II SA/Łd 149/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Agata Brolik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi M. K. i T. K. oraz A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących: M. i T. małżonków K. solidarnie kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych i A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 14 września 2007 r. K. i C. małżonkowie T. zwrócili się do organu I instancji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowo-produkcyjnego na działce nr ewid. 240 i 242/2, położonej w Z. przy ul. A 16. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] Starosta Z. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. i C. T. pozwolenia na budowę budynku usługowo-produkcyjnego na działce nr ewid. 240 i 242/2 w miejscowości Z. przy ul. A 16. Od powyższej decyzji odwołali się T. i M. małżonkowie K. oraz A Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Spółka A zarzuciła niezgodność planowanej inwestycji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując iż na działce sąsiedniej powinna powstać kamienica mieszkalna z usługami w parterze. Zdaniem strony, biorąc pod uwagę fakt, że w obiekcie będzie się znajdował supermarket, szwalnia oraz szereg biur i pracować w nim będzie kilkadziesiąt osób, liczba zaprojektowanych miejsc parkingowych jest zbyt mała. Ponadto, zastrzeżenia strony odwołującej budzi zaprojektowanie, wbrew postanowieniom planu miejscowego, dostaw towarów do supermarketu od strony ulicy B. Z kolei, T. i M. małżonkowie K. podnieśli zarzut niezgodności projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza możliwość usytuowania usług w kubaturze budynku o charakterze zabudowy śródmiejskiej. Odwołujący zaprotestowali także przeciwko budowie spornego obiektu w granicy z ich działką. Obawiają się bowiem, że ich budynek mieszkalny (zabytek po Getcie Żydowskim) może ulec zniszczeniu. Dodatkowo, małżonkowie K. wskazali, że projektowany obiekt utrudni dostęp światła dziennego do ich nieruchomości, spowoduje wzrost hałasu i zanieczyszczenie powietrza, a także spowoduje spadek atrakcyjności i wartości ich działki. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i uznał, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały warunki wynikające z art. 35 ustawy Prawo budowlane, co obligowało Starostę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody, planowana inwestycja w świetle załączonego projektu budowlanego nie pogorszy użytkowania działek sąsiednich, albowiem została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz z zatwierdzonym postanowieniem Starosty z dnia [...] r. odstępstwem od przepisów § 19 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, na które zgodę wyraził Minister Budownictwa. Wojewoda odnosząc się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyjaśnił, że dla obszaru, w skład którego wchodzą działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę przewidziana została jako funkcja dominująca – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o charakterze zabudowy śródmiejskiej oraz funkcja uzupełniająca - usługi nieuciążliwe. Plan dopuszcza także ustalenie funkcji alternatywnej, w ten sposób, że funkcją dominującą będą usługi nieuciążliwe, a funkcją uzupełniającą zabudowa mieszkaniowa. Z definicji funkcji uzupełniającej wynika, iż jest to przeznaczenie dopuszczalne, lecz co istotne nie obowiązujące. W związku z tym, wnioskodawca nie ma obowiązku budowy budynku mieszkalnego. Zaprojektowana przez inwestorów funkcja jest, w przekonaniu organu, zgodna z zatwierdzonym planem miejscowym. Jeśli chodzi o zarzut przekroczenia maksymalnego współczynnika intensywności zabudowy to jest on w ocenie organu II instancji niezasadny, ponieważ współczynnik ten wynosi 0,85 przy dopuszczalnym – 2. Poza tym, wysokość budynku ustalona w planie zagospodarowania obejmuje trzy kondygnacje naziemne, w tym poddasze użytkowe, co w przedmiotowej sprawie zostało uwzględnione przez autora projektu. Spełnione również zostały wymagania dotyczące ilości miejsc parkingowych jak i zjazdu publicznego dla potrzeb obsługi projektowanego obiektu. Podobnie zgodne z postanowieniami planu jest usytuowanie spornego budynku w granicy z działką odwołujących się małżonków K. Obawy skarżących, dotyczące zniszczenia budynku w trakcie realizacji zamierzonej inwestycji, nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Powyższą decyzję L.F., M. i T. małżonkowie K. i A Spółka z o.o. z siedzibą w Z. