II SA/Łd 1320/12

Dnia 22 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 roku sprawy ze skargi H. Ż., Z. Ż., K. D. i A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - oddala skargę. LS Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], którą umorzono w całości postępowanie administracyjne w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w W., przy ulicy A 35, oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki: nr 157/35 o powierzchni 0,0191 ha; nr 157/25, 157/11, 157/19 o łącznej powierzchni 0,4750 ha oraz nr 157/34 o powierzchni 0,6196 ha, w prawo własności nieruchomości, przysługującego K. D., A. D., H. Ż. oraz Z. Ż., przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż od wskazanej decyzji Starosty [...] dnia [...] odwołali się H. Ż., Z. Ż., K. D. oraz A. D., zarzucając jej m.in. naruszenie: - art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na "uznaniu" przez Starostę [...], że zainicjowane wnioskiem z dnia 5 stycznia 2012r. postępowanie, jako bezprzedmiotowe, należy umorzyć w całości, podczas gdy brak jest podstaw do takich twierdzeń; - art. 4 ust. 13 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy odwołujący wielokrotnie wskazywali w korespondencji kierowanej do Starosty na jego brzmienie oraz podkreślali, że w świetle tego przepisu oraz zasad ekonomiki procesowej przeprowadzanie ponownej wyceny jest zbędne. Odwołujący się wnieśli również o załączenie do niniejszego postępowania akt sprawy o sygn. [...], zakończonej ugodą zawartą przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S., zawartą w dniu [...] dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości wyjaśniając, iż pomiędzy stronami i organem doszło na rok przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości do zawarcia porozumienia w zakresie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntów. Porozumienie to znalazło odzwierciedlenie w zgodnej z prawem i nie naruszającej interesu społecznego ani słusznego interesu stron, zatwierdzonej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w S. ugodzie. Ugoda ta jest wiążąca, nie była przez strony i organ kwestionowana w przewidzianym dla tego celu trybie, co w świetle art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego winno stanowić asumpt do wydania, bez przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego wnioskowanej decyzji. Wskazali również, że zatwierdzona ugoda, zgodnie z art. 121 k.p.a., wywiera skutki takie same jak decyzja wydana w toku postępowania administracyjnego. Ponadto wnieśli o uchylenie wydanej decyzji i wydanie nowej decyzji, na mocy której zostanie dokonane przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W dalszej części uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji Wojewoda stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie, oceniając legalność zaskarżonej decyzji stwierdził, że organ pierwszej instancji naruszył w sposób istotny przepisy prawa procesowego oraz materialnego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przypomniano, iż Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej w trybie art. 105 k.p.a., w całości umorzył przedmiotowe postępowanie z uwagi na fakt, iż wnioskodawcy uniemożliwili rzeczoznawcy majątkowemu podjęcie czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej, rynkowej wartości nieruchomości, bowiem nie wpuścili na teren przedmiotowej nieruchomości w dniu 19 stycznia 2012r. rzeczoznawcy majątkowego. Wojewoda podzielił stanowisko odwołujących się, że instytucja umorzenia postępowania z urzędu ma charakter wyjątkowy i wiąże się z powstaniem trwałej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuowaniu postępowania, która w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Przypomniano nadto, iż wnioskodawcy wskazali, iż nie zgłaszali wniosku o umorzenie postępowania. Wojewoda podkreślił, że tylko jeżeli żądanie strony nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinien umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bez względu na przyczyny, z powodu których strona wystąpiła z odnośnym wnioskiem. Dodano, iż z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zatem nie znajduje uzasadnienia w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym. Organ odwoławczy podkreślił, że nie budzi wątpliwości fakt, iż w rozpatrywanej sprawie Starosta [...] winien podjąć działania ukierunkowane na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że nie może stanowić podstawy umarzenia postępowania, fakt uniemożliwienia ustalenia wartości nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, na co powołał się Starosta w zaskarżonej decyzji. Wskazano ponadto, iż w niniejszej sprawie nie sposób odnieść się do kwestii, która w rzeczywistości jest istotą sporu pomiędzy wnioskodawcami a organem pierwszej instancji prowadzącym postępowanie, sprowadzającej się do ustalenia czy zachodzi potrzeba dokonania na nowo wyceny przedmiotowych nieruchomości. Wojewoda przypomniał, że zdaniem odwołujących się przeprowadzanie ponownej wyceny jest zbędne, gdyż ugoda z dnia [...] przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości jest wiążąca, nie była przez strony i organ kwestionowana w przewidzianym dla tego celu trybie, co w świetle art. 4 ust. 13 ustawy o przekształceniu (...) winna stanowić podstawę do wydania decyzji. W drodze tejże ugody ustalono opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości na kwotę 9 000 złotych, począwszy od dnia 1 