od powyższego organ zaznaczył, że nie są wiarygodne również wyjaśnienia skarżącego, że gromadził - "magazynował" odebrane od mieszkańców gminy S. zmieszane odpady komunalne na składowisku w M. ze względu na konieczność zebrania odpowiedniej ilości odpadów w celu późniejszego transportu do RIPOK, o czym mają świadczyć załączone do odwołania karty przekazania odpadów. Jak wynika ze złożonych sprawozdań za I i II kwartał 2013 r. strona odebrała od mieszkańców gminy S. zmieszane odpady komunalne o łącznej masie 197,87 Mg. W okresie pierwszych 6 miesięcy 2013 r. odwołujący odebrał od mieszkańców gminy S. niemal 200 Mg zmieszanych odpadów komunalnych. Wg stanowiska przedstawionego w odwołaniu taka masa odpadów była zbyt mała, by przekazywać je do RIPOK. Tymczasem z załączonych kart przekazania odpadów wynika, że od stycznia 2015 r. w odstępach miesięcznych przekazał odpady w ilości odpowiednio 16,560 Mg, 14,820 Mg, 15,260 Mg, 14,660 Mg i 12,280 Mg. Skarżący w III i IV kwartale 2013 r. nie odbierał już zmieszanych opadów komunalnych od mieszkańców gminy S., zatem całkowicie niezrozumiałe jest prezentowane przez niego stanowisko, że odebrał odpady w ilości "niewielkiej" i magazynował je w celu uzbierania ich większej ilości, aby później przetransportować je do RIPOK, w sytuacji, gdy po upływie dwóch lat przekazał pięcioma transportami w odstępach miesięcznych odpady w mniejszej ilości, niż zebrał w gminie S. w ciągu pierwszych trzech miesięcy 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L.F. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: art. 7 i 77 w związku z art. 107 § 1 k.p.a.; art. 6 i 8 k.p.a., art. 25 ust. 1-4 u.o.o., art. 9l ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o.o., art. 9e ust. 1 u.c.p.g. w związku z art. 17 u.o.o., art. 9zc u.c.p.g., powtarzając argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za nieprzekazanie do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych w I i II kwartale 2013 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły regulacje ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W myśl wspomnianych przepisów, podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do przekazywania odebranych od właścicieli nieruchomości: zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.). W przypadku wystąpienia awarii regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych lub w innych przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, uniemożliwiających przyjmowanie zmieszanych odpadów komunalnych lub odpadów zielonych od podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości odpady te przekazuje się do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu, wskazanych w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (art. 9l ust. 2 u.c.p.g.). Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania półrocznych sprawozdań. Sprawozdanie zawiera informacje o masie poszczególnych rodzajów odebranych odpadów komunalnych, w tym odpadów ulegających biodegradacji, oraz sposobie ich zagospodarowania, wraz ze wskazaniem instalacji, do których zostały przekazane odpady komunalne odebrane od właścicieli nieruchomości (art. 9n ust. 1 i ust. 3 pkt 1 u.c.p.g.). Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie przekazuje odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych oraz odpadów zielonych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych albo w przypadkach, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, do instalacji przewidzianych do zastępczej obsługi tego regionu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek (art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g.). Kary pieniężne, o których mowa w art. 9x ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce wpisania przedsiębiorcy do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 (art. 9zb ust. 1 u.c.p.g.). Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu (art. 9zc u.c.p.g.). Stosownie zaś do treści art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o.o., uchwała w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami określa: regionalne instalacje do przetwarzania odpadów w poszczególnych regionach gospodarki odpadami komunalnymi oraz instalacje przewidziane do zastępczej obsługi tych regionów, w przypadku gdy znajdująca się w nich instalacja uległa awarii lub nie może przyjmować odpadów z innych przyczyn oraz do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Z przywołanych wyżej unormowań, których brzmienie nie wymaga wykładni, wynika, że zasadą jest obowiązek podmiotu odbierającego zmieszane odpady komunalne przekazywania ich do instalacji regionalnej, zaś tzw. "instalacja zastępcza" wchodzi w rachubę wyłącznie w przypadku wystąpienia awarii instalacji regionalnej lub w innych przypadkach sprecyzowanych w art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o.o., uniemożliwiających przyjmowanie odpadów. Regułą jest również, że za naruszenie wspomnianych obowiązków właściwy organ powinien nałożyć na przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne karę pieniężną, której wysokość w ramach uznania administracyjnego może być miarkowana od 500 zł do 2000 zł w zależności od okoliczności konkretnej sprawy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w judykaturze sądów administracyjnych. Dla przykładu warto tu wskazać wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gliwicach z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 209/15, Warszawie z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2980/15, Łodzi z dnia 28 października 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 803/15 (dostępne na stronie internetowej pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy sąd po przeanalizowaniu materiału dowodowego podzielił