II SA/Łd 1262/13

Dnia 5 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 roku sprawy ze skargi A. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej A. D. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w punkcie pierwszym utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], w części nakładającej na E. K. i W. K. obowiązek sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego. W punkcie drugim uchylił ową decyzję w części dotyczącej terminu i orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku do dnia 31 grudnia 2013 r. W sprawie ustalono, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane. (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz.1623. ze zm.), oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), nałożył na E. K. i W. K. obowiązek sporządzenia i dostarczenia w terminie do 29 listopada 2013 r. projektu budowlanego zamiennego ze względu na istotne odstępstwa od zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...], projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną, zlokalizowanego na działce nr 502, usytuowanej w miejscowości W. przy ul. A, stanowiącej własność zobowiązanych. W uzasadnieniu wskazano, iż podczas przeprowadzonej w dniu 5 czerwca 2013 r. kontroli stwierdzono istotne odstępstwa od warunków decyzji pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego. Są to zmiany polegające na: zwiększeniu powierzchni zabudowy poprzez przesunięcie ściany zewnętrznej w pomieszczeniu 1.09, przez co zwiększono szerokość tego pomieszczenia do wymiaru 2,50 m, wykonaniu słupa żelbetowego o wym. 0,25 m x 0,35 m, usytuowanego przy istniejącym budynku, będącego elementem przedmiotowej rozbudowy, na którym oparto podciąg, powiększając pomieszczenie 2.08, zwiększeniu powierzchni użytkowej pomieszczenia 2.08, poprzez przesunięcie ściany zewnętrznej do lica muru - pomieszczenia sąsiedniego 2.07, opierając ją na wykonanym słupie żelbetowym. Szerokość pomieszczenia 2.08 po stronie zachodniej wynosi 2,17 m, po stronie wschodniej 2,95 m. W związku z wydłużeniem stropu do wykonanego podciągu, długość pomieszczenia 2.08 po stronie południowej wynosi 5,05 m, po stronie północnej 5,57 m. W wyniku powiększenia powierzchni użytkowej pomieszczenia 2.08, zwiększeniu uległa kubatura obiektu. Wysokość obiektu mierzona od fundamentów do kalenicy, została zwiększona do wym. 7,70 m. Powiększono długość tarasu poprzez wykonanie fundamentów na długości 5,20 m, co zmieniło zakres objęty projektem zagospodarowania działki. Wymienione zmiany oznaczono na załączniku nr 2, 3, 4 do protokołu z dnia 5 czerwca 2013 r. kolorem czerwonym, jako zmiany istotne, które dają podstawy do wstrzymania robót budowlanych. Pozostałe zmiany zaliczono jako nieistotne i oznaczono na załączniku nr 2, 3, 4 tegoż protokołu kolorem zielonym. Wobec powyższego, organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, wstrzymał prowadzone roboty budowlane, po czym nałożył obowiązek przedłożenia projektu zamiennego. Od decyzji tej odwołała się A. D. wskazując, iż zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690) wysokość budynku służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględnienia wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji podana jest lakoniczna informacja, że "wysokość obiektu od fundamentów do kalenicy została zwiększona do 7,70 m". Dodatkowo na załączniku nr 4 do protokołu z kontroli budowy z dnia 5 czerwca 2013 r. uwidocznione są dwa wymiary, jako składowe wysokości tj. 7,70 m plus 0,50 m, co daje łączną wysokość całkowitą 8,20 m. Zatem podana w uzasadnieniu decyzji wysokość, nie odzwierciedla rzeczywistej wysokości budynku, gdyż nic nie wiadomo, czy nie została zwiększona lub zmniejszona także ta pozostała składowa wysokości to jest 0,50 m, tymczasem zapis ten zgodnie z wymienionym wyżej rozporządzeniem należy uściślić, podając całkowitą wysokość zgodnie z § 6. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] w mocy w części merytorycznej, dotyczącej nałożenia na E. K. i W. K. obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz uchylił ową decyzję w części dotyczącej terminu i orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku do dnia 31 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wyjaśniając, iż w analizowanej sprawie bezspornie stwierdzono, że inwestycja została zrealizowana z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...], nr [...], projektu budowlanego, polegającymi na zmianie powierzchni zabudowy, kubatury, wysokości obiektu oraz zwiększeniu długości tarasu, w związku z czym nastąpiła zmiana zagospodarowania działki, co obligowało organy nadzoru budowlanego do przeprowadzenia stosownego postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Nie ma zatem podstaw do uchylenia bądź zmiany kwestionowanej decyzji w części merytorycznej, a jedynie z uwagi na fakt, iż termin wykonania powyższego obowiązku w znacznej części ekspirował, należało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić ową decyzję w części dotyczącej terminu i orzec o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku. Powyższą decyzję A. D. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazując, że nie precyzuje ona, iż projekt budowlany zamienny ma zawierać inwentaryzację istniejącego budynku mieszkalno-usługowego. Inwestorzy uzyskali bowiem decyzję o warunkach zabudowy, obejmującą rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną wraz ze zmianą konstrukcji dachu. Pobudowali natomiast oficynę, w żaden sposób nie powiązaną z istniejącym już budynkiem, która jest wyższa o około 2,0 m od budynku istniejącego. Spowodowało to przekroczenie norm przesłaniania pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi (kuchnia) przez nowoprojektowany budynek. W związku z tym, zdaniem skarżącej w projekcie inwentaryzacyjnym należałoby także zamieścić poprawną analizę przysłaniania, bo ta wykonana przez projektanta jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił ponadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1088/13, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...]. Wojewoda [...] natomiast, ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. K. i W. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną o projektowanej powierzchni zabudowy 136,40 m2, projektowanej powierzchni użytkowej – 211,30 m2 i projektowanej kubaturze 845 m3, zlokalizowanego na działce nr 502, położonej w W., przy ul. A. Odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego w w/w zakresie. Utrzymał zaś tę decyzje w mocy w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę oficyny budynku mieszkalno-usługowego i budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce w W., przy ul. A, nr 502 w granicy z działką nr 501. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd uwzględnił skargę stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając bowiem w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa), co oznacza, iż każde naruszenie prawa jest obowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, niezależnie od tego, czy jest podnoszone przez strony. Kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma okoliczność, iż w konsekwencji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 1088/13, Wojewoda [...], ostateczną decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia E. K. i W. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego, zlokalizowanego na działce nr 502, położonej w W., przy ul. A oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę tegoż budynku. Zaistniał więc w sprawie taki stan rzeczy, że po dacie wydania zaskarżonej decyzji została usunięta z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę jej wydania. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] stanowiła podstawę do prowadzenie przedmiotowego postępowania naprawczego i nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego ze względu na istotne odstępstwa od projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją. Wyeliminowanie jej z obrotu prawnego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] spowodowało, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. - decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Pomiędzy zaskarżoną decyzją, a decyzją uchyloną przez Wojewodę, w części istotnej dla bytu zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, istnieje bowiem związek przyczynowy o charakterze bezpośrednim, gdyż wydanie w niniejszej sprawie decyzji nakazującej złożenie projektu zamiennego poprzedzone było wydaniem decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na rozbudowę spornego budynku mieszkalno-usługowego. Zgodnie zaś z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. decyzja lub postanowienie ulegają uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Dla zastosowania tego trybu nie ma znaczenia, czy stwierdzone uchybienie miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Chodzi więc o jakiekolwiek naruszenie prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania. W tym wypadku ustawodawca wskazuje, że ochrona obiektywnego przodu prawnego – zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.) jest wartością wyższą niż zasada trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 § 1 k.p.a.). Wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowi decyzja, w odniesieniu do której stwierdzono jej niezgodność z prawem, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do stwierdzenia istnienia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. Nie można bowiem pojęcia naruszenia prawa, o jakim mowa w tym przepisie ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między określoną normą prawną, a sposobem jej zastosowania przez organ administracji. Sąd podziela pogląd, iż w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1321/05 publ. System Informacji Prawnej LEX nr 317405). Taka bowiem sytuacja występuje w niniejszej sprawie, iż po dacie wydania aktu kontrolowanego usunięto z obrotu prawnego decyzje w oparciu o które wydano ten akt. Sąd, ze względu na formalnoprawny charakter uchybień nie kontrolował zaskarżonej decyzji pod względem jej merytorycznej prawidłowości i nie ustosunkowywał się do zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1lit b p.p.s.a w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, uznając to za niezbędne ze względu na zasadę ekonomiki procesowej. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania postanowił w myśl art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. a.bł.