II SA/Łd 1228/13

Dnia 19 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 roku sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2010 r. P. R., wystąpił do Wójta Gminy M. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce budynku gospodarczego i budowie nowego budynku gospodarczego na działce nr ewid. 573, w granicy z działką o nr ewid. 572 w miejscowości B. [...], gm. M. W dniu 27 października 2010 r. wnioskodawca uzupełnił wniosek poprzez wprowadzenie wyjaśnień dotyczących projektowanego sposobu zagospodarowania działki, nadto doprecyzował przedmiot inwestycji i teren, na którym będzie ona realizowana. Organ I instancji dwukrotnie wydawał decyzje ustalające warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, jednakże na skutek odwołań H. K. – właścicielki sąsiedniej działki nr 572 – organ odwoławczy uchylał zaskarżone decyzje i przekazywał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 8 lutego 2012 r. Wójt Gminy M. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce budynku gospodarczego i budowie nowego budynku gospodarczego na działkach o nr 573 i 901/1, położonych w miejscowości B. [...], gm. M. Na skutek odwołania H. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia 13 kwietnia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozpatrując skargę H. K. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 13 kwietnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 630/12 uchylił decyzję tego organu oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. Analizując zapisy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy sąd uznał za nieprawidłowe dopuszczenie lokalizacji projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią. Uznał, iż określanie w decyzji lokalizacji projektowanych obiektów (w tym konkretnym przypadku poprzez dopuszczenie lokalizacji budynku w granicy lub w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy) jest niedopuszczalne i wkracza w kompetencje organu właściwego do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Do pozostałych ustaleń decyzji oraz wyników analizy architektoniczno-urbanistycznej sąd nie miał zastrzeżeń. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy M. decyzją z dnia 16 lipca 2013 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce budynku gospodarczego i budowie nowego budynku gospodarczego na działkach nr 573 i 901/1 w miejscowości B. [...], gm. M. Określił teren inwestycji jako około 920m², wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ustalił na maksimum 1:3 (0,3). Wskazał, że linia zabudowy oznaczona została na załączniku graficznym do decyzji. Szerokość elewacji frontowej dla budynku gospodarczego ustalił na 9,6m ±20%, wysokość elewacji frontowej na maksimum - 4,0 m npt. W odniesieniu do geometrii dachu wskazał, że należy ją ustalić projektem budowlanym odpowiednio do geometrii dachów występujących na terenie gminy M. z zachowaniem następujących parametrów: nachylenie połaci dachowych - do 45°; kierunek głównej kalenicy - prostopadła do frontu działki; wysokość głównej kalenicy - 7,0m npt; dach - jednospadowy o spadku w kierunku działki inwestora. Organ wskazał, że dla przedmiotowego terenu brak aktualnie obowiązującego prawa miejscowego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego, a działka spełnia warunki określone w art. 61 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dodał, że decyzja została uzgodniona ze Starostą Powiatu [...], Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, Zarządem Dróg Powiatowych w O. i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajduje regulacja art. 61. ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie oświadczenia wnioskodawcy oraz posiadanych przez Gminę M. informacji ustalił, iż wnioskodawca jest władającym gospodarstwem rolnym o powierzchni około 21,00 ha co przewyższa średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy M. wynoszącą 4,70 ha. W myśl art. 61 ust. 4 ustawy zwalnia to organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu od obowiązku poszukiwania na działkach sąsiednich wzorca dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z uwagi jednak na fakt, iż przedmiotowy teren inwestycji zlokalizowany jest w ciągu zwartej zabudowy zagrodowej miejscowości B. [...], parametry dla nowej zabudowy ustalono w oparciu o istniejącą zabudowę działek sąsiednich. W powyższym zakresie ustalono, iż w analizowanym sąsiedztwie przedmiotowych nieruchomości znajdują się działki oznaczone nr ewidencyjnymi 571, 572, 574 i 575, dostępne z tej samej drogi publicznej, zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz budynkami gospodarczymi w zabudowie zagrodowej. Organ wskazał, iż w sąsiedztwie przedmiotowych nieruchomości zlokalizowane są budynki o funkcji gospodarczej umożliwiające określenie parametrów technicznych dla projektowanej inwestycji. W sąsiedztwie projektowanej zabudowy występują zabudowania gospodarcze w zwartej zabudowie zagrodowej zlokalizowane w granicach z działkami sąsiednimi (działki o nr ewidencyjnych 571 i 574) oraz w odległości około 1,5m od granic nieruchomości (działki o nr ewidencyjnych: 