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie dóbr osobistych, materialnych i prawnych. W jej uzasadnieniu, skarżący powtórzyli zarzuty z odwołań małżonków K. i Spółki A. W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 23 stycznia 2008 r. T. i M. małżonkowie K. wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 107 § 3 kpa oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Powołując się na § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skarżący podnieśli, iż na terenie ich działki o nr ewid. 241 i 242/1 w granicy z działką inwestorów istnieje budynek gospodarczy, którego tylna ściana ma 16,5m długości i wysokość jednej kondygnacji. By możliwe było usytuowanie projektowanego obiektu w granicy ich nieruchomości, ściany projektowana i istniejąca powinny przylegać do siebie całą powierzchnią, co w tym wypadku z pewnością nie zostanie zachowane. W dalszej części pisma, skarżący podtrzymali zarzuty dotyczące sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i projektowanej ilości miejsc parkingowych. Dodatkowo wskazali, że wnioskodawca w przedmiotowym postępowaniu występuje jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny na wniosek skarżących T. i M. małżonków K. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Jak wynika z uzasadnienia tego orzeczenia, na skutek rozpoczęcia prac budowlanych związanych z realizacją spornej inwestycji na działce stanowiącej ich własność doszło do obsunięcia ściany budynku gospodarczego, znajdującego się w granicy z nieruchomością stanowiącą teren inwestycji oraz do zawalenia ogrodzenia, na skutek czego skarżący ponieśli znaczną szkodę. Pismem z dnia 3 kwietnia 2008 r. K. i C. małżonkowie T. wnieśli o oddalenie skargi i przyspieszenie terminu rozpoznania sprawy, podnosząc iż wstrzymanie prac budowlanych naraża ich na rażące straty materialne. W dniu 9 maja 2008 r. Sąd na skutek cofnięcia skargi przez L.F. wydał postanowienie o umorzeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powołanych przepisów, sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 cyt. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną tam podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. i C. T. pozwolenia na budowę budynku usługowo-produkcyjnego na działce nr ewid. 240 i 242/2 w miejscowości Z. przy ul. A 16. W pierwszej kolejności przytoczyć należy art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i podkreślić, iż przepis ten wskazuje, jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń winien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust.1 pkt 1 cytowanej ustawy, podstawowym obowiązkiem organu jest sprawdzenie i ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego w przedmiotowej sprawie z uchybieniem wskazanego przepisu w sposób należyty nie uczyniono. Jak wynika to z akt sprawy, teren inwestycji, stosownie do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. w rejonie ulic: J., P., G. i Ł. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 6 MS-U. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 6 MS-U ustalono: funkcję dominującą – zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o charakterze zabudowy śródmiejskiej; funkcję uzupełniającą – usługi nieuciążliwe usytuowane tylko w kubaturze budynków mieszkalnych, przede wszystkim na pierwszej kondygnacji naziemnej; dopuszczono ustalenie funkcji alternatywnie (tj. funkcja dominująca - usługi nieuciążliwe, a funkcja uzupełniająca - zabudowa mieszkaniowa), pod warunkiem usytuowania usług w kubaturze budynku o charakterze zabudowy śródmiejskiej ( § 10.1). Stosownie do zapisu § 3 pkt 7 i 8 planu przez funkcję dominującą – rozumie się przez to określony w planie rodzaj przeznaczenia, które powinno dominować na danym terenie, natomiast przez funkcję uzupełniającą – przeznaczenie inne niż dominujące, które można dopuścić na danym terenie celem uzupełnienia lub wzbogacenia przeznaczenia podstawowego. W kontekście przywołanych zapisów planu w ich pełnym brzmieniu, ustalenia organów co do zgodności przedłożonego