II SA/Łd 124/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzję A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. z dnia [...] r., znak [...]; 2. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. na rzecz skarżącej [...] B.B. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc II SA/Łd 124/21 U Z A S A D N I E N I E W dniu 7 września 2020 r. do A S. A. Oddział Ł. wpłynął wniosek B.B. reprezentowanej przez radcę prawnego w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii dokumentacji techniczno - prawnej, w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury energetycznej usytuowanej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr 329, położonej w Ł. przy ul. B 39. Decyzją z dnia [...] r. A S.A. odmówiła udostępnienia żądanych informacji publicznych w postaci dokumentacji technicznej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. Jednocześnie w piśmie z dnia 5 października 2020 r. Spółka poinformowała, że po przeprowadzeniu weryfikacji wewnętrznej, nie posiada żądanej we wniosku dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy przedmiotowej infrastruktury energetycznej, a nieposiadanie przez Spółkę decyzji nie musi oznaczać, iż określone decyzje administracyjne w sprawie nie były wydawane. Mogą znajdować się we właściwych organach oraz archiwach administracji publicznej. W skierowanym do A S. A. Oddział Ł. wniosku z dnia 22 października 2020r., które wpłynęło do A S.A. w dniu 28 października 2020 r., skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej udostępnienia informacji publicznej. Po ponownej analizie wniosku, decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. A S.A. Oddział Ł. utrzymał w mocy własną decyzję, informując, iż brak jest podstaw dla udostępnienia wnioskowanych kserokopii w zakresie dokumentacji technicznej z uwagi na to, że informacje w tym przedmiocie stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, która jest z mocy wskazanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) wyłączona od obowiązku udostępnienia. Zgodnie z art. 5 ust. 2, oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo dostępu do informacji publicznej doznaje ograniczenia w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, jak również prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W myśl art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 wskazanej ustawy o dostępie do informacji publicznej w takiej sytuacji podmiot, wobec którego skierowano wniosek odmawia udostępnienia informacji publicznej decyzją. W myśl art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przez tajemnicę przedsiębiorcy rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorcy lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności, co dotyczy żądanych informacji w sprawie w zakresie innym niż decyzje administracyjne. Informacje, których żąda B.B. stanowią tajemnicę przedsiębiorcy energetycznego. Zgodnie z Zarządzeniem nr [...] Prezesa Zarządu A S.A. z dnia 15 października 2015 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy A w stosunku do żądanych dokumentów i informacji Spółka uznaje je za tajemnicę przedsiębiorcy i podejmuje określone czynności wewnętrzne oraz organizacyjne w celu ich ochrony przed udostępnianiem osobom trzecim. Stąd należy uznać, iż została zamanifestowana wola przedsiębiorcy A S.A. do utajnienia danych informacji. Żądane dokumenty, są przechowywane w archiwach Spółki, z ograniczonym do nich dostępem wąskiego grona uprawnionych pracowników Spółki. Ponadto żądane informacje mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w doktrynie utożsamiana jest nie z subiektywnym przekonaniem przedsiębiorcy o wartości posiadanej informacji, lecz z możliwością wykorzystania danej informacji przez innego przedsiębiorcę. Nadto tajemnica wynika z faktu, iż materiały te dotyczą sieci elektroenergetycznej w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorcy w zakresie funkcjonowania sytemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnym znaczeniu dla wykonywania zadań operatora sytemu dystrybucyjnego. Tajemnica również wynika z uwagi na fakt znaczenia materiałów dla prawidłowości funkcjonowania sieci także dla Państwa, tj. wobec okoliczności, że A S.A. objęta jest (cz. II Załącznika, pod poz. 1) treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz.U. Nr 198, poz. 1314 z późn. zm.) - względy te potwierdzają tajemnicę oraz słuszność konieczności ochrony tej tajemnicy Spółki. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniosła zarzut: 1) naruszenia prawa materialnego t.j. art. 5 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U z 2020 r. poz. 2176) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi jedna z przesłanek uzasadniających ograniczane dostępu do informacji publicznej, podczas gdy wnioskowana informacja nie narusza tajemnicy przedsiębiorcy. 2) naruszenia procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - t.j. