II SA/Łd 1368/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 14 grudnia 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącego sformułował nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazując na zasadność tegoż wniosku argumentował, iż skarżący nie poinformowany przez notariusza o możliwości ustalenia przez organy administracji opłaty planistycznej nie zabezpieczył niezbędnych środków płatniczych. Podkreślając, iż egzekucja tak dużej kwoty może z całą pewnością spowodować wyrządzenie znacznej szkody, w sytuacji gdy zdaniem strony organ nie był uprawniony do ustalenia opłaty planistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 §1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wnika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Istotne jest, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może jednak opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym pozwalającym zająć w sprawie stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która ze swych twierdzeń wywodzi określone skutki prawne (zob. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426). I wprawdzie rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia), sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, publ. OSS 2005/3/72), niemniej jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Powracając do analizy wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Strona nie uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Argumentacja strony zasadza się bowiem z jednej strony na niezawinionym braku wiedzy, iż taka opłata planistyczna może zostać ustalona, co za tym na braku możliwości zabezpieczenia odpowiednich środków finansowych na ten cel. Z drugiej zaś strony na wywodzie, iż organ nie był uprawniony do ustalenia kwestionowanej opłaty planistycznej, a zatem na zarzutach merytorycznych dotyczących samej zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie zaś obecnie rozpoznawany jest wyłącznie wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, iż merytoryczna poprawność tegoż aktu nie jest obecnie przedmiotem kontroli. Podobnie ustalenie zawinionego lub niezawinionego braku odpowiedniej wiedzy o możliwości ustalenia opłaty nie uprawdopodobnia zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W przypadku ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (opłaty planistycznej), nie chodzi więc o ocenę, czy opłata została zasadnie ustalona, ani czy w prawidłowej wysokości, ale o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane uiszczeniem opłaty, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi opłata taka nie powinna zostać pobrana. Aktualnie Sąd koncentruje się wyłącznie na ustaleniu, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. ar