II SA/Łd 129/14

Dnia 15 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 roku sprawy ze skargi G. K. i T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania G. K. i T. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] nr [...]. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że wnioskiem z dnia 27 marca 2013 r. A S.A., reprezentowana przez M. T., wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Ł., oznaczonej jako działka nr 99/1. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 6 pkt 2, art. 112 ust. 1-4, art. 124 ust. 1-4, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.: 1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 44/46, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 99/1 o pow. 0,9661 ha w obrębie B-56, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą [...] współwłasność G. K. i T. K. i wskazał, że ograniczenie polega na zezwoleniu A S.A. na wybudowanie kablowej linii energetycznej 110 kV na części działki nr 99/1 o pow. 0,0167 ha, oznaczonej na załączniku graficznym do niniejszej decyzji, sporządzonym w dniu 26 października 2012 r. w skali 1:1000; 2. zobowiązał A S.A. do: zapewnienia użytkownikom dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości nieobjętej niniejszym zezwoleniem, zabezpieczenia pozostałej części nieruchomości przed zniszczeniem w trakcie trwania robót, dokonania inwentaryzacji naniesień znajdujących się na gruncie przed przystąpieniem do prac na przedmiotowej nieruchomości, sporządzenia protokołu zniszczeń i strat po zakończeniu prowadzenia robót celem ustalenia i wypłacenia odszkodowania, przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu prac; 3. zobowiązał właściciela do udostępnienia nieruchomości każdorazowo, gdy zachodzi potrzeba wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ww. przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej; 4. orzekł również, że decyzja niniejsza po uzyskaniu cechy ostateczności stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W odwołaniu do tej decyzji G. K. oraz T. K., reprezentowani przez adwokata podnieśli, że do decyzji organu I instancji nie został sporządzony załącznik graficzny, na który organ powołuje się w punkcie pierwszym swego orzeczenia. Tym samym w ocenie skarżących naruszony został art. 124 ust. 1 u.g.n, który wymaga by decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości ściśle określała zakres ograniczenia tj. w sposób jednoznaczny wskazywała przebieg inwestycji i zakres uszczuplenia. Podniesiono ponadto, iż w decyzji nie określono głębokości posadowienia linii czy utrudnień w korzystaniu z nieruchomości, jakie mogą się pojawić po zakończeniu inwestycji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 10 grudnia 2013 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji przywołał brzmienie art. 124 ust. 1-3, art. 6 pkt 2 u.g.n. i wyjaśnił, że nieruchomość położona w Ł. przy ul. A 44/46, oznaczona jako działka nr 99/1 objęta została decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. "Domknięcie [...] Ringu Energetycznego 110 kV - Budowa linii kablowej 110 kV. Etap IV" w Ł. Decyzja ta została utrzymana w mocy orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr[...], [...], [...] Zgodnie z zapisami księgi wieczystej nr[...], nieruchomość oznaczona jako działka nr 99 stanowi wspólność ustawową majątkową małżeńską T. K. i G. K. Nieruchomość w rejestrze gruntów oznaczona jest jako działka nr 99/1 o pow. 0,9661 ha, co potwierdza załączony do akt sprawy wypis z rejestru gruntów z dnia 22 stycznia 2013 r. Według Wojewody z materiału dowodowego sprawy wynika, że przed wszczęciem niniejszego postępowania zostały przeprowadzone bezskuteczne rokowania pomiędzy przedstawicielem wnioskodawcy a współwłaścicielami nieruchomości. Z protokołu rokowań nr 267 z dnia 15 listopada 2012 r. wynika, iż właściciele spornej działki nie wyrazili zgody na zaproponowaną przez upoważnionego pełnomocnika inwestora wysokość odszkodowania w kwocie 3.694,90 zł, jak również nie zgodzili się na obciążenie gruntu służebnością przesyłu. Również na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 7 maja 2013 r. T. K. oświadczył, iż podtrzymuje dotychczasowe stanowisko o niewyrażeniu zgody na przeprowadzenie przez część działki nr 99/1 linii energetycznej 110 kV. W tym stanie rzeczy w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki do zastosowania art. 124 ust. 1 u.g.n. Dalej organ wywiódł, że orzeczenie organu I instancji orzeka o ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr 99/1 tylko w zakresie niezbędnym do wykonania prac, tj. powierzchni 167 m2. Obszar ten konieczny jest w celu ułożenia w