II SA/Łd 1473/01

Dnia 9 marca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi -Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA: Anna Stępień Sędziowie: del. NSA Małgorzata Stahl WSA Joanna Sekunda – Lenczewska ( spr.) Protokolant : ref. staż Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi CENTRUM HANDLOWEGO A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na rozbiórkę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]. 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Centrum Handlowe A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 152 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania na żądanie K. K. i A. D. w sprawie pozwolenia na rozbiórkę - na roboty budowlane polegające na rozbiórce: fundamentów, ścian piwnic, stropu nad piwnicami oraz instalacji wodno – kanalizacyjnej po zaniechanej inwestycji A na nieruchomości zlokalizowanej w rejonie ulic A, B i C zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr[...]. W uzasadnieniu swojej decyzji podał, że w dniu [...] K. K. i A. D. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...], Nr [...] z uwagi na to, że jako następcy prawni poprzedniego właściciela tej nieruchomości E. G. z braku własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu. Jednocześnie wnieśli o wstrzymanie wykonania tej decyzji z uwagi na istnienie okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania. Wnioskodawcy przedłożyli też dokumenty wskazujące na to, że przed Wojewodą [...] toczy się postępowanie odwoławcze w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy B 76/78/80 oznaczonej na planie geodezyjnym nr [...] jako działka nr 106 (stanowiącej w chwili wywłaszczenia własność Spółki Akcyjnej B). Jednakże, organ I instancji podniósł, iż nie wydawał decyzji na rozbiórkę fundamentów, ścian piwnic na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 76/78/80. W jego ocenie, z dokumentów, na które powołują się K. K. i A. D., w tym z map geodezyjnych nr [...] oraz nr [...], nie wynika, że rozebrane fundamenty, ściany piwnic, strop nad piwnicami oraz instalacja wodno – kanalizacyjna znajdowały się na terenie (działce), o której zwrot ubiegają się spadkobiercy byłego właściciela. Powołując się na treść art. 147, art. 145 § 1 pkt 4 i 28 k.p.a. Prezydent Miasta Ł. podniósł, iż wnioskodawcy nie wykazali, iż są stroną tego postępowania tj., że posiadają interes prawny - poparty obowiązującymi przepisami prawa materialnego. Podał on także, że posiadanych przez niego dokumentów nie wynika by E. G. nabył prawa do majątku Spółki Akcyjnej B będące właścicielem dawnej działki nr 106. Ponadto co wyżej wskazano, rozebrane fundamenty, ściany piwnic znajdowały się na terenie poza dawną działką nr 106, a postępowanie administracyjne o zwrot wywłaszczonej nieruchomości dotyczy właśnie działki oznaczonej dawniej nr 106. Od decyzji tej odwołali się do Wojewody [...] K. K. i A. D. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 77 § l , 9, 10 k.p.a. polegające na odmówieniu im praw strony, zaniechaniu zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego, zaniechaniu należytego i wyczerpującego poinformowania ich o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy oraz niezapewnieniu im czynnego udziału w postępowaniu. W konkluzji wnieśli o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez nadanie im statusu strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], nr [...], a tym samym wznowienie postępowania w tej sprawie. Jednocześnie w przypadku wznowienia postępowania w opisanej wyżej sprawie i stwierdzenia, iż decyzja ta została już całkowicie wykonana, wnieśli o jego umorzenie z uwagi na bezprzedmiotowość. Uzasadniając swoje odwołanie, K. K. i A. D. podnieśli, że zgodnie z nowym planem nr [...] zezwolenie dotyczy terenu objętego działkami 106/2, 106/3, 106/4, które w części swej powierzchni obejmują dawną działkę nr 106 w stosunku, do której toczy się postępowanie o jej zwrot. Istnieje zatem łączność przedmiotowa pomiędzy lokalizacją wydanej decyzji o rozbiórce a opisanymi powyżej działkami. Zakwestionowali też stanowisko organu I instancji odmawiające im przymiotu strony podnosząc, iż jest dla nich oczywiste, że E. G. jest następcą prawnym majątku Spółki Akcyjnej B, gdyż okoliczność ta została udowodniona w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto wskazali, iż gdyby organ I instancji zapewnił im czynny udział w postępowaniu, a w szczególności przed wydaniem decyzji umożliwił wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów to przedstawiliby stosowne dokumenty uzasadniające to twierdzenie. Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i postanowił o wznowieniu przez Prezydenta Miasta Ł. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...]. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy stwierdził, że uzasadnienie decyzji organu I instancji pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zgodnie ze wskazaniem mapy Nr [...] w obręb działki Nr 106 (mapa Nr [...]), o której zwrot ubiegają się skarżący, na skutek późniejszych, wtórnych podziałów wchodzą obecnie części działek Nr Nr 106/2, 106/3 i 106/4. