II SA/Łd 1304/11

Dnia 31 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Renata Kubot – Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA: Anna Stępień Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 roku przy udziale --- sprawy ze skargi U. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia - oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nałożył na G. M. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] r. nr [...] oraz zobowiązał do wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68,00 zł. W dniu 5 września 2011 r. G. M. oraz U. K. złożyli w siedzibie organu I instancji pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] dn. [...]". W treści pisma jego autorzy wskazali, że nie stać ich na uiszczenie grzywny, bowiem nie posiadają wystarczających środków finansowych, nadto podnieśli szereg zarzutów przeciwko decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] r., nakładającej obowiązek likwidacji przez zasypanie samowolnie wykonanego zbiornika wodnego, znajdującego się na działce nr 106/2 we wsi K. I w gminie Ł. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w Ł., na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia U. K., argumentując, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie grzywny nałożonej w toku postępowania egzekucyjnego na G. M., co oznacza, że zobowiązanym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym z dnia [...] r. nr [...] jest G. M. i tylko on był uprawniony do złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Uznając zatem, że U. K. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, organ stwierdził brak podstaw prawnych do rozpatrzenia złożonego w dniu 5 września 2011 r. zażalenia. W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U. K. podniosła, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniami nr [...] i nr [...] nałożył na nią oraz jej brata G. M. grzywny w celu przymuszenia w wysokości po 3000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] i nr [...]. W dalszej części skargi strona podniosła szereg zarzutów przeciwko decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...] i postanowieniu organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując, że w jego ocenie treść zażalenia była jasna i w tej sytuacji nie mógł on rozstrzygnąć zażalenia na postanowienie PINB nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi w zaś grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art.145 p.p.s.a.) Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zarzuty skargi związane z prawidłowością nałożonego m.in. na skarżącą, obowiązku zasypania stawu, położonego w K. I jak również zasadnością wymierzonej grzywny, pozostają bez związku z rozpatrywaną sprawą. Jej przedmiotem jest bowiem, jak wyżej wspomniano, postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie nakładającego grzywnę w celu przymuszenia na G. M.. W tym zakresie podzielić należy natomiast stanowisko organu odwoławczego, iż wobec niebudzącego wątpliwości określenia przedmiotu zaskarżenia (postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]r.) skarżącej nie przysługiwał przymiot strony, uprawniający do skutecznego zaskarżenia postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia na G. M. Nałożony wspomnianym postanowieniem obowiązek (uiszczenia grzywny) dotyczył bowiem wyłącznie G. M. Adresat postanowienia o nałożeniu grzywny był przeto jednoznacznie określony. On też był zatem wyłącznie legitymowany do jego zaskarżenia. W sytuacji więc, gdy treść złożonego zażalenia niewątpliwie wskazuje, że wnoszący zażalenie nie jest stroną postępowania z uwagi na brak własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. nr 229 z 2005.r, poz. 1954 ze zm.), postępowanie przed organem II instancji winno zakończyć się wydaniem postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia z powodów podmiotowych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2007r., sygn.akt II OSK 1661/06, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 425381). Kwestia zaś, iż innym postanowieniem grzywna w celu przymuszenia nałożona została również na skarżącą, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro przedmiot zaskarżenia, określony w złożonym zażaleniu nie budził wątpliwości, zaś jego treść nie sugerowała by wolą stron było kwestionowanie innego jeszcze (prócz ewentualnie decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek) rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. Na marginesie już jedynie wskazać zatem należy, iż zgodnie z treścią art.125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. B.C.