II SA/Łd 140/12

Dnia 10 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta [...] za zasadne p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 listopada 2011 r. M.G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. za pośrednictwem Urzędu Miasta [...] zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta Miasta [...] sprawy znak: [...] – sprawy wywołanej wnioskiem M. G. z dnia [...] o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] o nieodpłatnym przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej położonej w Ł. przy ul. A [...]. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało zażalenie na bezczynność za zasadne, wyznaczyło Prezydentowi Miasta [...] dodatkowy 14-dniowy termin do załatwienia sprawy znak: [...], zobowiązało organ I instancji do podjęcia działań zmierzających do usunięcia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie ustawowym oraz stwierdziło, że niezałatwienie sprawy w terminie nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. M.G. wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie z dnia [...], nr [...]. Skarżący podniósł, że Kolegium nie pouczyło go o prawie wniesienia skargi do sądu i wobec tego wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej p.p.s.a.) Sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie zostało wydane, na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, dalej: K.p.a.), w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., jest szczególnym środkiem prawnym. Jego przedmiotem nie jest bowiem wydane w toku postępowania postanowienie organu (art. 141 § 1 K.p.a.), lecz niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym stosownie do treści art. 36 K.p.a. Postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.. Nie jest to też inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Na postanowienie organu administracji wydane w tym trybie nie służy więc zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1014/11 publ. LEX nr 990128; postanowienie NSA z dnia20 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 33/11 publ. LEX 741638). W wyroku z dnia 24 maja 2001 r. w sprawie o sygn. akt IV S.A. 572/99, ONSA 2002/3/116, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu o dopuszczalności zaskarżenia tego postanowienia, oznacza to, iż stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska (postanowienia) w trybie procesowym. Jest to o tyle zrozumiałe, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu (gdyż spełnia warunek formalny określony w art. 37 § 1 K.p.a.) i dopiero w postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Wobec tego, skoro zaskarżone postanowienie nie jest objęte zakresem działania sądów administracyjnych, określonym w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, podlega odrzuceniu. n.k.