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] dotyczyła pozwolenia na roboty rozbiórkowe na działce Nr 106/2, która wchodzi w obręb dawnej działki Nr 106. W aktach sprawy (teczka Nr V) pod poz. 15 znajduje się dokument potwierdzający okoliczność wszczęcia przez Urząd Rejonowy w Ł. - Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami w dniu [...] postępowania o zwrot nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 76/78/80. W teczce tej pod poz. 14, znajduje się również pismo informacyjne Urzędu Miasta Ł. Referatu Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wydane w sprawie w/w nieruchomości w związku z powyższym postępowaniem. Wojewoda [...] wskazał także, że w dniu [...] ówczesny kurator spadku po E. G. K. P. wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z pismem zawiadamiającym o toczącym się postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości (poz. 16), wnosząc jednocześnie o zawiadomienie o tym fakcie odpowiednich służb urzędu. W tej sytuacji, skarżący jako spadkobiercy byłego właściciela winni być powiadamiani od dnia 17 maja 1991r., tj. od daty wszczęcia postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, o toczących się postępowaniach administracyjnych mogących mieć związek z przedmiotową nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji na skutek nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wydał decyzję naruszającą przepisy procedury administracyjnej. Wnioskodawcy żądający wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bez własnej winy nie uczestniczyli jako strony w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją, wniosek o wznowienie postępowania, został złożony w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a., co oznacza, że spełnione zostały przesłanki do wznowienia przez organ I instancji postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. w związku z art. 150 § 1 k.p.a. W dniu 19 lipca 2001r. Centrum Handlowe A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że K. K. i A. D. są stronami postępowania oraz art. 7 i 107 § 3 k.p.a. przez przyjęcie, że osoby te są spadkobiercami byłego właściciela przedmiotowej nieruchomości bez wskazania dowodów w tym zakresie. W związku z czym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, zakwestionowała fakt wykazania przez K. K. i A. D. interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji z dnia [...], wobec czego jej zdaniem, decyzja Wojewody [...] rażąca narusza prawo poprzez bezpodstawne przyjęcie, że są oni stroną postępowania. Ponadto, w związku z faktem, iż osoby te nie są stroną postępowania w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy powinien w wyniku rozpoznania sprawy umorzyć postępowanie zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W przypadku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, interes prawny, oprócz inwestora będącego właścicielem przedmiotowej nieruchomości, mogliby ewentualnie wykazać właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości (w razie wykazania uzasadnionych interesów, które planowana rozbiórka mogłaby naruszać). Strona skarżąca wskazała także, że w niniejszej sprawie, jest ona wyłącznym właścicielem przedmiotowej nieruchomości, której własność nabyła w dobrej wierze na mocy aktu notarialnego od C Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W chwili zawarcia umowy sprzedaży zbywca był wpisany jako właściciel w księdze wieczystej wobec czego, tytuł skarżącej do przedmiotowej działki nie może być podważany, jako że w momencie jej nabycia chroniona była rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Prowadzone przez K. K. oraz A. D. postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie wpływa w żaden sposób na sytuację Centrum Handlowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako właściciela nieruchomości. Nawet gdyby decyzje administracyjne, na mocy których nastąpiło wywłaszczenie, zostały uchylone lub unieważnione, osoby te będą się mogły co najwyżej ubiegać o odszkodowanie od Skarbu Państwa, bowiem nieruchomość ta przeszła w ręce osób trzecich w sposób nieodwracalny i jej zwrot jest na obecnym etapie niemożliwy. W takiej zaś sytuacji rozbiórka na nieruchomości nie dotyka w żaden sposób interesu prawnego skarżących. Zdaniem skarżącej, osoby ubiegające się o zwrot nieruchomości nie mają interesu prawnego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę właścicielowi nieruchomości. Dodatkowo powołując się na wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995r. wskazała, że udział w postępowaniu K. K. i A. D. nie wpłynąłby i tak na wynik sprawy. Ponadto skarżąca zakwestionowała następstwo prawne w/w podnosząc, że z przedstawionych przez nich dokumentów (m.in. postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...]) wynika, iż w chwili wywłaszczenia nieruchomości położonej w Ł. przy ul. B 76, 78, 80 właścicielem tejże nieruchomości była spółka B Spółka Akcyjna. W wyniku zniesienia współwłasności majątku tejże spółki, w którego skład nie wchodziła już przedmiotowa nieruchomość, E. G. otrzymał jedynie wchodzącą w skład majątku spółki kwotę 895.759 złotych, należną z tytułu odszkodowania za wcześniejsze wywłaszczenie. Nie nabył on zatem wszelkich praw majątkowych spółki, lecz jedynie składniki majątku objęte postanowieniem i istniejące w dacie tego postanowienia. Ponieważ w/w postanowienie Sądu wymienia enumeratywnie w trzech