570, 571, 572 i 575). Następnie organ stwierdził, iż realizacja inwestycji stanowić będzie kontynuację funkcji i sposobu zagospodarowania terenu występującego w obszarze analizowanym oraz na przedmiotowych działkach. Umożliwia to określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przedmiotowe działki stanowiące teren inwestycji posiadają dostęp z drogi publicznej (działka nr ewidencyjny 66) poprzez istniejący zjazd indywidualny. Uzbrojenie terenu występujące w obszarze analizowanym oraz na przedmiotowych działkach jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy. Organ wskazał również, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie wymagającym szczególnej ochrony prawnej otuliny [...] Parku Krajobrazowego. Realizacja inwestycji nie stoi jednak w sprzeczności z ustaleniami planu tegoż Parku, wynikającymi z rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Ponadto, inwestycja nie będzie związana z wykorzystywaniem zasobów naturalnych, nie będą też miały miejsca znaczące emisje, ani inne uciążliwości. Inwestycja realizowana będzie zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi i szczególnymi przy zastosowaniu nowoczesnych technologii. Organ I instancji uznał także, iż projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz przepisami w zakresie ochrony środowiska i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wójt Gminy stwierdził, że będąc związany uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odstąpił od stosowania spornego zapisu dotyczącego usytuowania inwestycji w granicy. Uznał także, że przedmiotowa inwestycja, realizowana zgodnie z ustaleniami decyzji, nie będzie naruszać chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Lokalizowana będzie bowiem na terenie już istniejącej zabudowy zagrodowej, na której występują budynki związane z produkcja rolniczą i działalnością hodowlaną. Dodał, że projekt decyzji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia i opinie, zgodnie z art. 53 ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji H. K. zarzuciła zaskarżonej decyzji brak wskazania linii zabudowy od strony działki nr 572. Wskazała, że nie wyraża zgody na to, aby P. R. budował budynek w granicy z jej działką nr 572. Podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy powinna rozstrzygać także w kwestii linii zabudowy i nie może pozostawiać tej kwestii do rozstrzygnięcia pozwoleniu na budowę. Jej zdaniem organ gminy musi w decyzji o warunkach zabudowy zająć jednoznaczne stanowisko, że linia zabudowy nie może być przewidziana w granicy. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w świetle art. 6 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 56 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy o ile zachodzą przesłanki przewidziane wart. 61 ust. 1 tej ustawy, a nowej zabudowie nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Zarzuty strony dotyczące braku w zaskarżonej decyzji stanowiska organu gminy odnośnie określenia położenia ww. inwestycji względem jej działki są przedwczesne i nie mają w sprawie znaczenia. W procesie planowania nowej zabudowy nie mają bowiem zastosowania co do zasady przepisy prawa budowlanego, normujące kwestię szczegółowego usytuowania obiektu budowlanego, pozwolenia na budowę i sporządzenia projektu techniczno - budowlanego obiektu. Podniósł, że w przedmiotowej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku sygn. akt II SA/Łd 630/12 z dnia 20 listopada 2012 r., jaki zapadł po rozpoznaniu skargi H. K. na decyzję Kolegium z dnia 13 kwietnia 2012 r. w przedmiocie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Sąd stwierdził, że wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane nie na etapie ustalania warunków zabudowy, lecz dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji, organ I instancji, będąc związany wyrokiem sądu, na podstawie art. 170 p.p.s.a., prawidłowo nie zajął w zaskarżonej decyzji stanowiska w zakresie usytuowania inwestycji względem działki skarżącej. Podkreślił, że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p, przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie może dojść do naruszenia prawa własności i uprawnień osób trzecich. Interesy osób trzecich muszą być uwzględnione przy projektowaniu inwestycji na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia budowlanego przed organem architektoniczno-budowlanym, który przesądzi o szczegółowym usytuowaniu obiektu na podstawie przywołanych przepisów prawa budowlanego. Organ uznał, że cechy projektowanego obiektu znajdują oparcie w przeprowadzonej przez organ gminy analizie zagospodarowania terenów, przy jednoczesnym uwzględnieniu ust. 4 art. 61 u.p.z.p. znoszącego zasadę "dobrego sąsiedztwa" w odniesieniu do budynków w gospodarstwach rolnych o powierzchni większej niż średnia powierzchnia gospodarstwa na terenie gminy, nakazującą dostosowanie cech nowej zabudowy do cech zabudowy na obszarze analizowanym, według wzorców normatywnie określonych w rozporządzeniu. Powyższą decyzję w całości zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. K. Zarzuciła naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne przyjęcie prawidłowości ustalenia linii zabudowy przez organ I instancji w granicach działek nr 573 i 901/1. