II SA/Łd 128/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Ewa Markiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. i T. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [....] znak [...] w przedmiocie : odmowy wznowienia postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 27 stycznia 2006r. Wojewoda [...] przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę M. i T. O. wniesioną na swoją decyzję z dnia [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przeniesienia pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lutego 2006 roku doręczonym skarżącym w dniu 22 lutego 2006 roku zostali oni wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł, a M. O. dodatkowo do osobistego podpisania złożonej do sądu skargi bądź nadesłania egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 1 marca 2006 roku. Do chwili obecnej wpis nie został uiszczony, a skarga nie została podpisana przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy albo stały. Przepis art. 214 § 1 powołanej ustawy stanowi zaś, iż jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Wysokość wpisu w przedmiotowej sprawie określona została zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Stosownie do przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 powołanej ustawy). Stosownie do przepisu art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wymagania jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu przed sądem administracyjnym statuowane są przepisem art. 46 § 1 powołanej ustawy zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma, osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników. W przepisach obowiązującego prawa brak jest legalnej definicji podpisu jednak zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie podkreśla się, iż podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych u umożliwiające identyfikację osoby podpisującej oraz zbadanie autentyczności podpisu za pomocą badań grafologicznych (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T Wosia, Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis str. 204-205). Koniecznym warunkiem pisma procesowego wnoszonego do sądu jest umieszczenie pod nim podpisu osoby, która to pismo wnosi. Podpis ten musi być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. przewidującego możliwość tzw. podpisu zastępczego. Za utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego uznać należy pogląd, iż nie stanowi podpisu tzw. facsimile, czyli mechaniczne odbicie podpisu za pomocą kliszy czy pieczątki, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu osoby składającej pismo do sądu (por. postanowienie SN z 17 kwietnia 1967 r., w sprawie sygn. akt II PZ 22/67, z glosą J. Krajewskiego, NP 1967, nr 12, s. 1720-1722). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła, cech tych nie posiada podpis odciśnięty w sposób mechaniczny, gdyż nie pozawala on na ustalenie, czy oświadczenie zawarte w piśmie procesowym rzeczywiście pochodzi od osoby je składającej . Stosownie do przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez M. i T.O. nie została osobiście podpisana przez skarżącą, a jedynie widnieje pod nią jej mechanicznie odciśnięty podpis i dlatego stosownie do przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a. zarządzeniem przewodniczącego wydziału M. O. wezwana została do osobistego podpisania wniesionej skargi, w terminie 7 dni. Powyższy termin upłynął bezskutecznie w dniu 1 marca 2006 roku. Wobec tego, iż skarżąca nie zamieściła osobistego podpisu pod wniesioną do sądu skargą, a także w wymaganym terminie nie został uiszczony wpis sądowy od skargi na podstawie 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a oraz art. 220 § 3 w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.