punktach składniki majątkowe nabyte przez E. G. (w tym kwotę odszkodowania, a nie prawa do nieruchomości), wyklucza to fakt sukcesji uniwersalnej. Natomiast możliwość przeniesienia "roszczenia o zwrot nieruchomości" w drodze przelewu została zdecydowanie odrzucona przez Sąd Najwyższy i wobec treści w/w postanowienia Sądu wyciąganie wniosków o następstwie prawnym E. G. w stosunku do B Spółki Akcyjnej jest całkowicie bezzasadne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. Strona skarżąca podniosła również, że w chwili wydawania wyżej wzmiankowanego orzeczenia Sądu Rejonowego w 1982r., nie powstało jeszcze po stronie byłego właściciela nieruchomości (tj.spółki, której majątek podzielono) uprawnienie do żądania jej zwrotu na tej podstawie, że stała zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Wygaśnięcie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, przysługującego Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego, stwierdzono dopiero w 1991r., a więc po wydaniu postanowienia sądowego, na mocy którego E. G. nabył opisane w nim składniki majątkowe pozostałe po spółce. Wobec czego, w jej przekonaniu, brak jest podstaw do przyjęcia, iż E. G. nabył jakiekolwiek składniki nie będące własnością spółki w dacie wydawania postanowienia o zniesieniu współwłasności jej majątku i nie mógł on nabyć uprawnienia do domagania się zwrotu tej nieruchomości. W związku z czym, K. K. i A. D. również nie mogli nabyć uprawnienia, nie przysługującego E. G.. Na poparcie swojego stanowiska powołała się ponadto na uzasadnienie decyzji z dnia [...] (sygn. akt [...]) odmawiającej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości spadkobiercom E. G., w którym podniesiono, że w dacie wywłaszczenia nieruchomość ta stanowiła własność powyższej spółki akcyjnej. Dodatkowo też wskazała, iż K. K. i A. D. nie mogą być spadkobiercami osoby prawnej. Z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 7 maja 1999r. wynika, że K. K. i A. D. nabyli prawa do spadku po E. G. "w zakresie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy D 179 oraz całego pozostałego po spadkodawcy mienia nieruchomego położonego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej". Postanowienie to dotyczy więc nie całego spadku po E. G., ale jedynie majątku nieruchomego położonego w Polsce. Pozostała część spadku, w tym ewentualne roszczenia w stosunku do osób trzecich lub organów, związane z innymi składnikami majątkowymi, nie mogła być objęta tym postanowieniem wobec braku w tym zakresie jurysdykcji sądów polskich. Spadkobiercy E. G. nabyli po nim spadek jedynie w zakresie należących doń w chwili jego śmierci nieruchomości położonych w Polsce. Przedmiotowa nieruchomość nie należała nigdy do spadkodawcy i nie wchodziła zatem do masy spadkowej, a w związku z nią nabył on jedynie określoną kwotę odszkodowania, które uprzednio przyznano spółce. Sama kwota odszkodowania, nawet gdyby wchodziła w skład masy również nie mogłaby być objęta orzeczeniem polskiego sądu spadku. Postanowienie spadkowe, którym legitymują się K. K. i A. D. stanowi jedynie dowód nabycia przez nich praw do majątku nieruchomego położonego w Polsce, będącego własnością E. G. w chwili jego śmierci. Odnośnie natomiast jakichkolwiek innych praw majątkowych lub roszczeń, jedynym dowodem następstwa prawnego mogłoby być orzeczenie sądu obcego w tym zakresie. W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż z uwagi na to, że przedmiotowa nieruchomość nie należała do E. G., a jego spadkobiercy legitymują się postanowieniem Sądu jedynie odnośnie nieruchomości położonych w Polsce, Wojewoda [...] dokonał mylnego i bezpodstawnego ustalenia polegającego na przyjęciu, iż są oni spadkobiercami byłego właściciela. W uzasadnieniu skarżonej decyzji nie wskazano zaś, na jakich dowodach oparł się organ administracyjny stwierdzając, że K. K. i A. D. są spadkobiercami byłego właściciela nieruchomości tj. wyżej wymienionej spółki, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Powołując się z kolei na treść art. 136 ust. 3 i art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997r. skarżąca podniosła, że K. K. oraz A. D. nie mają legitymacji materialnoprawnej do żądania zwrotu nieruchomości. Ze względu zaś na ochronę, z jakiej korzysta spółka Centrum Handlowe A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych jako nabywca nieruchomości będący w dobrej wierze, należy też zdecydowanie wykluczyć możliwość zakończenia któregokolwiek z postępowań wskazanych w odwołaniu odebraniem jej nieruchomości i przekazaniem K. K. i A. D., gdyż nie mają oni żadnego interesu prawnego, wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego, który mógłby być naruszony poprzez prowadzenie na nieruchomości prac rozbiórkowych. Ponadto, wznowione postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę, które toczy się w wyniku zaskarżonej decyzji, jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż roboty rozbiórkowe dokonane na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...] zostały zakończone w dniu 23 marca 2001r., a wobec braku przedmiotu powinno zostać umorzone za zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Strona skarżąca zarzuciła również organowi odwoławczemu naruszenie art. 17 k.p.a. podnosząc, iż właściwym