II SA/Łd 1374/11

Dnia 16 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. LS Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OZ 549/12 oddalił zażalenie W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2012r. o odmowie przyznania W. D. prawa pomocy w zakresie całkowitym. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko sądu I instancji, że uchylanie się przez skarżącego od nałożonego obowiązku szczegółowego wykazania, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powoduje, że wniosek nie może być uwzględniony. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 lipca 2012r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący ponownie wniósł o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 lipca 2012r. skarżący został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza PPF i odesłania go do Sądu w terminie 7 dni. Pismem z dnia 31 lipca 2012r. skarżący poinformował, że nie stać go na ponoszenie wszelkich opłat związanych ze sprawą. Ponadto dodał, iż przesłany formularz PPF jest dla niego niezrozumiały i nie potrafi go wypełnić. Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2012r. Referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w związku z niezłożeniem wniosku na urzędowym formularzu. Pismem z dnia 25 października 2012r. skarżący po raz kolejny wniósł o przyznanie mu prawa pomocy, wobec czego Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wypełnienia urzędowego formularza PPF i odesłania go do Sądu w terminie 7 dni. Po bezskutecznym upływie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, Referendarz sądowy w dniu 20 grudnia 2012r. zarządził pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W dniu 28 grudnia 2012r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 20 grudnia 2012r. podnosząc, że wszystkie wymagane dokumenty zostały już złożone do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Stosownie natomiast do art. 257 P.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, iż postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jest postępowaniem sformalizowanym, w związku z czym rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie uzależnione jest od złożenia go na urzędowym formularzu. Wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych, zobiektywizowanych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast niewywiązania się z obowiązku określonego w art. 252 musi skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (por. postanowienia NSA: z dnia 5 października 2011r., sygn. akt I OZ 742/11; z dnia 1 września 2011r., sygn. akt I OZ 624/11; z dnia 6 kwietnia 2011r., sygn. akt I OZ 217/11; z dnia 1 lutego 2011r., sygn. akt I FZ 9/11 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarżący pomimo wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu zaniechał wykonania tego obowiązku, co z kolei uniemożliwia Sądowi rozpoznanie wniosku. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 257 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. LS