gruncie linii kablowej oraz ustanowienia pasa technologicznego o szerokości 2x1,5 m licząc od osi linii. Pas technologiczny jest niezbędny ze względu na umożliwienie inwestorowi dostępu do linii kablowej w celu dokonania ewentualnych napraw. Przebieg linii energetycznej przez sporną działkę oraz obszar jej ograniczenia zostały dokładnie wskazane na załączniku graficznym do decyzji. Wprawdzie dokument opisany jako załącznik do decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] został przekazany organowi odwoławczemu dopiero w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, jednakże analiza akt organu I instancji potwierdza, iż dokument ten istniał w dniu wydania decyzji organu I instancji i był załączony do zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. Załącznik graficzny stanowi bowiem mapka sporządzona w dniu 26 października 2012 r. w skali 1:1000, która przedstawiona została Prezydentowi Miasta Ł. przez inwestora wraz z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania ze spornej nieruchomości. W ocenie organu doręczenie decyzji bez stanowiących jej integralną część załączników nie w każdym przypadku może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej i taka sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie. Planowany przebieg inwestycji, odpowiadający dokonanemu przez Prezydenta Miasta Ł. w decyzji ograniczeniu w sposobie korzystania z nieruchomości, był bowiem znany wszystkim stronom postępowania. Lokalizacja linii kablowej na spornym terenie była konsekwentnie kwestionowana przez odwołujących się w trakcie całego prowadzonego przed organem I instancji postępowania, co potwierdza protokół z rozprawy z dnia 7 maja 2013 r. oraz pismo G. K. i T. K. z dnia 20 maja 2013 r. Jednocześnie Wojewoda zaznaczył, że przebieg inwestycji przez sporną działki jest zgodny z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oprócz zapisów decyzji lokalizacyjnej na takie usytuowanie linii wpływ miały także uwarunkowania wynikające z dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości. Zgodnie z oświadczeniem T. K. z dnia 7 maja 2013 r. w granicach lokalizacji kabla energetycznego znajduje się trawnik oraz rośnie kilka drzew olszowych. W ocenie Wojewody [...] zaplanowany przebieg przedmiotowej inwestycji uwzględnia uzasadniony interes właściciela, usytuowanie linii kablowej zostało określone w sposób obecnie najmniej uciążliwy dla właściciela (przebieg linii wzdłuż północnej granicy działki). Organ wyjaśnił nadto, że projektowana linia energetyczna 110 kV będzie linią jednotorową. Kabel zostanie zakopany w rowie o głębokości 1,3 m oraz szerokości 1 m. Dolna część rowu zostanie zasypana piaskiem lub betonitem, zaś górna gruntem rodzimym. W odległości 20 cm nad linią kablową umieszczone zostaną betonowe płyty o wymiarach 50x50 cm. W rowie na głębokości 0,7 m ułożony zostanie także kabel światłowodowy. Trasa kabla elektroenergetycznego oznaczona zostanie folią kablową koloru czerwonego, zaś trasa kabla światłowodowego folią kablową koloru pomarańczowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. K. i T. K. reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi oraz zasądzenie kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący zarzucili decyzji naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj.: 124 ust. 1 u.g.n., poprzez brak ściśle określonego zakresu ograniczenia prawa własności, poprzez brak jednoznacznego określenia przebiegu inwestycji i zakresu uszczuplenia władztwa skarżących, - przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a., obligujących organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i dania temu wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 124 ust. 1 u.g.n., skutkującym wadliwym zredagowaniem pkt 1 sentencji decyzji organu I instancji. Art. 124 ust. 1 wskazuje elementy, o jakich organ orzekający winien rozstrzygnąć w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W orzeczeniu II SA/Ol 144/13 z dnia 18 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, że decyzja ta, prócz wskazania podmiotu któremu udziela się zezwolenia, rodzaju zamierzonej do zrealizowania inwestycji oraz przedmiotu czasowego zajęcia (czyli wskazanie nieruchomości), powinna określać ponadto terytorialny zakres zajęcia, na który zezwolono, w powiązaniu z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (czyli wskazywać jakiego obszaru nieruchomości ograniczenie dotyczy) oraz termin, na który udziela się zezwolenia. Obowiązek zastrzeżenia terminu wynika z użytych przez ustawodawcę w omawianym przepisie form czasownikowych "może ograniczyć", "przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie". Kolejnym