II SA/Łd 1365/11

Dnia 25 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat J. Z. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu, powiększoną o należy podatek od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta B., na podstawie art. 6 pkt 1, art. 7 pkt 5, 6, art. 8 ust. 1 i ust. 11 pkt 1, 2, art. 17 ust. 1 pkt 20, art. 37 ust. 1 – 3, art. 106 ust. 1, 3, 4, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.). odmówił M. W. przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne. W uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. W dochodzie wnioskodawcy organ uwzględnił dodatek mieszkaniowy w wysokości 63,30 zł oraz część zadośćuczynienia, jakie otrzymał w październiku 2009 roku, wynoszące wraz z odsetkami 6.036,33 zł. Zatem dochód stanowi m. in. kwota uzyskana tytułem zadośćuczynienia rozdzielona na kolejnych 12 miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym zadośćuczynienie zostało wypłacone, tj. kwotę 503,03 zł miesięcznie. W tej sytuacji łączny dochód wnioskodawcy ustalony został na kwotę 566,33 zł, który jest wyższy od kryterium dochodowego, a co za tym wnioskodawca nie spełnia przesłanek ustawowych. W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. wskazał, że we wrześniu 2010 roku zrezygnował ze statusu osoby bezrobotnej i nie posiada żadnych środków do życia. Oświadczył, iż we wrześniu ostatni raz rozliczone zostało odszkodowanie. Decyzją z dnia [...]Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Dochodem w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej jest zaś suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszona o enumeratywnie wymienione wartości. Przy czym w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty: 1. kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, 2. kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie - kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Ustawowe kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł. Zdaniem Kolegium z zebranego materiału dowodowego wynika, że dochód odwołującego się jest wyższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Na dochód w miesiącu lipcu 2010 roku, tj. w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, złożył się dodatek mieszkaniowy w kwocie 63,30 zł oraz kwota 503,03 zł, stanowiąca 1/12 kwoty zadośćuczynienia wraz z odsetkami. Kwota zadośćuczynienia, jako dochód jednorazowy, przekracza ponad pięciokrotnie kwotę kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a zatem stosownie do art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, kwotę tego dochodu należało rozliczyć w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Organ wskazał nadto, iż wobec nie przyznania zasiłku stałego nie mogą być również opłacane składki na ubezpieczenie zdrowotne, przy czym skarżący, jako bezrobotny, objęty jest ubezpieczeniem zdrowotnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. W. wskazał, że wliczenie do ogólnego dochodu uzyskanego zadośćuczynienia jest niesłuszne. Nadto, z niewyjaśnionych przyczyn, organ wliczył do dochodu konkubiny skarżącego połowę miesięcznej kwoty zadośćuczynienia. Skoro konkubina skarżącego, ubiegając się o świadczenia z pomocy społecznej, ma wliczoną do dochodu kwotę 250,30 zł, to również on powinien mieć uwzględnioną taką kwotę. W tej sytuacji na dochód skarżącego składałby się dodatek mieszkaniowy w kwocie 63,30 zł i część zadośćuczynienia w wysokości 250,30 zł. Łączny dochód nie przekraczałby wówczas kryterium dochodowego, co uprawniałoby skarżącego do uzyskania wnioskowanego świadczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, nie znajdując uzasadnienia dla zarzutów skargi, wniosło o jej oddalenie. Odpowiadając na zarzut błędnego wliczenia do dochodu części zadośćuczynienia organ wyjaśnił, iż decyzja, której adresatem jest konkubina skarżącego M. R., wykracza poza zakres zaskarżonej decyzji. Jednakże wskazać trzeba, iż wbrew wyliczeniom skarżącego kwota 250,30 zł ustalona w decyzji M. R., to dochód, na który składa się dodatek mieszkaniowy i zasiłek okresowy, a przede wszystkim, wbrew wskazaniu skarżącego, kwota ta nie stanowi 50% kwoty 503,03 zł. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2011r. pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, iż zadośćuczynienie, które skarżący otrzymał w październiku 2010 roku, było związane ze stosunkiem pracy i kwota ta nie ma żadnego związku z konkubiną M. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu niniejszej sprawy wyrokiem z dnia 22 lutego 2011r. