II SA/Łd 1209/11

Dnia 6 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., z dnia [...], nr [...] i nałożył na K. L. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 28 477,50 złotych z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...], nr [...], tj. rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 7,50 m x 5,00 m, wybudowanego w miejscowości G. 8, w gminie P. W skardze na wskazane postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. K. L. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tegoż postanowienia, wskazując że wyrokiem z dnia 2 grudnia 2010 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1051/10 oddalił skargę K. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki w/w budynku gospodarczego. Wyrok ten został przez skarżącego zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaś wniesiona skarga kasacyjna nie została dotąd rozpoznana. Pismem z dnia 10 stycznia 2012 roku skarżący uzupełnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wyjaśniając, iż wyegzekwowanie obowiązku uiszczenia przedmiotowej grzywny, jak i obowiązku rozbiórki spornego budynku przyczyni się do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W celu uniknięcia tychże skarżący podjął działania prawne, poprzez złożenie skargi kasacyjnej od w/w wyroku WSA w Łodzi, mające na celu weryfikację decyzji nakazującej rozbiórkę. Skarżący wyjaśnił, iż wysokość grzywny w jego sytuacji finansowej stanowi nadmierne obciążenie nawet w przypadku jej ewentualnego zwrotu w przyszłości i może doprowadzić do załamania płynności finansowej i uniemożliwić dalsze prowadzenie przez skarżącego gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Taką przesłanką jest również sytuacja, gdy przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego będzie po wykonaniu postanowienia bardzo utrudnione. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy podkreślić, iż dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym bardziej, że funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto skarżący może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zaznaczyć należy, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku, Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Reasumując stwierdzić należy, że zarówno ze złożonego wniosku, jak i z akt sprawy nie wynika, aby z wykonania zaskarżonego postanowienia wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie może bowiem przesądzać o zaistnieniu owych skutków samo twierdzenie skarżącego o możliwości wystąpienia braku płynności finansowej prowadzonego przezeń gospodarstwa rolnego, nie poparte jakimikolwiek okolicznościami potwierdzającymi tezę, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nawet mając na uwadze wysokość wymierzonej grzywny, Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. m.o.