w całości stanowisko organów administracyjnych obu instancji i stwierdził, że ustalony stan faktyczny i prawny sprawy stanowił dostateczną podstawę do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za nieprzekazanie do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych w I i II kwartale 2013 r. Podstawowym dowodem w sprawie niniejszej, rzutującym bezspornie na wynik sprawy, są sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za I i II kwartał 2013 r., które skarżący złożył właściwemu organowi, opatrzone w przypadku sprawozdania za II kwartał 2013 r. pieczęcią i własnoręcznym podpisem skarżącego, zaś w przypadku sprawozdania za I kwartał 2013 r. opatrzone pieczęcią i podpisem osoby przez niego upoważnionej. Z treści tych dokumentów jednoznacznie wynika, że niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 200301 o łącznej masie 98,90 Mg (w I kwartale) i 98,97Mg (w II kwartale) poddano w całości recyklingowi (symbol R15), osiągając tym samym poziom recyklingu odpowiednio 7,59% i 11%. Nie budzi wobec tego żadnych wątpliwości, że skarżący nie przekazał rzeczonych odpadów do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów, jak stanowi o tym expressis verbis art. 9e ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., którą w świetle postanowień uchwały nr XXVI/482/12 Sejmiku Województwa [...] z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami województwa [...] 2012 (Dz. Urz. Województwa [...] z 2012 r., poz. 2366 ze zm.) było w przypadku gminy S. składowisko D., gmina P.. Z kolei składowisko w M. zostało ustanowione instalacją zastępczą. Zresztą z poczynionych przez organy administracyjne prawidłowych ustaleń wynika, że nie zachodziły przesłanki do przekazywania odpadów do instalacji zastępczej w M. określone w art. 9l ust. 2 u.c.p.g., jako że regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych – składowisko D. nie uległa awarii, zaś jej moce przerobowe były wystarczające do zagospodarowania wszystkich zbieranych z terenu gminy S. zmieszanych odpadów komunalnych. Poza tym - jak trafnie wywiodło Kolegium – ocena, czy odebrane odpady kierować do instalacji regionalnej, czy też do instalacji zastępczej nie leży w gestii podmiotu odbierającego odpady od właścicieli nieruchomości. A zatem, skoro odpady te zostały w całości poddane recyklingowi, to podnoszone przez skarżącego argumenty o ich magazynowaniu na składowisku w M. (instalacji zastępczej), celem uzbierania odpowiedniej ich ilości do przetransportowania, co według twierdzeń skarżącego ma miejsce co miesiąc według załączonych do odwołania kart przekazania odpadów, poczynając od stycznia 2015 r., są zupełnie niewiarygodne. Recykling spornych odpadów w całości w roku 2013 w świetle przedłożonych sprawozdań z natury rzeczy wyklucza ich magazynowanie aż do roku 2015, ażeby następnie po upływie dwóch lat przetransportować je do RIPOK. Dodać ponadto trzeba, że argumenty skarżącego zmierzające - jak można przypuszczać do uniknięcia kary wynikającej z zaskarżonej decyzji - a dotyczące sposobu wypełniania sprawozdań i - jak twierdzi skarżący - braku możliwości wpisania innych symboli niż te, które wskazują na przeprowadzenie procesu recyklingu oraz dotyczące posiadanego pozwolenia zintegrowanego na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia 30 stycznia 2007 r., która dopuszcza magazynowanie odpadów, podważają w istocie wiarygodność i rzetelność przedłożonych przezeń sprawozdań, uzasadniając tym samym wniosek, że dotyczą one zupełnie fikcyjnego stanu faktycznego sprawy. W tym zakresie sąd podzielił zresztą w całości wywody organu orzekającego, zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Obowiązek sprawozdawczy, o którym stanowi art. 9n u.c.p.g., spoczywający również na skarżącym, ma za zadanie umożliwić właściwym organom sprawowanie rzetelnej i realnej kontroli nad gospodarką odpadami i w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości podjęcia odpowiednich działań i środków zapobiegających naruszeniom przepisów obowiązującego prawa. Nie budzi wobec tego żądnych wątpliwości, że treść sprawozdań musi odpowiadać rzeczywistości, zaś naruszenie wymagań ustawowych w tym zakresie podlega karze przewidzianej w art. 9x ust. 1 pkt 5 u.c.p.g. Reasumując, nieprzekazanie przez skarżącego zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z terenu gminy S. w I i II kwartale 2013 r. nie budzi żadnych wątpliwości i znajduje ewidentnie potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy niniejszej. W tym stanie rzeczy organ miał pełne podstawy do nałożenia na skarżącego kary w rozumieniu art. 9x ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Jej minimalna wysokość ustalona zaskarżoną decyzją została należycie umotywowana i rozważona w świetle okoliczności stanu faktycznego sprawy przez organ orzekający. Skoro zatem ustalony przez organy administracyjne obu instancji stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości, a wydane decyzje odpowiadają prawu, sąd jako chybione ocenił zarzuty skargi o naruszeniu art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 1 k.p.a., art. 9l ust. 2 u.c.p.g. w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 2 u.o.o., art. 9e ust. 1 u.c.p.g. w zw. z 17 u.o.o., art. 9zc u.c.p.g. Błędny jest również zarzut naruszenia art. 25 ust. 1-4 u.o.o. W opinii sądu logicznym jest, że jeśli według przedłożonych sprawozdań odpady zostały w całości poddane recyklingowi w 2013 r., to nie mogły podlegać magazynowaniu aż do 2015 r. celem ich późniejszego przetransportowania do RIPOK. Na marginesie wspomnieć trzeba, że sąd nie kwestionuje uprawnień skarżącego do magazynowania odpadów wynikających z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego. Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. IB