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., polegające na błędnej, wybiórczej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie przez organ materiału dowodowego, co doprowadziło do niewłaściwego uznania, że informacja, o którą zwracał się wnioskodawca stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że A S.A w L. w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jej posiadaniu, bowiem wykonuje zadania publiczne w zakresie budowy i utrzymywania urządzeń i sieci służących do dystrybucji energii elektrycznej. Niezasadna jest natomiast odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorcy, która doprowadziła do naruszenia przez A S.A w L. przepisu art. 5 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego wykazanie, że zaistniały wszystkie wymienione w niej przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie powyższego przepisu, czego w decyzji A S.A. w L. zabrakło. Motywując odmowę udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej spółka dość lakonicznie stwierdziła, że żądane informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, posiadają charakter określony wart. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz mają wartość gospodarczą, a Spółka podjęła niezbędne działania w celu zachowania informacji w poufności, co pozwala w jej ocenie stwierdzić, że informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Dane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji., jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, 2) są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, 3) przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Brak spełnienia choćby jednej z nich dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia danych informacji ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej. Przenosząc te rozważania na grunt zaskarżonej decyzji, skarżąca uznała, że Spółka nie była uprawniona do odmowy udzielenia wnioskodawczyni informacji publicznej, powołując się na wyłączenie wynikające z art. 5 ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji posłużyła się w istocie ogólnikami, nie podając konkretnych negatywnych następstw ujawnienia treści dokumentacji technicznej i prawnej związanej z lokalizacją sieci energetycznej na działce wnioskodawczyni, w szczególności wskazania, na czym tajemnica przedsiębiorcy (wartość gospodarcza) polega oraz jaką szkodę poniesie przedsiębiorca w związku z jej ujawnieniem. W zaskarżonej decyzji A S.A nie wyjaśniła w sposób dostateczny i przekonujący jakie działania zostały faktycznie podjęte w celu zachowania w poufności żądanych informacji, a tym samym, że został spełniony wymóg tajemnicy przedsiębiorcy. Ogólnikowe twierdzenia w tym względzie zastąpiły merytoryczne uzasadnienie decyzji, co prowadzi do konkluzji, że organ w sposób błędny, wybiorczy oraz sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenił materiał dowodowy i dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - t.j. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę A SA wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym - w świetle art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a.") - kontrola ta odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 i 2 u.d.i.p.). Ustawa ta jest zarazem rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Następnie należy zauważyć, że rozpoznając skargę na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności musi rozważyć, czy zaistniały przesłanki podmiotowe i przedmiotowe pozwalające na stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., oraz gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p. Wymienione wyżej przepisy wskazują na bardzo szeroki katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, który nie jest katalogiem zamkniętym. Przepis ten jest konsekwencją przyjętego w ustawie rozwiązania - ustawowego nakazu udostępnienia wszystkich tych informacji publicznych, które pozostają w posiadaniu zobligowanego podmiotu, a których ujawnienia nie zabraniają odrębne przepisy prawa. Zaznaczyć należy także, że katalog informacji publicznej podlegającej udostępnieniu zawarty w art. 6 ustawy nie jest katalogiem zamkniętym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 p.p.s.a. Każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część Spółki powołaną w celu świadczenia usług na określonym terenie. Stąd też należy uznać, iż jednostką zobowiązaną w niniejszej sprawie do udzielenia informacji publicznej jest A Spółka Akcyjna w L. Oddział Ł. W judykaturze przesądzono i sama spółka nie kwestionuje faktu, że jako spółka prawa handlowego wykonująca zadania publiczne polegające na wykonywaniu funkcji operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, tj. istotne z punktu widzenia celów państwa zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli - jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy informacje, które stanowiły przedmiot żądania skarżącej stanowią informację publiczną, podlegającą zasadnie ochronie przed udostępnieniem na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi przypomnienie, że terminem "tajemnica przedsiębiorstwa" ustawodawca posługuje się w przepisach dotyczących zwalczania nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1010) przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Dla uruchomienia ochrony wskazanej w cytowanym przepisie konieczne jest zatem, aby dana informacja była poufna, a więc nieujawniona. W tym celu powinna być odpowiednio zabezpieczona. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego w powyższy sposób przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu (wyroki - WSA w Poznaniu z 10 października 2013 r., IV SA/Po 467/13, WSA w Warszawie z 10 lipca 2013 r., II SA/Wa 296/13 oraz NSA z 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14). Powołany przepis art. 5 ust. 2 zd. 1 ustawy określa bowiem wyjątek od zasady, jawności informacji publicznych (art. 61 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie może zatem być interpretowany w sposób naruszający tą zasadę. W konsekwencji, wykładnia dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie wyłącznie samej arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stricte formalistycznego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczające byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Złożone zatem przez niego zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem ustali, że zastrzeżone informacje mają rzeczywiście charakter tajemnicy przedsiębiorcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny (wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2112/13) a na tajemnicę przedsiębiorcy składają się łącznie dwa elementy: formalny - rozumiany jako wyrażenie woli utajnienia danych informacji, przejawiającej się w formie podjętych czynności, przedsięwziętych przez przedsiębiorcę w celu zapewnienia poufności określonych danych - oraz kolejny element równie istotny - aspekt materialny. Poczynając od analizy elementu formalnego tajemnicy przedsiębiorcy wypada wskazać, że stanowić ją mogą z zasady informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą przy tym posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy i nie są składnikiem wiedzy powszechnej, ogólnie lub łatwo dostępnej. Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. Informacja staje się tajemnicą przedsiębiorcy, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa, czy też osoby ściśle z przedsiębiorstwem współpracujące przy realizowaniu określonej umowy). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania, lecz w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie określonego kręgu osób, a także odniesieniu do informacji dotyczących treści umów zawieranych przez przedsiębiorców - zastrzeżenie przez strony danej umowy warunki w zakresie poufności określonych postanowień umownych. Jednocześnie nie są tajemnicą przedsiębiorstwa informacje, z którymi można się bez przeszkód zapoznać. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego "przepis art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wyklucza objęcie tajemnicą informacji, które osoba zainteresowana może uzyskać w zwykłej i dozwolonej drodze" (por. wyrok SN z dnia 5 września 2001 r. sygn. akt I CKN 1159/00, LEX nr 49482). W aspekcie materialnym, z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji wynika, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowi poufna informacja posiadająca szeroko rozumianą wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Zastrzeżenie tajemnicy winno zatem dotyczyć informacji mających taki walor, a nie jakichkolwiek. Rodzaj informacji chronionych przez art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a co za tym idzie, także art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest zatem różny, albowiem niektóre mają charakter techniczny lub technologiczny, a inne dotyczą szeroko rozumianej organizacji przedsiębiorstwa (jego struktury, przepływu dokumentów, sposobu kalkulacji cen, zabezpieczenia danych itp.). Wyliczenie ustawowe zawarte w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie jest przy tym wyczerpujące. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w ramach analizy organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy i czy możliwe jest zastosowanie art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji dla odmowy jej udostępnienia. Nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie subiektywna wola przedsiębiorcy co do nadania danej informacji klauzuli poufności oraz uznanie jej za mającą walor tajemnicy i sprzeciwianie się przez niego udostępnianiu informacji. W takim przypadku organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę i w czym znajduje ona uzasadnienie (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 119 i powołane tam orzecznictwo). Tymczasem A w L. Oddział Ł. bez jakiejkolwiek analizy i konkretnego odniesienia się do treści czy charakteru żądanych informacji przyjęła, że informacje będące przedmiotem wniosku skarżącej jako mające walor tajemnicy przedsiębiorstwa zostały skutecznie zastrzeżone. W ocenie Sądu uznanie, że mamy do czynienia z żądaniem informacji o takim walorze nie było w ogóle możliwe, choćby z powodu ogólnikowo sformułowanego