II SA/Łd 1308/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uprawnienia do świadczenia rodzinnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Łd 1308/12 UZASADNIENIE W dniu 27 grudnia 2012r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] orzekającą o uprawnieniu do świadczenia rodzinnego w postaci zasiłku pielęgnacyjnego. Formułując szereg wniosków procesowych, strona skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 §3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej normy prawnej wynika, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, iż zaskarżona decyzja orzeka o uprawnieniu skarżącej do świadczeń rodzinnych w postaci zasiłku pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, a co za tym idzie – nie może ona spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie wyjaśnić należy, iż odmienny charakter zaskarżonej decyzji nie spowodowałby automatycznie rozstrzygnięcia o wstrzymaniu jego wykonania. A to z tego względu, iż jak wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., to strona występująca o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna uprawdopodobnić istnienie przesłanek z powołanej normy prawnej. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008r., II OZ 766/08, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 493672). W niniejszej sprawie, nie jest możliwa weryfikacja twierdzeń strony skarżącej z uwagi na brak uzasadnienie dla złożonego wniosku. Lektura uzasadnienia niniejszej skargi nie pozwala natomiast na jednoznaczne wyodrębnienie z niego argumentacji potwierdzającej zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, a takim uzasadnieniem nie może być argumentacja merytoryczna dotycząca prawidłowości zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.tp.