uchybieniem organów I i II instancji jest brak rozważenia interesu skarżących, których prawo własności zostało ograniczone i skupienie się wyłącznie na interesie inwestora. Organ powinien zaś, przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 u.g.n., dokonać analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, a wyniki takiej analizy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji, zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. Brak pełnego wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu decyzji stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Organy administracji zaniechały dokonania oceny zebranego materiału dowodowego w aspekcie gwarancji ochrony słusznego interesu skarżących i analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla skarżących, czym zostały naruszone normy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a., co skutkowało również naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 124 u.g.n. Powyżej opisane uchybienia zaistniałe na etapie rozpoznawania sprawy przed organem I instancji niewątpliwie mają charakter istotny, a mimo to zostały zaakceptowane w postępowaniu drugoinstancyjnym. Z tego też względu uzasadniony jest wniosek, iż zarówno zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisów procesowych oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie ilość i zakres uchybień, które miały miejsce na etapie pierwszoinstancyjnym i wobec których organ odwoławczy wyraził bezkrytyczną ocenę uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego obydwu decyzji i powrót sprawy do etapu pierwszej instancji. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. sąd wstrzymał wykonanie decyzji organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Ł., oznaczonej jako działka nr 99/1. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.g.n". W rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 124 ust. 1 u.g.n.). (...) Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (art. 124 ust. 2 u.g.n.). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 (art. 128 ust. 4 u.g.n.). (...) Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio (art. 124 ust. 6 u.g.n.). Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki (art. 124 ust. 7 u.g.n.). W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 124 ust. 8). W judykaturze sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, który zresztą tutejszy sąd w pełni podziela, że art. 124 u.g.n. ma charakter uregulowania szczególnego, które - tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych - muszą być interpretowane dosłownie. Niedopuszczalne jest w związku z tym formułowanie jakichkolwiek innych, niż określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami, przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 1165/07 – Lex nr 483193). Decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości może zawierać tylko takie rozstrzygnięcia, które są zgodne z planem lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymóg zachowania zgodności ograniczenia wynikającego z decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości z planem miejscowym lub z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o zezwoleniu na czasowe jej zajęcie, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 197/09 – Lex nr 1232530 i z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 185/09 – Lex nr 588770). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie formułuje obowiązku określenia, w wydanej na jego podstawie decyzji, obowiązku określenia kolejności prac i szczegółowego sprecyzowania ich harmonogramu. Kwestia ta nie mieści się bowiem w granicach sprawy dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 357/11 - Lex nr 1136695). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy sąd stwierdził, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] odpowiada wymogom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego. Niespornym pomiędzy stronami postępowania jest fakt, że działka nr 99/1, stanowiąca współwłasność skarżących została objęta ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia pn. "Domkniecie [...] Ringu Energetycznego 110 kV- Budowa linii kablowej 110 kV. Etap IV" w Ł. Integralną część rzeczonej decyzji stanowi załącznik graficzny wykonany na kopiach map w skali 1:500 z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi obszar inwestycji oznaczonymi od E1 do E68. Wspomniane rozstrzygnięcie, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego między innymi przez G. K. i T. K., zostało następnie utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], [...], [...]