II SA/Łd 1190/11

Dnia 4 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy al. [...] kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Decyzją z dnia [...]r. Starosta [...], mając na uwadze przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2010r. nr 243, poz. 1623), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), na wniosek Z. F. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] w T. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania, z uwzględnieniem stanowiska właścicielki sąsiedniej nieruchomości. Zwrócił uwagę, iż inwestor występując o wydanie niniejszej decyzji przedłożył wymagane prawem dokumenty, projekty, opinie, sporządzone przez kompetentne podmioty, łącznie z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji. Podkreślił, iż projekt budowlany sporządzony został na mapie sytuacyjno-wysokościowej służącej do celów projektowych, aktualnej na dzień 16 listopada 2009r., opracowanej na podstawie istniejącej mapy zasadniczej oraz pomiaru własnego geodety z listopada 2009 roku zaewidencjonowanej w Powiatowym Ośrodku Geodezji i Kartografii w dniu 1 grudnia 2009r. Odpowiadając na sprzeciw właścicieli sąsiedniej działki dotyczący przebiegu granicy organ sprecyzował, iż zgodnie z tą mapą granica między działkami nr [...] i [...] przebiega w linii ogrodzenia, wzdłuż zewnętrznej ściany budynku usytuowanego na działce nr [...]. Natomiast spór o przebieg granicy między działkami nr [...] i [...] nie jest przeszkodą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż nie należy do zakresu tego postępowania. Decyzja o pozwoleniu na budowę określa wymogi wynikające z prawa budowlanego, w tym m.in. usytuowanie w stosunku do granic działki, ale nie odnosi się do przebiegu samych granic działki, gdyż jest to materia z zakresu prawa cywilnego. Nadto, jak wynika z projektu, sporna inwestycja to budynek gospodarczy, składający się z dwóch pomieszczeń gospodarczych, który spełnia wymogi określone w definicji dla tego rodzaju zabudowy zamieszczonej w § 3 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu niezasadny jest również zarzut sąsiadów co do wadliwego usytuowania obiektu na działce, gdyż zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 w/w rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na działce sąsiedniej lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem, że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce. I taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż całą swoją powierzchnią budynek projektowany będzie przylegał do ściany budynku usytuowanego na działce sąsiedniej. W kwestii ewentualnego zacienienia i braku wentylacji organ wyjaśnił, iż z ekspertyzy wpływu inwestycji na istniejący budynek na działce sąsiedniej wynika, iż budowa projektowego budynku nie wpłynie na bezpieczeństwo konstrukcji oraz bezpieczeństwo użytkowania istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Reasumując, Starosta podkreślił, iż analiza całokształtu materiału sprawy, w szczególności dokumentacji projektowej, pozwala na stwierdzenie, iż inwestor spełnił wszystkie wymagania z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a skoro tak, to brak jest podstaw, aby odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W terminie prawem przewidzianym od powyższej decyzji odwołała się właścicielka sąsiedniej nieruchomości E. S. oraz jej rodzice A. i Z. K. Strona odwołująca zarzuciła, iż nie zgadza się na realizację inwestycji, gdyż powstanie ona około 20-60 cm w najszerszym miejscu w głąb jej działki. Nadto, wbrew żądaniom strony, nie przeprowadzone zostały nowe pomiary geodezyjne, a te w oparciu o które rozstrzyga organ, nie są miarodajne. Strona podkreśliła, iż organ pominął także zmianę prawa i aktualne brzmienie przepisów rozporządzenia, które przewiduje, iż budynek może być pobudowany w granicy lub dobudowany do istniejącego, jeżeli szerokość działki nie przekracza 16 m, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, przy czym organ zupełnie nie odniósł się do tej regulacji. Zarzucono także, iż planowane usytuowanie budynku narazi na niedogodności jej schorowanych rodziców, mieszkających w budynku, z którym inwestycja miałaby być zbliźniaczona, a co za tym - narażeni oni zostaną na wilgoć, hałas itp. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania A. i Z.K., umorzył postępowanie odwoławcze, gdyż odwołującym nie przysługiwał przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania E. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. W pełni zgadzając się ze stanowiskiem i argumentacją organu I instancji Wojewoda podkreślił, iż zarzuty odwołania nie znajdują oparcia, tak w przepisach prawa, jak i w materiale dowodowym. Powtórzył za Starostą [...], iż spór o przebieg granic pozostaje poza kognicją organów administracji, zaś przedłożone z projektem mapy spełniają wymogi określone przepisami prawa. Z kolei obawa strony, iż sporny budynek docelowo będzie użytkowany jako garaż, jest przedwczesna i nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy. Inwestor wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego na budynek gospodarczy i w stosunku do takiego budynku uzyskał pozwolenie, załączając kompletny projekt budowlany do zatwierdzenia, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. S., powtarzając argumentację odwołania, podkreśliła, iż nie zgadza się na realizację budynku gospodarczego, w którym prawdopodobnie garażował będzie samochód i składowane będzie drewno. Zaznaczyła, iż nie zgadza się, aby jej schorowani rodzice narażeni byli na niedogodności wynikające ze sposobu użytkowania spornego budynku. Tym bardziej, iż w ścianie, do której miałaby być dobudowa, znajdują się luksfery, dzięki którym w pomieszczeniu jest trochę światła dziennego. Dobudowanie budynku sąsiadów odebrałoby rodzicom tę odrobinę luksusu, gdyż z uwagi na inwestycję sąsiada nie mogą planować chociażby ocieplenia swego budynku. Skarżąca powtórzyła zarzut błędnych ustaleń geodezyjnych i wadliwych map, w oparciu o które wydana została zaskarżona decyzja. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowego w celu udzielenia stronie terminu na wystąpienie z żądaniem przed sądem powszechnym o rozgraniczenie nieruchomości, a Sąd wniosek ten oddalił. Pełnomocnik poparł skargę oraz dodatkowo podniósł zarzut nieważności decyzji z uwagi na brak oznaczenia stron, a także nieczytelny podpis osoby ją podpisującej. Wniósł ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. t.j. z 2012r., nr 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd nie rozpoznaje spraw merytorycznie, lecz bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i stanowiska wywiedzionego przez Wojewodę [...] w zaskarżonej decyzji z dnia [...]r. nie pozostawia wątpliwości, iż w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia prawa, które obligowałoby Sąd do wyeliminowania tegoż rozstrzygnięcia z obrotu prawnego na podstawie art. 145 p.p.s.a. Merytoryczną kontrolę zaskarżonej decyzji poprzedzić należy wyjaśnieniem zasadności postanowienia z dnia 4 czerwca 2012r. o oddaleniu wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego w celu udzielenia stronie terminu na wystąpienie z żądaniem przed sądem powszechnym o rozgraniczenie nieruchomości. Jak wynikało bowiem tak z akt administracyjnych sprawy, jak i wyjaśnień pełnomocnika strony, spór o przebieg granicy pomiędzy dwoma nieruchomościami, który jest sporem cywilnym i może znaleźć finał wyłącznie przed sądem powszechnym, nie został jeszcze przez żadną ze stron wszczęty. Przy czym, nawet gdyby spór taki zawisł przed właściwym miejscowo sądem powszechnym, to i tak kwestia sporu o przebieg granicy nie stanowiłaby dla niniejszego postępowania zagadnienia wstępnego, z uwagi na które tutejszy Sąd mógłby zawiesić postępowanie sądowe na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym bardziej, iż inwestor wystąpił o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę budynku sytuowanego na terenie, w odniesieniu do którego przedłożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zadośćuczynił tym samym uregulowaniu przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1997r. Prawo budowlane. Z tych względów w pełni zasadne było oddalenie wniosku pełnomocnika skarżącej o zawieszenie postępowania. Powracając na grunt zaskarżonej decyzji z dnia [...]r., którą Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. zatwierdzającą na wniosek Z.F. i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanął na stanowisku, iż kontrolowane rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Znajduje potwierdzenie w zgromadzonej w sprawie dokumentacji, odzwierciedlającej ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i w przepisach prawa obowiązujących w dacie wydania tegoż aktu. W ślad za w pełni zasadnym stanowiskiem organów administracji, przypomnieć należy, iż materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz.U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm. ), a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. I co istotne, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 1 i 4 ustawy). Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu analiza niniejszej sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Inwestor spełnił także wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm. ). Mając na uwadze argumentację skarżącej, sformułowaną tak w skardze, w odwołaniu, jak i wszystkich pismach kierowanych do organów administracji, stwierdzić trzeba, iż istota sporu dotyczy w zasadzie usytuowania inwestycji w terenie. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego, budynek gospodarczy ma być zrealizowany na działce inwestora, ale w granicy z działką skarżącej, która nie zgadza się na taką lokalizację zarówno z uwagi na wadliwe - w jej ocenie - wytyczenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, ale i wobec utrudnień, uciążliwości, jakie powstaną po realizacji inwestycji. Strona uważa bowiem, iż w efekcie końcowym budynek gospodarczy będzie użytkowany jako garaż, a co za tym - wzmożony hałas i produkcja spalin będzie negatywnie wpływać na samopoczucie jej rodziców, którzy mieszkają w budynku także usytuowanym w granicy działki. W ocenie Sądu przywołane zarzuty nie znajdują uzasadnienia, gdyż po pierwsze kwestia przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami pozostaje poza zainteresowaniem organów administracji architektoniczno-budowlanej, jak i sądu, inwestor przedłożył bowiem oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane i mapę, na której oznaczono przebieg granic poszczególnych nieruchomości i zarys budynków, a która stanowi dokument z zasobu geodezyjno-kartograficznego powiatu. Nie ma zatem podstaw, aby kwestionować te dokumenty, a co za tym idzie - prawidłowość wyznaczonej granicy. Kwestia ta może być przedmiotem odrębnego postępowania przed sądem powszechnym, ale do czasu prawomocnego zakończenia takiego potencjalnego sporu o granicę i ewentualnej zmiany takiego przebiegu, przedłożone dokumenty są miarodajne, rzetelne i w ich oparciu organ w pełni uprawniony był do zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Było to możliwe i z tego względu, że zgodnie z zapisem § 12 ust. 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Wprawdzie, co do zasady, nie wolno realizować obiektów w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednią nieruchomością, tym niemniej w przepisach prawa przewidziane są wyjątki, które w sprawie niniejszej znalazły zastosowanie. Zgodnie bowiem z zapisem § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej. A jak wynika z projektu przedmiotowy budynek gospodarczy jest krótszy i niższy niż budynek usytuowany na działce skarżącej i będzie przylegał całą swoją powierzchnią do ściany budynku sytuowanego na działce sąsiedniej. Przywołane uregulowanie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia stanowi zatem samodzielną podstawę do realizacji inwestycji bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, pod warunkiem, iż lokalizacja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi. Innymi słowy, przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia stanowi podstawę prawną do lokalizacji obiektu także w granicy z działką sąsiednią, co jednoznacznie wskazuje na prawidłowość zatwierdzenia projektu budowlanego w niniejszej sprawie. Nadto gabaryty spornego budynku, jak wynika z przedłożonych ekspertyz technicznych, nie będą miały wpływu na nasłonecznienie i wentylację budynku skarżącej, nie zostanie także naruszona konstrukcja tego budynku oraz bezpieczeństwo jego użytkowania. Natomiast doniosłość prawną ma tylko zacienianie pomieszczeń mieszkalnych w budynkach znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu pomieszczeń innego typu niż mieszkalne, jak i niezacienieniu działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym skarżących (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2011r., sygn.akt II SA/Łd 497/11 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Jak wynika natomiast z dokumentów sprawy budynek skarżącej to w istocie budynek gospodarczy, na który strona uzyskała czasowe pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania jako mieszkalnego, do czasu wybudowania właściwego budynku mieszkalnego. A jeżeli tak, to kwestia potencjalnego zacienienia tego budynku nie podlega analizie organów, a co za tym i sądu. Na korzyść argumentacji strony skarżącej co do zacienienia nie przemawia także ustalenie, iż w ścianie granicznej znajdują się luksfery, poprzez które budynek ma dostęp do światła naturalnego, gdyż ściana wypełniona luksferami, nie jest traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna, gdyż brak jest możliwości penetracji wnętrza pomieszczenia (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 września 2008r., sygn.akt II SA/Sz 210/08 – publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Nie znajdują uzasadnienia także zastrzeżenia skarżącej co do rzeczywistego wykorzystania spornego budynku gospodarczego. Obecnie bowiem inwestor przedłożył projekt budowlany budynku gospodarczego, przez który należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§3 pkt 8 rozporządzenia). Brak jest aktualnie podstaw, aby podważać taki charakter i przyszłe wykorzystanie budynku, natomiast ewentualne przyszłe inne wykorzystanie, jego użytkowanie może stać się przedmiotem zainteresowania, ale organów nadzoru budowlanego. Tak więc, w ocenie Sądu, rozpatrując zastrzeżenia skarżącej co do zabezpieczenia jej interesów, podkreślić trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2004r., sygn.akt IV SA 3483/02, publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, względnie w prawidłowym trybie wyrażono zgodę na odstępstwo od nich, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, przedmiotowe postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Dodatkowo skład orzekający w niniejszym postępowaniu ocenił zarzuty skargi jako niezasadne i uznał ponadto, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, gdyż decyzja – wbrew zarzutom – zawiera elementy określone w art. 107 k.p.a. Z tych wszystkich powodów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a. z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2003r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). ar