organem do rozpatrzenia odwołania z uwagi na wszczęcie postępowania po dniu 1 stycznia 1999r. było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., a wobec naruszenia przepisów o właściwości zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. może zachodzić w tym przypadku nieważność zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje stanowisko dodatkowo podniosła, że w sprawie tej nie było rzeczą organu odwoławczego ustalenie, czy wnoszący o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej przy ul. B 76/78/80 (dawna działka Nr 106), w stosunku do której od dnia 17 maja 1991r. toczyło się w organie I instancji postępowanie o jej zwrot, są spadkobiercami byłego właściciela. Wystarczającym dowodem było zawiadomienie z dnia 17 maja 1991r. o wszczęciu przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Rejonowego w Ł. postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości przy ul. B 76/78/80 oraz pismo informacyjne Urzędu Miasta Ł. Referatu Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 1991r. do w/w Wydziału wydane w sprawie nieruchomości przy ul. B 76/78/80 w związku z tym postępowaniem. Organ I instancji miał pełną wiedzę, iż w stosunku do nieruchomości, która obecnie wchodziła w skład terenu objętego pozwoleniem na wykonanie robót rozbiórkowych, toczy się postępowanie o jej zwrot. Organ odwoławczy powołując się na wyrok NSA z dnia 6 maja 1994r. (S.A./Kr 1740/93 Wokanda 1994 Nr 11) podniósł, iż należało uznać, że wnioskodawcy posiadają przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Postanowienie o wznowieniu postępowania wszczyna jedynie postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Organ odwoławczy nie jest władny tak dalece dokonać merytorycznej oceny wznowionego postępowania, by przesądzić o rozstrzygnięciu wydanej decyzji w trybie art. 151 k.p.a., co zostało ustawowo zastrzeżone zgodnie z art. 150 k.p.a. dla organu, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Odnosząc się z kolei do zarzutu niewłaściwości Wojewody [...] jako organu odwoławczego w sprawie wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126) Wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty. W świetle ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 330) do miasta Ł. stosuje się przepisy tej ustawy i zgodnie z treścią rozdziału 9 Prezydent Miasta Ł. wykonuje funkcje starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c). Stosownie do treści art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a więc może badać zaskarżony akt pod kątem wszelkich ewentualnych naruszeń prawa, które miały miejsce w toku postępowania poprzedzającego jego wydanie. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję, podzielić należało co do zasady słuszność zarzutu naruszenia w przedmiotowej sprawie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim dotyczy to tej okoliczności, że wznowione postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę, toczące się w wyniku zaskarżonej decyzji jest oczywiście bezprzedmiotowe i winno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jak wynika to bowiem z dołączonych akt administracyjnych, inwestor pismem z dnia 23 marca 2001r. powiadomił organ o zakończeniu prac rozbiórkowych prowadzonych na podstawie decyzji ostatecznej z dnia [...]. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] wpłynął natomiast w dniu 20 marca 2001r. a więc w istocie w momencie zakończenia prac rozbiórkowych. W momencie orzekania przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji brak było tego jednego, ale niewątpliwie istotnego, elementu materialnego stosunku prawnego, jakim jest przedmiot rozstrzygnięcia, a wobec tego nie można było wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty. Podkreślić przy tym należy, że wyżej wymieniona przesłanka umorzenia postępowania, jaką jest bezprzedmiotowość, może wystąpić zarówno w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym jak również w trybie nadzwyczajnym ( vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 1996 r., s. 462). Przesłankę tę dostrzegała również strona żądająca wznowienia postępowania, jako że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji domagała się "(...) uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy przez nadanie wnoszącym podanie statusu strony (...) a tym samym wznowienia postępowania w tej sprawie. Jednocześnie w przypadku wznowienia postępowania (...) i stwierdzenia, iż decyzja została już całkowicie wykonana, umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Istotą więc żądania składających wniosek o wznowienie było nie tyle samo wznowienie postępowania, ile rozstrzygniecie o nadaniu statusu strony. Nadto w przedmiotowej sprawie wbrew treści art. 150 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania orzekł organ niewłaściwy. Stosownie bowiem do cytowanego przepisu, organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji a w tym przypadku był to organ pierwszej instancji ( decyzję z dnia [...] Nr [...] zezwalającą na rozbiórkę wydał Prezydent Miasta Ł.). Dewolucja kompetencji na organ wyższego stopnia następuje tylko w razie, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu, który wydał w sprawie decyzję ostateczną, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)