II SA/Łd 1300/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokat H. P., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 59, kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć i 60/100) złotych, która zawiera należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu M. W. A.D. M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Organ wyjaśnił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 11 marca 2011r., co jest równoznaczne z tym, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 11 kwietnia 2011r., natomiast skarga została złożona dopiero w dniu 2 maja 2011r. (data stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd 638/11, odrzucił powyższą skargę, uważając ją za spóźnioną. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt I OSK 2100/11, uchylił postanowienie z dnia 12 sierpnia 2011r., przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny za niewątpliwy uznał fakt, że skarga M. W. została złożona po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności. Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił jednak okoliczności, że z treści pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2011r. (nr [...]), które znajdowało się w aktach spraw zainicjowanych na podstawie tego samego pisma zawierającego kilka skarg, wynikało, że skarżący skierował w dniu 2 maja 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (za pośrednictwem Kolegium) wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W związku z powyższym, obowiązkiem Sądu było, w pierwszej kolejności rozpoznać ten właśnie wniosek. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd 1300/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznając, że jest on spóźniony. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2012r., sygn. akt I OZ 81/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 16 grudnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest więc jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 termin ten wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu określonego w powołanym wyżej art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu decyduje więc data nadania skargi do właściwego organu administracji, za pośrednictwem którego należy ją wnieść do sądu. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że zaskarżone postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 11 marca 2011r. Oznacza to, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 11 kwietnia 2011r., gdyż dzień 10 kwietnia 2011r. był dniem ustawowo wolnym od pracy (niedziela). Skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia skarżący złożył dopiero w dniu 2 maja 2011r., czyli z uchybieniem wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został natomiast przez Sąd odrzucony prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2011r. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. zobowiązany był orzec o odrzuceniu skargi. Podstawę rozstrzygnięcia o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stanowią art. 250 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 i 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b i d oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm.). Na wynagrodzenie to składają się: wynagrodzenie za dwukrotny udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji w wysokości odpowiadającej dwukrotności stawki opłaty w wysokości 240 zł określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia, czyli 480 zł, gdyż sprawa ta była dwukrotnie rozpoznawana przez Sąd pierwszej instancji, wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tegoż rozporządzenia, czyli 120 zł za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, która została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2011r. oraz wynagrodzenie za udział w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem drugiej instancji w wysokości 120 zł. Przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie Sąd podwyższył o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W dniach 28 lipca, 19 i 27 grudnia 2011r. oraz 3 stycznia 2012r. pełnomocnik skarżącego złożyła wnioski o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawierające oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w żadnej części, czyniąc zadość wymogowi określonemu w § 20 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. A.D.