w sprawie projektu budowlanego budzą zasadnicze wątpliwości. Przede wszystkim kwestionowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom pozwolenia na budowę budynku usługowo-produkcyjnego, w sytuacji gdy plan takiej funkcji dla terenu tejże inwestycji nie przewiduje ( tereny produkcyjno – usługowe oznaczone są na rysunku planu symbolem PU-U § 4 pkt 8). Dodatkowo, co uszło uwadze organu, w projekcie zamiennie określa się inwestycję jako budynek handlowo – usługowy, bądź też produkcyjno – usługowy. Z części opisowej projektu wynika natomiast, że na parterze projektowanego budynku ma się mieścić lokal handlowy o powierzchni użytkowej 665,98 m2, na piętrze zakład krawiecki o powierzchni 375,36 m2 nazywany w dalszej części projektu szwalnią, w której mają odbywać się wszystkie etapy produkcji, a na poddaszu mają znaleźć miejsce pomieszczenia biurowe. W tym miejscu przytoczyć należy również art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obligującego organ w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem w tej sprawie, Starosta Z. przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorom pozwolenia na budowę, mając na względzie regulacje art. 7 i 77 § 1 kpa, zobowiązany był wszelkie wątpliwości i nieprawidłowości wyjaśnić. Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji brak jest argumentów i wskazań kwalifikujących przedmiotową inwestycję do kategorii usług nieuciążliwych, choć odnosząc się do argumentów oponentów inwestycji, organ stwierdził arbitralnie, że wobec dopuszczenia przez plan ustalenia funkcji alternatywnie tj. jako funkcji dominującej usług nieuciążliwych, zaprojektowana funkcja jest zgodna z planem miejscowym. Tymczasem ze szczegółowego opisu projektu wynika, że na piętrze budynku będzie mieściła się szwalnia, w której odbywać się będą wszystkie etapy produkcji odzieży a więc w istocie będzie to zakład produkcyjny (tak zresztą zakwalifikowano tę część obiektu, projektując chociażby ilość miejsc parkingowych). Z zapisów planu jednoznacznie zaś wynika, że działalność produkcyjna nie jest dopuszczalna na terenach oznaczonych symbolem 6 MS-U. Już te stwierdzone wyżej uchybienia obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Kolejne wątpliwości dotyczą zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustaleń co do wymagań dotyczących ilości miejsc parkingowych i nie sposób odmówić w tym zakresie słuszności argumentom skarżących. Z treści § 6.3 pkt 3 planu miejscowego wynika, że dla terenu objętego planem ustala się zasadę lokalizowania wymaganej dla obsługi poszczególnych funkcji ilości miejsc postojowych dla samochodów w granicach własnych działek: dla obiektów handlowych – 40 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowych obiektu. Z opisu projektu, a w szczególności z danych liczbowych obiektu wynika, że powierzchna użytkowa lokalu handlowego wynosi 665,98 m2 a nie jak to przyjął organ 430 m2 (powierzchnia sprzedaży). Przyjmując, że 40 miejsc postojowych przypada na 1000 m2 powierzchni użytkowej obiektu handlowego, to dla powierzchni 665,98 m2 liczba miejsc postojowych powinna wynosić 26 (40x665,98:1000=26,6392). Tymczasem z zatwierdzonego przez organ projektu wynika, że zaprojektowano ogółem 21 miejsc postojowych (w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych) według wyliczenia: powierzchnia sprzedaży sklepu mierzy 430 m2 - 17 miejsc, w szwalni zatrudnionych będzie 10 osób - 4 miejsca( k.12a projektu). Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika natomiast, że 4 miejsca przewidziano wedle klucza: 40 miejsc na 100 pracowników i brak jest danych co stanowiło podstawę dla takiego ustalenia, w sytuacji gdy projekt przewiduje również pomieszczenia biurowe z zatrudnieniem 16 – 20 osób. W § 6.3 pkt 2 planu przewiduje się co prawda dla zakładów produkcyjnych 40 miejsc postojowych na 100 pracowników (choć takiej funkcji dla terenu inwestycji plan nie przewiduje) a w § 6.3 pkt 6 dla innych obiektów możliwość ustalenia ilości miejsc indywidualnie, to jednak ustalenia organu w zakresie ilości miejsc postojowych w świetle powyższego nie mogą się ostać. W ocenie sądu organ nie zbadał i nie ocenił również podnoszonej przez skarżących uciążliwości obiektu związanej z emisją hałasu i to zarówno