II SA/Łd 1198/11

Dnia 8 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia NSA Anna Stępień Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 roku sprawy ze skargi A. L. - J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. L.–J.kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Łd 1198/11 Uzasadnienie W dniu 11 lutego 2011 r. P. K. i P. Z. A s.c złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą oraz przebudową wodociągu na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 169, oznaczonej jako działki nr [...] w obrębie [...] oraz działka nr [...] w obrębie [...]. Zawiadomieniem z dnia 7 marca 2011 r. Prezydent Miasta Ł. poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, uzyskania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Pismem z dnia 23 marca 2011r. A. L.-J., właścicielka obiektu handlowego położonego na działce sąsiadującej z planowaną inwestycją, złożyła zastrzeżenia do projektu. Zakwestionowała min. przewidziane usytuowanie projektowanego obiektu w granicy z jej nieruchomością przy braku zgody Ministra Infrastruktury na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Wniosła uwagi dotyczące ustaleń decyzji o warunkach zabudowy oraz wskazała, że w miejscu projektowanej budowy plan realizacyjny zatwierdzony przed laty przewidywał obszar zieleni. Wniosła ponadto o przeprowadzenie wizji lokalnej, wyznaczenie terminu na złożenie dowodu z dokumentu, tj. ekspertyzy architektonicznej zagospodarowania terenu sporządzonej przez rzeczoznawcę oraz wystąpienie do organu nadzorczego o sprawdzenie prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających na braku zgodności projektu zagospodarowania terenu z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w zakresie oznaczenia wysokości projektowanego budynku oraz braku zgodności legendy z rysunkiem. Wskazano, że należy uzupełnić dokumentację o projekt przebudowy wodociągu kolidującego z projektowanym budynkiem, uzgodnionego w ZUDP. Zobowiązano inwestora także do wykazania, że projektowany budynek spełnia wymagania określone w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pismem z dnia 5 kwietnia 2011 r. inwestor stwierdził, że projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, budowa nie powoduje niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego i nie powoduje zredukowania pola widoczności. Zauważył, że zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) obowiązujący na terenie nieruchomości plan realizacyjny utracił swą moc z dniem 1 stycznia 2004 r., dlatego uwagi A. L.-J., że w miejscu inwestycji winien pozostać obszar zieleni, są nieuzasadnione. Wyjaśnił, że projektowany budynek nie ogranicza dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na nieruchomości zlokalizowanej na sąsiedniej działce nr [...]. Pismem z dnia 11 maja 2011 r. inwestor uzupełnił projekt, zgodnie z postanowieniem z dnia [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotową budowę. Od ww. decyzji odwołanie wniosła A. L.-J. Wskazała na wadliwość decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji i stwierdziła, że organ I instancji pominął wskazane przez nią w trakcie postępowania środki dowodowe i wykazał się brakiem obiektywizmu, czym naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Prowadząc postępowanie odwoławcze Wojewoda [...] umożliwił stronie przedłożenie ekspertyzy architektonicznej zagospodarowania terenu, sporządzonej przez rzeczoznawcę d/s architektury inż. T. S. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza min. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Dla przedmiotowej inwestycji wydana została decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy, która uzyskała przymiot ostateczności w dniu [...]. Projektowany budynek zgodny jest z ustaleniami ww. decyzji, która określa szerokość elewacji frontowych budynku: od strony ul. A - od nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej wzdłuż ul. B do południowej granicy działki nr [...]; od strony ul. B - od linii rozgraniczającej ul. A do wschodniej granicy działki nr [...]. Zatem ustalenia decyzji o warunkach zabudowy umożliwiają usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy od strony południowej w granicy działki nr [...] z działką nr [...], od strony wschodniej w granicy działek nr [...] i [...] z działką nr [...]. Od strony skrzyżowania ulic A i B budynek zaprojektowano z uwzględnieniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie sytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. W projekcie pawilonu uwzględniono fakt, że na sąsiedniej działce znajduje się budynek usługowo-handlowy. Ponadto projektowany budynek nie ogranicza dostępu światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce nr [...]. Zgodnie z zapisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką dopuszczalne jest z uwzględnieniem § 13 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany a osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Warunek ten uważa się za spełniony, gdy odległość budynku przesłanianego od obiektu przesłaniającego jest większa od wysokości obiektu przesłaniającego. Wysokość projektowanego budynku wynosi 4,32 m i jest mniejsza niż odległość od ściany z otworami okiennymi w budynku istniejącym na sąsiedniej nieruchomości, która wynosi 4,35 m. Natomiast wysokość projektowanego budynku w części z piętrem wynosi 7,60 m, a odległość od ściany z oknami w istniejącym budynku wynosi 7,65 m. W projekcie wskazano ponadto, że ściana projektowanego pawilonu znajduje się w granicy od strony południowej i nie powoduje zacienienia działki nr [...] ani zlokalizowanego na niej budynku, gdyż projektowany budynek rzuca cień na stronę północną w głąb działek nr [...]