stycznia 2012r. Odmiennego zdania jest organ pierwszej instancji, który podejmował działania mające na celu wykonanie przez rzeczoznawcę majątkowego wyceny przedmiotowej nieruchomości (w dniu 19 stycznia 2012r. na zlecenie Starosty [...] na teren nieruchomości przybył rzeczoznawca majątkowy w celu dokonania oględzin nieruchomości). Zdaniem Wojewody, jednakże z uwagi na konieczność ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w przedmiotowej sprawie, zachodzi potrzeba dokonania nowej wyceny nieruchomości w drodze operatu szacunkowego. Powyższą decyzję H. i Z. Ż. Oraz K. i A. D., w części dotyczącej uzasadnienia, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając przede wszystkim: - naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez stwierdzenie z jednej strony, iż wobec braku podstaw do umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji, należy uchylić decyzję Starosty [...] z dnia [...] i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania aby z drugiej strony, w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji, podejmować się ustalenia, co stanowi pomiędzy skarżącymi i organem pierwszej instancji "istotą sporu" oraz jaka interpretacja przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, winna być przez Starostę zastosowana, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, z uwagi na fakt, że stanowi swoisty prejudykat dla rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania; - naruszenie art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej części uzasadnienia decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiło wyjaśnienie, czy podnoszone przez skarżących a wynikające z dołączonych do akt postępowania dokumentów, fakty, organ uznał za udowodnione; - naruszenie art. 4 ust.13 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania, a także niczym nie uzasadnione ustalenie relacji, z której wynika, iż norma wyrażona w przepisie art. 4 ust.13 w/w ustawy nie ma pierwszeństwa w stosunku do regulacji zamieszczonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami podczas gdy z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, działając w oparciu o zasadę pogłębiania zaufania obywateli do decyzji organów administracyjnych, mając na uwadze wzgląd na zasady ekonomiki oraz szybkość postępowania, przyjąć należy, że w oparciu o normę art. 4 ust.13 w/w ustawy i treść ugody zawartej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu [...], winna być ustalona wysokość opłaty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organ drugiej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji stanowił art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie kasacyjne powodujące przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być podjęte w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w zacytowanym przepisie. Żadne inne wady postępowania czy wady rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. Ten rodzaj orzeczenia jest dopuszczalny zupełnie wyjątkowo, stanowiąc wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Jeśli do sądu administracyjnego zaskarżone zostało orzeczenie kasacyjne, obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny, czy organ nie przekroczył swoich uprawnień określonych w przepisie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem to przekroczenie kompetencji pociąga za sobą zarówno naruszenie art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również wyrażoną w art. 12 § 1 k.p.a. zasadę szybkości postępowania – organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ odwoławczy, wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swego orzeczenia, dlaczego nie może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bowiem taki sposób uzupełnienia materiału dowodowego sprzyja zasadzie szybkości postępowania, i nie powoduje zbędnego przedłużania załatwienia sprawy, a w konsekwencji prowadzi do naruszenia zasady załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, wyrażonej w art. 35 k.p.a. Odnosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że powołany przepis art. 138 § 2 k.p.a. nie został naruszony, bowiem organ odwoławczy w sposób jasny i kompleksowy wyjaśnił powody swojego rozstrzygnięcia. Argumenty, które zdaniem organu odwoławczego przesądziły o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pierwszej instancji są jak najbardziej słuszne. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stanowił art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wskazana regulacja prawna odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne podlega obligatoryjnemu umorzeniu. Jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest zaś bezprzedmiotowość owego postępowania. W doktrynie przyjmuje się w związku z tym, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 410 - 411). Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Aby taki stan rzeczy zaistniał nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowałoby, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Stanowisko zbieżne z przedstawionym wyżej prezentowane jest także w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 1995r., w sprawie o sygn. akt SA/Ł 2424/94 Sąd wyraził pogląd, że z bezprzedmiotowością postępowania (...) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (ONSA 1996/2/80). Mając powyższe na uwadze, podzielić należy pogląd Wojewody, iż okoliczność nie wyrażenia przez skarżących zgody na wejście rzeczoznawcy majątkowego na teren przedmiotowej nieruchomości, a tym samym uniemożliwienie podjęcia czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej rynkowej wartości tejże nieruchomości, nie może stanowić przesłanki umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, nawet pomimo wskazanego przez Starostę obowiązku wynikającego z art. 155 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., nr 102, poz. 651 ze zm.). W realiach niniejszej sprawy zasadnie zatem Wojewoda wskazał, iż Starosta winien podjęć działania ukierunkowane na merytoryczne załatwienie sprawy wszczętej wnioskiem skarżących o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki: nr 157/35 o powierzchni 0,0191 ha; nr 157/25, 157/11, 157/19 o łącznej powierzchni 0,4750 ha oraz nr 157/34 o powierzchni 0,6196 ha. W tym miejscu należy się odnieść do postulatu skarżących, wedle którego zbędne jest przeprowadzanie ponownej wyceny przedmiotowej nieruchomości, celem wydania decyzji o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, ze względu na zawartą w dniu [...] przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym ugodę dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, w której określono opłatę roczną na kwotę 9 000 złotych, począwszy od dnia 1 stycznia 2012r. Zdaniem skarżących owa ugoda winna stanowić podstawę do wydania wnioskowanej przez nich decyzji. Wobec tak sprecyzowanego stanowiska strony skarżącej przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U z 2012r. poz. 83), osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia, z zastrzeżeniem art. 5. W decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 1, właściwy organ ustala opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3 a) i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., nr 102, poz. 651, ze zm.) - art. 4 ust. 1 i 2 ustawy. Nadto zgodnie z treścią art. 4 ust. 13 ustawy, jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. Ze wskazanych regulacji prawnych wynika, że właściwy organ administracji rozstrzygając decyzją o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest zobowiązany ustalić opłatę z tytułu przekształcenia. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 1 i art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 67 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości, natomiast art. 69 ustawy nakazuje na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zaliczyć kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. Stwierdzić należy zatem, że dla wydania decyzji orzekającej o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności, niezbędne jest określenie wartości nieruchomości, będącej podstawą ustalenia opłaty za przekształcenie. Ustalenie zaś tejże wartości nieruchomości leży w zakresie ustaleń faktycznych niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy przekształcenia, zaś w celu ustalenia wartości nieruchomości należy oprzeć się na opinii biegłego w postaci operatu szacunkowego. Zauważyć ponadto wypada, że zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, na poczet ceny nieruchomości gruntowej zalicza się kwotę równą wartości użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Natomiast szacowanie wartości użytkowania wieczystego gruntów dokonywane jest na potrzeby różnych transakcji rynkowych, w tym miedzy innymi na potrzeby przekazywania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, odsprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, wywłaszczania prawa użytkowania wieczystego, czy też rozwiązania umowy użytkowania wieczystego przed terminem określonym w umowie. Zatem w zależności zaś od celu wyceny, oszacowana wartość użytkowania wieczystego może osiągnąć różne wielkości w stosunku do prawa własności gruntów o takich samych lub zbliżonych cenach porównawczych. W konsekwencji wskazana przez skarżących ugoda zawarta w dniu [...] przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym dla celów aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości nie mogła stanowić jako jedyna wartości przyjmowanej do ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, czym innym jest bowiem wartość prawa użytkowania wieczystego, a czym innym wartość prawa własności nieruchomości. Zwrócić uwagę należy również na brzmienie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do którego odwołuje się przepis art. 4 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Przywołany art. 69 jasno stanowi, że na poczet ceny nieruchomości sprzedawanej zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego nie zaś, że cenę nieruchomości sprzedawanej stanowi kwota równa wartości prawa użytkowania wieczystego. To zaś przesądza o konieczności sporządzenia operatu szacunkowego. Wobec powyższego należy zaaprobować stanowisko organu odwoławczego, znajdujące oparcie w orzecznictwie sądowym, iż nie znajduje uzasadnienia w przepisach k.p.a. wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie, w której strony są zainteresowane rozstrzygnięciem merytorycznym ( por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011r. sygn. akt II GSK 1102/10 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). I z uwagi na konieczność merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku strony, oczywiście pozytywnego lub negatywnego, w zależności od wyniku przeprowadzonego postępowania, należało uchylić decyzję organu I instancji tak, jak uczynił to Wojewoda w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. a.bł.