w kontekście wymogów planu jak i art. 5 ust. 1 pkt 1e Prawa budowlanego oraz § 323 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zaznaczyć należy, iż plan przewiduje dla terenu oznaczonego symbolem 6 MS-U poziom hałasu jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (§ 6.1 pkt 4a). Niewątpliwie więc, mając na uwadze rodzaj inwestycji (sklep o powierzchni sprzedaży ponad 400 m2, szwalnia, pomieszczenie spedycji ) należało kwestię tę rozważyć. Znajdują również uzasadnienie dalsze kwestie podnoszone w skardze, a dotyczące braku należytego zbadania i poszanowania interesów osób trzecich – art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego. Powyższe dotyczy nie tylko zacienienia, gdzie organ winien wyjaśnić czy projektowany obiekt spełnia wymogi § 13 cytowanego rozporządzenia, ale przede wszystkim ochrony interesów osób trzecich wobec usytuowania obiektu w granicy. Zaznaczyć należy, iż fakt, że plan dopuszcza możliwość zabudowy w granicy w z nieruchomością sąsiednią nie zwalnia organu od zapewnienia poszanowania tychże interesów. Sąd w pełni podziela tezę zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 500/05 , iż "(...)pozytywnie można rozstrzygnąć wniosek tej strony, która wykaże w toku postępowania, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości."(dostępne Lex, nr 194050). Mając na uwadze rozmiary planowanego obiektu i zastrzeżenia zgłaszane przez skarżących w toku całego postępowania, należało kwestie te wyjaśnić, czego organ z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa nie uczynił. Przechodząc do oceny zgodności kwestionowanej decyzji, jak i postępowania organu z punktu widzenia przepisów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, stwierdzić należy, iż organ dopuścił się naruszenia nie tylko wymienionych przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa, ale również, co jasno wynika z akt sprawy również art. 10 kpa, art. 81 kpa a także art. 80 kpa. Naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 kpa), które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 kpa) jest przyjmowane w orzecznictwie jako istotne naruszenie mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy tym podkreślenia wymaga, iż to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 kpa taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej (por. wyrok WSA z dnia 30 września 2004 r. sygn. akt I SA 149/03 - LEX nr 156896, wyrok NSA z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. akt IV SA 595/99, LEX nr 47888). Analizując kwestionowaną decyzję, stwierdzić również należy uchybienia w zakresie przesłanek art. 107 § 1 i 3 kpa i to zarówno w zakresie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego. Nie odpowiadają treści wskazanego przepisu lakoniczne, ogólnikowe i arbitralne stwierdzenia zamieszczone w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia o zgodności inwestycji z zapisami planu lub przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bez szczegółowego przywołania konkretnych przepisów, w oparciu o które organ czyni swe wywody i konkluzje. Zaznaczyć przy tym należy, iż nie spełnia przesłanek cytowanego art. 107 § 1 i 3 kpa, odwołanie się do argumentacji zawartej w innym piśmie, skierowanym przez organ do strony w toku postępowania. Dodatkowo już zauważyć należy, iż akta administracyjne w przedmiotowej sprawie są zbiorem luźnych kart i nie zostały w sposób należyty ze sobą połączone i ponumerowane, co w oczywisty sposób utrudnia kontrolę przedstawionych dokumentów. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić wszelkie okoliczności sprawy istotne dla rozstrzygnięcia w myśl przytoczonych wyżej wskazówek, dokonać sprawdzenia i oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w myśl art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego a także zadbać o poszanowanie interesów osób trzecich i należycie odnieść się do argumentów zgłaszanych przez strony. Rozstrzygniecie natomiast uzasadnić należy stosownie do wymogów przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c", art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł mając na względzie dyspozycję art. 200, zaś na podstawie art. 152 tej ustawy uznał, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. B.C.