. Organ II instancji uznał także, że spełnione zostały wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy. Wysokość zabudowy określona została do dwóch kondygnacji, a w projekcie przewidziano budynek dwukondygnacyjny. Zaprojektowano dach wielospadowy o kącie nachylenia 2°, co zgodne jest z ustaleniami tej decyzji, określającej geometrię dachu jako dachy jedno lub wielospadowe o kącie nachylenia do 30° . Koncepcja architektoniczno-urbanistyczna została uzgodniona z Architektem Miasta. Obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez projektowany zjazd z drogi wewnętrznej ul. C, co zostało również uzgodnione z Zarządem Dróg i Transportu Urzędu Miasta Ł. Odnosząc się zaś do przedłożonej przez odwołującą się analizy, organ odwoławczy stwierdził, że pozostaje ona bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Kwestie poruszane w tym opracowaniu dotyczą głównie decyzji o warunkach zabudowy oraz parametrów inwestycji, które reguluje ww. decyzja. Tymczasem ograny architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do podważania ustaleń w niej zawartych. Odnosząc się z kolei do zarzutu A. L. – J., że organ I instancji winien z urzędu zawiesić postępowanie w trybie art. 97 § 4 k.p.a., bowiem złożyła ona wiosek o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, Wojewoda [...] stwierdził, że złożenie wniosku o weryfikację w trybie nadzoru ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu k.p.a. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A. L.-J., wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. Decyzjom tym zarzuciła naruszenie zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a., a także naruszenie art. 73, 75, 77, 81 i 107 §1, 3 k.p.a., jak również art. 9, 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 35 i 36 ustawy - Prawo budowlane. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów wykonawczych. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że organy dokonały w trakcie postępowania wielu uchybień proceduralnych. Naruszono elementarne zasady postępowania administracyjnego, tj. zasadę praworządności, zasadę prawdy obiektywnej, zasadę należytego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ich prawa i obowiązki, zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa. Organy nie rozpatrzyły wniosków dowodowych skarżącej, dotyczących m.in. uwzględnienia i właściwego odniesienia się do zatwierdzonego przed laty w miejscu projektowanej budowy planu realizacyjnego, który przewidywał w tym miejscu obszar zieleni. W ocenie skarżącej, nie można zgodzić się z poglądem, że art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że obowiązujący na terenie nieruchomości plan realizacyjny utracił swą moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Wskazany przez organ przepis dotyczy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, natomiast plany realizacyjne powstawały na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane. Poszanowanie ustaleń takich planów realizacyjnych jest konieczne przez organy wydające pozwolenie na budowę z racji tego, że służyły one wzmocnieniu ochrony prawa własności i wynikały z potrzeby stworzenia gwarancji ochrony pewności prawa i zaufania obywateli do działań Państwa i administracji publicznej. Kolejny argument stanowiący o naruszeniu przez organy obu instancji podstawowych zasad postępowania administracyjnego, to brak uzgodnienia spornej inwestycji z Zarządem Dróg i Transportu w Ł. w zakresie zachowania tzw. kąta patrzenia (trójkąt widoczności), czyli wymogów widoczności narzuconych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Organy nie odniosły się również do art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Sporny pawilon handlowo-usługowy będzie zlokalizowany zbyt blisko skrzyżowania ulic A i B i niewątpliwie nie zostały zachowane wymagania widoczności. Ulica A ma status drogi krajowej i należy brać pod uwagę natężenie ruchu. Tym samym doszło również do naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, ponieważ brak jest wskazanych wyżej uzgodnień. Skarżąca wskazała także na kolejne uchybienie proceduralne organu I instancji, zaaprobowane przez organ odwoławczy, że wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji nie stanowi przesłanki z art. 97 § 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżąca podkreśliła, że kwestia legalności decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji nie została jeszcze rozstrzygnięta, złożyła bowiem skargę do sądu administracyjnego w tej sprawie. Orzeczenie sądu będzie zawierało rozstrzygnięcie o legalności decyzji o warunkach zabudowy. Sporną kwestią jest m.in. możliwość sytuowania przedmiotowego pawilonu handlowo-usługowego w granicy. Rozstrzygnięcie tej kwestii stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę ww. obiektu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy umożliwia usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy od strony południowej w granicy działki nr [...] z działką nr [...], a od strony wschodniej - w granicy działek nr [...] i [...] z działką nr [...]. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] stwierdziło, że ww. decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o usytuowaniu planowanej inwestycji w granicy działki sąsiedniej, bądź też w odległości mniejszej niż to wynika z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim, powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niedopuszczalne są dwie różne interpretacje tej samej decyzji. Jednoznacznie świadczy to o wadliwości decyzji o warunkach zabudowy, o której musi zadecydować sąd. Autorka skargi podniosła również, że organ nie rozpatrzył zgłoszonych przeze nią wniosków dowodowych, dotyczących m.in. przeprowadzenia oględzin w terenie i przedłożonej przez nią opinii technicznej rzeczoznawcy ds. architektury inżyniera T. S. Dowód ten wnosi nowe fakty w sprawie w postaci analizy i dowodzenia, że zostały niewłaściwie ustalone parametry spornej inwestycji. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ bardzo lakonicznie odniósł się do tej oceny technicznej, co nie czyni zadość wymogom art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 10 stycznia 2012 r. uczestnicy postępowania – P. K. i P. Z. – wnieśli o oddalenie skargi. Złożyli jednocześnie opinię techniczną sporządzoną przez mgr inż. M. K., z której wynika m.in., że lokalizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia widoczności dla kierujących pojazdami na skrzyżowaniu ulic A i B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w niej wskazane. Stosownie do brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Orzekające w sprawie organy uznały, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Z tezą tą nie sposób się zgodzić. Wskazana decyzja o warunkach zabudowy określiła m.in. wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na 0,33. Wprawdzie z projektu budowlanego pawilonu handlowo-usuługowego wynika, że warunek ten został zachowany, bowiem wskaźnik ten dla projektowanego obiektu wynosi 0,3077, jednak wyliczenie to opiera się na błędnych danych. W treści decyzji o warunkach zabudowy organ nie wskazał wprawdzie, w stosunku do powierzchni których działek należy obliczyć ów wskaźnik 0,33, to już jednak w załączniku nr 1 do tej decyzji (wnioski z analizy urbanistycznej), stanowiącym integralną część decyzji, wyraźnie określono, że ustala się wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek o nr [...] nie większy niż 0,33. Skoro zatem, co wynika z załączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów, działka nr [...] ma powierzchnię 207 m², działka nr [...] - 417 m², działka nr [...] – 73 m², działka nr [...] – 153 m², a działka [...] – 377 m², to maksymalny wskaźnik zabudowy liczony być powinien od łącznej powierzchni 1227 m²,co daje maksymalną powierzchnię zabudowy 404,91 m². Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że powierzchnia zabudowy pod projektowanym pawilonem handlowym wynosi 429,50 m² (str. 7 projektu). Przekracza zatem wyraźnie (o ponad 24 m²) ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy maksymalną powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym. Błąd ów wynikał z doliczenia do łącznej powierzchni działek fragmentu działki nr [...] o powierzchni 170 m². Działka ta wprawdzie objęta była tak wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak i wnioskiem o pozwolenie na budowę, jednak do obliczenia maksymalnego wskaźnika zabudowy nie mogła zostać wzięta pod uwagę, co wynika wprost z załącznika nr 1 decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym należało uznać, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, co oznacza z kolei, że nie było podstaw do jego zatwierdzenia i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl bowiem art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 (a więc m.in. stwierdzenia niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy), właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Skoro organ I instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy, mimo niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, nie nałożył na inwestorów obowiązku usunięcia nieprawidłowości polegającej na zaprojektowaniu obiektu o zbyt dużej powierzchni zabudowy i zatwierdził ten projekt, udzielając przy tym pozwolenia na budowę, to decyzje w tym zakresie naruszają wskazane przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. To zaś przesądza z kolei, że zasadne były również zarzuty naruszenia przepisów postępiania. Organy bowiem, naruszając art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., dokonały niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Konstatacja taka oznacza, że przedwczesne byłoby rozważanie okoliczności dotyczących pozostałych aspektów projektu budowlanego, w tym jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, czy podnoszoną w skardze okolicznością jego niezgodności z wymaganiami widoczności określonymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Nie sposób również w takim przypadku odnieść się do powołanego przez skarżącą art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, określającego odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, w zależności od rodzaju drogi. Skoro bowiem projekt budowlany musi zostać zmieniony, w zakresie dostosowania powierzchni jego zabudowy do wymagań decyzji o warunkach zabudowy, to nie jest obecnie możliwe skontrolowanie jego prawidłowości pod względem zachowania wskazanych wymagań. Tym niemniej należy odnieść się do pozostałych zarzutów skargi, nie odnoszących się wprost do projektu budowlanego. W ocenie Sądu w składzie niniejszym, nie są one zasadne. Przede wszystkim nie można uznać, że w sprawie zaszła okoliczność obligująca organ do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod redakcją Barbary Adamiak i Janusza Borkowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, wydanie 10). Zwrócić należy przy tym uwagę, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę. Stąd też przepis ten nie może podlegać wykładni rozszerzającej (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r., II GSK 27/05). Konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ i obowiązek wstrzymania się z rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia (prejudykatu) będzie zatem zachodziła jedynie w sytuacji bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia tej sprawy od rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego, a zatem w sytuacji istnienia pomiędzy tymi aktami ścisłego związku. Związek ten nie zachodzi natomiast w sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie innej sprawy administracyjnej może (a nie musi) jedynie w przyszłości wpłynąć na daną sprawę, co do której orzeka organ prowadząc dane postępowanie. W sytuacji takiej brak podstaw do wstrzymania się z orzekaniem do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy, tj. sprawy jedynie związanej ze sprawą będącą przedmiotem danego postępowania administracyjnego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 września 2010 r., II SA/Kr 619/10). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Toczące się i niezakończone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie było zagadnieniem prejudycjalnym do toczącego się postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Skoro decyzja o warunkach zabudowy nabyła walor ostateczności i funkcjonowała w obrocie prawnym, to do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego, organ architektoniczno-budowlany związany jest jej treścią. Nie było więc bezpośredniego uzależnienia rozstrzygnięcia sprawy pozwolenia na budowę od zakończenia postępowania nadzorczego w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Nie zachodził bowiem między tymi aktami ścisły związek. Jeżeli nawet w przyszłości w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy stwierdzona zostałaby nieważność - a na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę była to jedynie możliwość a nie pewność, to powstałby jedynie nowy stan prawny. Na marginesie jedynie wskazać należy, że wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygnięty został ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności, a nieprawomocnym wyrokiem z dnia 25 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. L.-J. na ww. decyzję organu nadzoru. Nie mógł także przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu argument o obowiązującym na terenie planowanej inwestycji planie realizacyjnym dla całego osiedla, zrealizowanego przed laty. Stosownie do brzmienia cytowanego już wcześniej art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (...). Tak więc w obecnie obowiązującym stanie prawnym organ architektoniczno-budowlany związany jest albo ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku jego braku – ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Dla terenu objętego zamierzeniem inwestycyjny nie ma uchwalonego planu miejscowego, więc jedynym aktem, którym organ wydający pozwolenie budowlane był związany, była decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Skoro zaś decyzja ta ustaliła wymagania architektoniczne i przestrzenne dla pawilonu handlowego, a także określiła inne przewidziane przepisami warunki, organ architektoniczno-budowlany nie mógł kierować się żadnymi innymi wymaganiami w tym zakresie. Warto przy tym zauważyć, co skarżąca kwestionowała w skardze do Sądu, że nie zachodzi sprzeczność pomiędzy twierdzeniem Wojewody [...], że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] umożliwia usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy od strony południowej – w granicy działki nr [...] z działką nr [...], a od strony wschodniej - w granicy działek nr [...] i [...] z działką nr [...], a stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z decyzji z dnia [...], że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o usytuowaniu planowanej inwestycji w granicy działki sąsiedniej, bądź też w odległości mniejszej niż to wynika z § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim, powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Określenie przez decyzję o warunkach zabudowy nieprzekraczalnej linii zabudowy oznacza bowiem jedynie tyle, że inwestycja linii tych przekroczyć nie może. Nie oznacza to automatycznie, że skoro decyzja o warunkach zabudowy zezwoliła na usytuowanie projektowanego budynku w granicy z należącą do skarżącej działką nr [...], budynek ten musi w tej granicy zostać zrealizowany. Jest to jedynie dopuszczona przez ww. decyzję możliwość, a o szczegółowej lokalizacji inwestycji przesądza dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony projekt budowlany, w którym lokalizacja obiektu jest wyrysowana na stosownej mapie. Tak więc stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o lokalizacji obiektu w granicy z działką sąsiednią, nie jest w żaden sposób sprzeczne z tezą, że decyzja ta umożliwia takie właśnie posadowienie planowanego budynku. Nie jest również zasadny argument, że organ odwoławczy niewystarczająco ustosunkował się do złożonej przez skarżącą opinii technicznej. Wojewoda [...] wyjaśnił bowiem w zaskarżonej decyzji, dlaczego dowód ten nie został uznany za wystarczający do negatywnego rozpatrzenia wniosku inwestorów. Należy się zgodzić z organem II instancji, że opinia ta odnosiła się w praktyce do zagadnień rozstrzygniętych już ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, której ustaleń organ architektoniczno-budowlany nie może rozstrzygać w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Rozstrzygając ponownie sprawę organy architektoniczno-budowlane zobowiążą inwestora do usunięcia z projektu budowlanego wskazanej nieprawidłowości, a po przedłożeniu poprawionego projektu – podejmą stosowną decyzję, z zachowaniem wymogów przewidzianych przepisami prawa. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy. m.o.