. Poza sporem pozostaje również fakt, że przeprowadzone w dniu 15 listopada 2012 r. rokowania pomiędzy inwestorem a skarżącymi, udokumentowane załączonym do akt protokołem okazały się bezskuteczne, ponieważ właściciele nieruchomości nie wyrazili zgody na proponowaną wysokość odszkodowania i obciążenie działki nr 99/1 służebnością przesyłu. Również w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 7 maja 2013 r. skarżący T. K. nie wyraził zgody z przebieg inwestycji przez jego nieruchomość. Nie budzi zatem wątpliwości, że ziściły się przesłanki uprawniające inwestora do ubiegania się o wydanie rozstrzygnięcia, ograniczającego współwłaścicielom sposób korzystania z nieruchomości objętej inwestycją, której przebieg - co wypada podkreślić - został określony w decyzji lokalizacyjnej. W przekonaniu sądu kontrolowana decyzja – wbrew zarzutom skargi – określa precyzyjnie zakres ograniczenia prawa własności i niezbędny dla jej realizacji obszar, wskazując że ograniczenie dotyczy wyłącznie części nieruchomości należącej do skarżących o powierzchni 0,0167ha, oznaczonej na załączniku graficznym do decyzji sporządzonym w dniu 26 października 2012 r. w skali 1:1000. W motywach wspomnianej decyzji organ odwołał się do powołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która to decyzja ustalała dokładny przebieg inwestycji między innymi na nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Zatem wobec ustalenia przebiegu linii elektroenergetycznej – w tym jej fragmentu przebiegającego przez nieruchomość stanowiącą własność skarżących – zbędnym było ponowne techniczne opisywanie jej usytuowania w sentencji wydanej przez Wojewodę jak i organ I instancji decyzji w postępowaniu, którego przedmiotem było wyłącznie ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości nr ewid. 99/1. Tożsame stanowisko w tym względzie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 357/11 (Lex nr 1136695). Nie sposób w tym miejscu zgodzić się z argumentami skargi o braku rozważania przez organ interesu skarżących, których prawo własności zostało ograniczone i skupienie się wyłącznie na interesie inwestora. Analiza uciążliwości orzekanego ograniczenia dla właścicieli nieruchomości nie może wykraczać poza uregulowanie art. 112 ust. 3 oraz art. 124 u.g.n. W motywach kontrolowanej decyzji Wojewoda zgodnie z regułami zakreślonymi wspomnianymi normami oraz brzmieniem art. 107 § 3 K.p.a. wyjaśnił, że przebieg inwestycji przez działkę skarżących determinowany był przede wszystkim ustaleniami decyzji lokalizacyjnej a także dotychczasowym sposobem korzystania z nieruchomości przez jej właścicieli. Powołując się na oświadczenie T. K. z dnia 7 maja 2013 r. organ odwoławczy wskazał, że w granicach lokalizacji kabla energetycznego znajduje się trawnik i rośnie kilka drzew olszowych. Zaplanowany więc w taki sposób przebieg inwestycji – jak trafnie zauważył organ II instancji - uwzględnia niewątpliwie uzasadniony interes właściciela. Usytuowanie linii kablowej zostało określone w sposób obecnie najmniej uciążliwy dla właściciela, bowiem linia ma przebiegać wzdłuż północnej granicy działki. W tej sytuacji sąd nie podzielił zarzutu skargi o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 K.p.a., które w rezultacie doprowadzić miało również do naruszenia art. 124 u.g.n. W motywach zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ponownie rozpoznał i rozstrzygnął niniejszą sprawę, rzeczowo i logicznie odniósł się do zarzutów odwołania, wyjaśniając oprócz podniesionych wyżej zagadnień między innymi kwestię załącznika graficznego do decyzji organu I instancji, przekazanego Wojewodzie dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Ustosunkował się nadto do zarzutu dotyczącego głębokości posadowienia linii, która jak podkreślił ma być linią jednotorową. Z wyjaśnień organu II instancji wynika mianowicie, że kabel zostanie zakopany w rowie o głębokości 1,3,m oraz szerokości 1m. W rowie o głębokości 0,7m ułożony ponadto zostanie kabel światłowodowy. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przepis art. 124 u.g.n. wśród elementów koniecznych decyzji wydanej w tym trybie nie wymienia głębokości posadowienia linii czy też utrudnień w korzystaniu z nieruchomości, jakie mogą się pojawić po zakończeniu inwestycji. Jak słusznie zauważył w tym wypadku Wojewoda w sytuacji gdy założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Reasumując skoro zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, a ponadto brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, sąd zobligowany był oddalić skargę. O powyższym sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. d.j.