żądania. Otóż, jak wynika z akt sprawy skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w związku z zamiarem uregulowania stanu prawnego nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 29, obr. [...], dz. ewid. Nr 329, na której zlokalizowane zostały linie energetyczne, wystąpiła z żądaniem udostępnienia informacji publicznej poprzez "przesłanie kserokopii dokumentacji techniczno-prawnej, w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę budowy lokalizacji i budowy w/w infrastruktury". Z lakonicznie zgłoszonego żądania skarżącej nie wynika dokładnie, o jaką "dokumentację" konkretnie chodzi, wobec czego tak wyrażony stopień ogólnikowości powoduje, że nie sposób zakładać, aby Spółka mogła w sposób konkretny odwołać się do tajemnicy przedsiębiorcy. W ocenie Sądu odwołanie się do zarządzenia Prezesa Zarządu A SA z dnia 15 października 2015 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania Procedury ochrony tajemnicy przedsiębiorcy A, z którego wynika, że tajemnicą objęto wszelkie dokumenty bez względu na to, czego dotyczą nie może być uznane za prawidłowe. W uzasadnieniu stanowiska Spółka wskazała jedynie, że objęte żądaniem dokumenty uznaje za tajemnicę przedsiębiorcy, podlegają one ochronie przed ich udostępnieniem osobom trzecim, są przechowywane w archiwach z ograniczonym dostępem pracowników. Uzasadniając fakt objęcia tajemnicą przedsiębiorcy Spółka wyjaśniła, że materiały dotyczą sieci elektroenergetycznej, w przedmiocie której realizowane są zadania przedsiębiorstwa w zakresie funkcjonowania systemu elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej o istotnych znaczeniu dla wykonywania zadań operatora systemu dystrybucyjnego. Materiały mają również znaczenie dla Państwa z uwagi na status przedsiębiorstwa o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym. Mimo braku wiedzy, o udostępnienie jakich dokumentów ubiega się skarżąca, wątpliwości Sądu budzi możliwość uznania ich za tajemnicę przedsiębiorcy, jeśli wziąć pod uwagę, że wnioskodawca ubiega się o informacje obejmujące jedną nieruchomość i to w zakresie niezbędnym do dochodzenia roszczenia. Spółka nie wykazała, że mogą to być informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą. Wysoki poziom skomplikowania materii dotyczącej tajemnicy przedsiębiorstwa, wymaga ponadto dołożenia należytej staranności przy ocenie, czy w danej sprawie można zastosować procedurę odmowy udostępnienia informacji z uwagi na ochronę przedmiotowej tajemnicy. Nie wystarczy ogólnikowe powołanie się na zarządzenie prezesa zarządu spółki. W okolicznościach niniejszej sprawy organ nie podjął się próby wyjaśnienia, czego dotyczy żądanie ani próby wykazania, że w grę wchodzą informacje o wartości gospodarczej. W judykaturze nie kwestionuje się szczególnego statusu A S.A. wynikającego z przywołanego rozporządzenia oraz faktu, że niewątpliwie wiele informacji publicznych, którymi dysponuje ma charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy powziąć wątpliwość, czy informacja wnioskowana do udostępnienia przez skarżącą do nich należy, co wbrew obciążającemu organ obowiązkowi nie zostało wykazane. Dodatkowo wątpliwości co do uznania żądanych informacji za mające walor tajemnicy przedsiębiorcy wzbudza fakt, że dotyczą one linii elektroenergetycznej funkcjonującej na nieruchomości od kilkudziesięciu lat, a zatem musiałyby podlegać ochronie od momentu ich powstania, a nie od wydania zarządzenia Prezesa Zarządu A S.A. z 15 października 2015 r. Wykazania wymaga zatem, że informacje nie zostały ujawnione i zachowały walor poufności przez te kilkadziesiąt lat. Reasumując, organ nie wykazał w wymagany konkretny i adekwatny sposób, że żądane przez skarżącą informacje podlegają ochronie jako posiadające walor tajemnicy przedsiębiorcy, wobec czego zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W zaskarżonej decyzji naruszono więc przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i w zw. z art. 107 par. 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Spółka uwzględni ocenę prawną Sądu, zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu, a w szczególności ustali zakres i rodzaj żądanej informacji (biorąc pod uwagę, że interesująca dla wnioskodawczyni jest informacja niezbędna dla dochodzenia roszczenia, a nie informacja interesująca z punktu widzenia podmiotu konkurencyjnego) , a następnie oceni, czy możliwe jest zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - dla odmowy udostępnienia tych dokumentów. W tym miejscu dodatkowo wyjaśnienia wymaga, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skład orzekający nie podziela prezentowanego w orzecznictwie poglądu, według którego, jeśli celem wnioskodawców było uzyskanie informacji służących ich sprawom osobistym, nie mamy do czynienia z informacją publiczną w znaczeniu u.d.i.p. Zgodnie z tym stanowiskiem u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu (tak NSA w wyroku z dnia 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19 i powołane tam orzecznictwo). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. dc