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu, w rozumieniu tego przepisu, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Podkreślić należy, że związanie treścią wyroku oraz jego uzasadnieniem dotyczy tak sądu ponownie rozpoznającego daną sprawę, jak i organu administracji. Istota związania oceną prawną orzeczenia sądu polega bowiem na tym, że kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i których strona nie kwestionowała poprzez zaskarżenie orzeczenia sądowego, ponownie oceniane być nie mogą (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 468/09, nr LEX 744798). Co więcej, organ administracji obowiązany jest rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Dotyczy to również sytuacji sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego wydanym w danej sprawie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 207/12 nr LEX 1295860). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. może dotyczyć tylko dwóch sytuacji – zasadniczej zmiany stanu faktycznego sprawy lub zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1790/11, nr LEX 1336324). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że materiał zgromadzony w niniejszej sprawie podlegał już kontroli tut. sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 630/12, kontrolując wydane rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 13 kwietnia 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M. z dnia 8 lutego 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku sąd uznał, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 61 ust. 4 u.p.z.p., który pozwala nie stosować wymagań określonych w ust. 1 pkt 1 tego artykułu do zabudowy zagrodowej, bowiem powierzchnia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez inwestora wynosi około 21ha i przewyższa średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy M. wynoszącą 4,7ha. Planowana inwestycja spełnia ponadto warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Sąd dokonał także oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) . W tym kontekście uznał, że zaskarżona decyzja nr [...] odpowiada prawu, bowiem kształtując niezbędne parametry zabudowy, takie jak: wielkość powierzchni zabudowy, szerokość i wysokość elewacji frontowej, wysokość kalenicy, geometrię dachu, czyni to w zgodzie z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji. Zastrzeżeń sądu nie budziło ponadto wykreślenie na załączniku graficznym nr 1 do decyzji I instancji linii wyznaczających obszar planowanej inwestycji. Podobnie, zdaniem sądu, w zgodzie ze wskazanym rozporządzeniem, wykreślona została na powyższym załączniku graficznym linia zabudowy będąca przedłużeniem linii istniejącej już zabudowy na działkach sąsiednich, co pozostaje w zgodzie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia. Sąd uprzednio rozpoznający sprawę wyjaśnił stronie, że linia zabudowy ogranicza teren projektowanej inwestycji ale tylko od strony drogi publicznej, nie zaś od strony działek sąsiednich. Tym samym, skoro strona skarżąca formułuje zarzuty odnoszące się do nadmiernego zbliżenia projektowanej inwestycji do granicy jej działki, to tym samym nie kwestionuje przebiegu linii zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Sąd krytycznie odniósł się natomiast jedynie do tego postanowienia decyzji I instancji, które dopuszczało lokalizację projektowanego budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią lub w granicy z działką sąsiednią. Wracając do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że wyrok z dnia 20 listopada 2012 r. nie został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem korzysta z waloru prawomocności i jako taki wiąże tut. sąd oraz organy administracji orzekające w sprawie na mocy art. 153 p.p.s.a. Mając na uwadze wytyczne sądu organy ponownie rozpoznając sprawę dokonały jedynie ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wydały rozstrzygnięcia tej samej treści, eliminując jedynie zapis dotyczący lokalizacji inwestycji w zbliżeniu do granicy lub w granicy z działką sąsiednią. Ważne jest przy tym, że stan faktyczny i prawny w sprawie nie uległ zmianie od czasu rozstrzygania sprawy przez tut. sąd w dniu 20 listopada 2012 r. Mimo zatem wyeliminowania z obrotu prawnego poprzednich decyzji administracyjnych, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozostaje aktualna i jako taka wiąże tut. sąd. Wobec tego wydane w sprawie rozstrzygnięcia uznać należy za zgodne z prawem. W konsekwencji usunięcia przez organ I instancji zapisu dotyczącego szczegółowej lokalizacji inwestycji czyni zarzut strony skarżącej o braku zachowania odległości w usytuowaniu inwestycji od jej działki nie zasadny, bowiem nie znajduje oparcia w zgromadzonym materialne dowodowym. Z kolei sposób wyznaczenia linii zabudowy podlegał już ocenie tut. sądu, co obliguje skład rozpoznający niniejszą sprawę do jej uwzględnienia. Mając powyższe na względzie sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. ds