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Wskazując na zasadność skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że dochód w postaci otrzymanej przez skarżącego kwoty zadośćuczynienia podlega uwzględnieniu w ogólnym dochodzie na podstawie art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej. Tym samym, kwota zadośćuczynienia w wysokości 6.036,33 zł, daje miesięczny dochód w kwocie 503,03 zł. Wobec argumentów podniesionych w skardze dyskusyjny jest jednak rozmiar uwzględnienia tego zadośćuczynienia w dochodzie skarżącego. W treści skargi skarżący podniósł bowiem, że organ I instancji część otrzymanego zadośćuczynienia uwzględnił także w dochodzie konkubiny. Potwierdza to załączona do skargi decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. W tej sytuacji, zdaniem składu orzekającego, w sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu pierwszej instancji z dokumentów załączonych do akt administracyjnych nie wynika, z jakiego tytułu skarżący uzyskał zadośćuczynienie, które wpłynęło na jego konto bankowe. Wprawdzie skarżący nie kwestionuje faktu otrzymania takowego zadośćuczynienia, tym niemniej okoliczność z jakiego tytułu otrzymał to zadośćuczynienie, wyklucza możliwość jednoznacznego ustalania, czy i w jakim stosunku procentowym kwota zadośćuczynienia podlega uwzględnieniu w jego dochodzie. Sąd zarzucił organowi administracji naruszenie przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które ma wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuciło naruszenie przepisów art. 133 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 153, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. W. wniósł o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2011r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Sąd pierwszej instancji przyjął jako podstawę orzekania okoliczności, które nie znajdowały odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale aktowym, nie wynikały bowiem z poczynionych przez organy administracji publicznej ustaleń faktycznych. Tym samym za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powyższego wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy. Sąd ma zatem obowiązek przyjąć stan faktyczny wynikający z administracyjnych akt sprawy, chyba że wykaże, iż w oparciu o znajdujący się w tych aktach materiał dowodowy nie da się ustalić stanu faktycznego. Nie ulega również wątpliwości, że sąd administracyjny - co do zasady - nie posiada kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Skoro zatem Sąd pierwszej instancji nie jest uprawniony do czynienia w sprawie własnych ustaleń, które wykraczałyby poza materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej, bezpodstawne jest przyjęcie przez tenże Sąd, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną i dlatego "dyskusyjny jest rozmiar uwzględniania zadośćuczynienia w dochodzie skarżącego". Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że naruszenie tego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszeń przepisów postępowania, bądź dostrzegając je, mylnie ocenił ich wpływ na wynik postępowania administracyjnego, przy czym błąd ten musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji uchylił zaskarżoną decyzję, jako istotnie naruszającą zasady postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sprawując tę kontrolę sąd administracyjny dokonuje wyłącznie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd miał na względzie to, iż niniejsza sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 906/11, mocą którego został uchylony w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Łd 1405/10, a sprawę przekazano temu sądowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.," sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przewidziane w tym przepisie związanie wykładnią prawa dotyczy dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny prawnej stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak również zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. Oznacza to możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa tylko wówczas, gdy stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zmienił się tak istotnie, że nie mają do niego zastosowania przepisy interpretowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, a ponadto w przypadku zmiany stanu prawnego po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 191). Stanowisko takie znajduje także potwierdzenie w dotychczas wypracowanym orzecznictwie sądów administracyjnych i nie budzi rozbieżności interpretacyjnych (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3345/05 oraz z dnia 28 lipca 2010r., sygn. akt VIII SAB/Wa 29/10; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 maja 2011r., sygn.akt I SA/Ol 250/11 – opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymagania praworządności wynikające m.in. z celów i istoty kontroli instancyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym determinują zatem ścisłe i pełne respektowanie ustaleń, ocen oraz wskazań sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 906/11, które wyznaczyły kierunek postępowania w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym orzeczeniu podkreślił, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami, co oznacza, że sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie może wyjść poza materiał znajdujący się w aktach sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o jakim mowa w art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a., oznacza bowiem, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Sąd administracyjny rozpoznając sprawę zasadniczo nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie nią objętym, a jedynie bierze pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny I instancji nie jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń faktycznych nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonych aktach administracyjnych. A skoro tak, to podzielić należy stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skarżący przekroczył kryterium dochodowe, od którego uzależnione było przyznanie mu zasiłku stałego. Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011r., skargę M. W. uznać należy za niezasadną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), w szczególności przepisy art. 37 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 1 tej ustawy. Stosownie bowiem do treści art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Z cytowanej normy prawnej wynika wprost, iż przyznanie zasiłku stałego jest uzależnione od spełnienia kryterium dochodowego, które to określone zostało w przepisie art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz ustalenia, iż wnioskodawca jest osobą niezdolną do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolną do pracy. W myśl art. 8 ust. 1 w/w ustawy kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, co potwierdza rzetelnie zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy, iż w przypadku skarżącego przekroczone zostało kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. W następstwie powyższego prawidłowo organ administracji rozstrzygnął o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku stałego oraz składek na ubezpieczenie społeczne. Przypomnieć trzeba, odzwierciedlone w dokumentach, a m.in. w niekwestionowanym przez stronę protokole wywiadu środowiskowego, sprawy ustalenie organu, iż wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Na dochód strony w miesiącu lipcu, miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, złożył się dodatek mieszkaniowy w kwocie 63,30 zł oraz kwota 503,03 zł stanowiąca 1/12 kwoty zadośćuczynienia wraz z odsetkami. Zadośćuczynienia z tytułu stosunku pracy, orzeczone przez Sąd Rejonowy w P. wynosiło wraz z odsetkami 6.036,33 zł. Ponieważ kwota tego zadośćuczynienia, jako dochód jednorazowy, przekracza ponad pięciokrotnie kwotę kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a zatem stosownie do art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej, to kwotę tego dochodu należało rozliczyć w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Reasumując, łączny dochód wnioskodawcy ustalony został prawidłowo na kwotę 566,33 zł (63,30 zł + 503,03 zł) i bezsprzecznie jest wyższy od kryterium dochodowego określonego na kwotę 477 zł. A skoro tak, to organ administracji nie miał innej możliwości prawnej, jak tylko orzec o odmowie przyznanie skarżącemu wnioskowanego zasiłku stałego. Przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej nie pozastawia bowiem organowi administracji żadnego luzu decyzyjnego, nie rozstrzyga on w takiej kwestii na zasadzie uznania administracyjnego. Oznacza to, iż wyłącznie nie budzące wątpliwości ustalenie, iż wnioskodawca spełnia wszystkie ustawowe przesłanki skutkuje przyznaniem mu zasiłku stałego. Zasadnie organ rozstrzygnął również o odmowie przyznania składek na ubezpieczenie zdrowotne, gdyż jak stanowi przepis art. 66 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby pobierające zasiłek stały z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. A skoro skarżącemu nie został przyznany zasiłek stały, to konsekwentnie - również przedmiotowe składki. W ocenie Sądu, który obowiązany jest przyjąć jako podstawę orzekania wyłącznie okoliczności, które znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale sprawy, nie budzi wątpliwości, iż nie było uprawnione, wbrew stanowisku skarżącego wywiedzionemu w skardze, przyjęcie, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną. Co za tym, aby jej dochód uwzględniać wyliczając dochód skarżącego, a w następstwie stosować przepis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, gdyż wówczas skarżący nie byłby już osobą samotnie gospodarującą. W materiale dowodowym niniejszej sprawy brak jest podstaw do takiego przyjęcia, tym bardziej, iż jak już zostało to stwierdzone powyżej, skarżący nie kwestionował ustalenia organu, poczynionego w ramach wywiadu środowiskowego, iż jest osobą samotnie gospodarującą. Okoliczność ta nie została podważona także w samej skardze, gdyż w argumentach skargi nadal wskazuje na kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Reasumując, w świetle zebranych w sprawie dokumentów nie budzi wątpliwości, iż stan faktyczny sprawy został należycie, a przede wszystkim - jednoznacznie ustalony. Wszystkie argumenty organu znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym, co przesądza o wyczerpującym jego zebraniu. W ocenie Sądu rozpoznającego wniesioną skargę, okoliczności niniejszej sprawy bezspornie uprawniały organ odwoławczy do wydania decyzji w oparciu o powołany art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymującej w mocy decyzję rozstrzygającą o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2003r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). k.ż.