II SA/Łd 1550/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie: NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant: referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 r. przy udziale - - - - sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania osoby za bezrobotną oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art.145 § 1 pkt.5, art.147, art.149, art.150 oraz 151 § 1 pkt.2 kpa, art.2 ust.1 pkt.2, art.6 pkt.6 a/ ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.514/ po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [...] i odmówił uznania J. S. za osobę bezrobotną w dniu 5 sierpnia 2002r. W uzasadnieniu stwierdzono, iż decyzją z dnia [...] przyznano J. S. status osoby bezrobotnej od dnia 5 sierpnia 2002r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 sierpnia 2002r. W dniu 5 marca 2003r. do Urzędu Pracy wpłynęło pismo Oddziału Kontroli Legalności Zatrudnienia informujące o prowadzeniu przez J. S. działalności handlowej. Po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. uchylił własną decyzję z dnia [...] i odmówił uznania J. S. za osobę bezrobotną. Od decyzji tej odwołał się J. S. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję z dnia [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z pisma Straży Miejskiej z dnia 21 lutego 2003r wynika, że J. S. był karany mandatami karnymi za wykroczenia polegające na prowadzeniu działalności handlowej w miejscu do tego nie wyznaczonym oraz za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia na cel nie związany z gospodarką i komunikacją drogową w dniach: 7,21,28 lipca 2002r, 7 września 2002r, 1 lutego 2003r, 9 lutego 2003r. Notatki urzędowe sporządzone przez Straż Miejską dotyczą prowadzenia przez J. S. działalności handlowej w dniach: 1-6, 8, 10, 12 - 13, 16, 20, 22, 24, 26 - 27 lipiec 2002r; 3, 5, 7, 9 sierpień 2002r; 3 i 19 październik 2002r; 11 i 13 luty 2003r. W dniu 13 lutego 2003r J. S. odmawiał udzielenia wyjaśnień i nie odpowiadał na zadawane pytania. Oświadczył jedynie, że jest to nie jego towar i że nie wie jak nazywał się właściciel towaru, oraz nie wie czy jest zatrudniony przez właściciela towaru. W dniu 17 lutego 2003r J. S. ponownie składał wyjaśnienia i stwierdził, że od czerwca 2002r nie prowadzi działalności gospodarczej; w lutym 2003r sprzedawał towar, który pozostał po likwidacji działalności i z tego tytułu osiągnął dochód 50 zł. Ponadto oświadczył że od zakończenia prowadzenia firmy tj. od końca czerwca 2002r nie prowadził działalności handlowej przy czym w okresie od lipca 2002r do sierpnia 2002r był karany kilka razy przez Straż Miejską za handel w miejscu niedozwolonym - jednakże towar nie był jego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że po dniu 30 czerwca 2002r J. S. prowadził działalność polegającą na sprzedaży zarówno towaru pozostałego po likwidacji działalności, jak również na sprzedaży towaru powierzonego. W tej sytuacji działalność prowadzona przez niego jest świadczeniem pracy na rzecz innej osoby. Z uwagi na stały i systematyczny charakter działalności J. S. nie może być uznany za osobę gotową do podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z art.2 ust.1pkt.2 lit.a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Skoro J. S. zarówno w dniu rejestracji tj. w dniu 5 sierpnia 2002r jak i w okresie późniejszym tj. do dnia 13 lutego 2003r, nie świadczył gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie może być uznany za osobę bezrobotną. Nie spełnił bowiem warunków określonych w przepisie art. 2 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji. Odwołanie od wymienionej decyzji złożył J. S. podnosząc, iż nie prowadził systematycznej i stałej działalności handlowej. Wnosił o przywróceniu mu statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [..] na podstawie art.138 § 1 pkt.1 kpa oraz art.2 ust.1 pkt.2 i art.6c ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.514/ utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu administracji I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż w myśl przepisów art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. pojęcie bezrobotny oznacza- osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie przy czym warunków bezrobotnego nie spełnia m.in. również osoba, która podjęła pozarolniczą działalność gospodarczą. Zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy jest jednym z podstawowych warunków nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Praca na podstawie umowy o pracę, wykonywanie innej pracy zarobkowej bądź prowadzenie działalności gospodarczej oznacza brak gotowości do pracy. Osoba nie świadcząca gotowości do pracy nie spełnia warunków osoby bezrobotnej i tym samym nie może uzyskać statusu bezrobotnego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż J. S. po dniu 30 czerwca 2002r. nadal zajmował się sprzedażą artykułów przemysłowych. Ograniczało to jego zdolność i gotowość do podjęcia pracy co jest niezbędnym warunkiem do uzyskania statusu bezrobotnego. W związku z czym organ administracji I instancji słusznie pozbawił go statusu osoby bezrobotnej. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wymienioną decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J. S. podnosząc, iż jego uzasadnienie mija się z prawdą. W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga J. S. nie jest zasadna. Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/. Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga J. S. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego. Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Postawą prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 58 z 2003r. poz.514 z późn. zm./. Zgodnie treścią tego przepisu bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art.1 ust.2 pkt.1 i 2, nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g./, nie ucząca się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy, jeżeli spełnia przesłanki określone w literach a./ - j./ punktu 2-go. Z wymienionego przepisu wynika, iż jedną z przesłanek uznania konkretnej osoby za bezrobotną jest "zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Przez pojecie zdolność do podjęcia zatrudnienia należy rozumieć sytuację, iż konkretna osoba może podjąć zatrudnienie, jest zdatna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje. Pojęcie gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza natomiast sytuację gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby aby świadczyć pracę. Nadto osobą bezrobotną jest tylko taka osoba, która nie jest zatrudniona, a więc nie pozostaje w stosunku pracy, bądź nie wykonuje innej pracy zarobkowej czyli nie świadczy pracy na podstawie innego stosunku prawnego niż stosunek pracy. W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż skarżący w dniu 5 sierpnia 2002r. nie spełniał przesłanek uznania go za osoba bezrobotną w rozumieniu art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego J. S. w okresie od dnia 1 lipca 2002r. do dnia 13 lutego 2003r. zajmował się handlem odzieżą i obuwiem na terenie Ł. Świadczy o tym fakt jego ukarania za wykroczenie z art.99 § 1 kodeksu wykroczeń tzn. za prowadzenie handlu okrężnego na chodniku oraz z art.54 kodeksu wykroczeń tj. za prowadzenie handlu okrężnego w miejscu do tego nie wyznaczonym. Wykroczeń tych skarżący dopuścił się m.in. 5,7 i 9 sierpnia 2002r., 3 i 19 października 2002r. oraz 11 i 13 lutego 2003r. Za wykroczenia te wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł- Ś. – wydział grodzki z dnia 28 listopada 2002r. został on skazany na karę 1000 zł grzywny. Nadto za wykroczenia popełnione w dniach 7 września 2002r. oraz 1 i 9 lutego 2003r. zostały mu wymierzone mandaty karne. Dowodzi to, iż J. S. wielokrotnie prowadził działalność handlową na terenie Ł. Należy zaznaczyć, iż skarżący prowadził taką działalność nawet w dniu zgłoszenia się do rejestracji w urzędzie pracy tzn. w dniu 5 sierpnia 2002r. J. S. nie potrafił dokładnie wyjaśnić okoliczności prowadzenia przez niego działalności handlowej. W czasie zeznań w dniu 13 lutego 2003r. podał, iż towar nie był jego i nie wie jak nazywa się właściciel towaru. Podczas składania zeznań w dniu 17 lutego 2003r. przyznał ponownie, że towar nie był jego własnością zaś w lutym zarobił na handlu 50 zł. W oświadczeniu z dnia 13 marca 2003r. podał natomiast, iż handlował towarem, który pozostał mu po likwidacji firmy lecz nie osiągnął żadnego dochodu. Zeznania skarżącego, iż handlował jedynie towarem, który pozostał mu zakończeniu działalności gospodarczej nie odpowiadają prawdzie. Z protokołu likwidacyjnego z dnia 30 czerwca 2002r. wynika bowiem, iż pozostały mu jedynie obuwie, bluzki damskie oraz figi zaś pismo Straży Miejskiej w Ł. z dnia 19 maja 2003r. wskazuje, iż skarżący sprzedawał także spodnie i podkoszulki. Dowodzi to, iż J. S. handlował nie tylko towarami pozostałymi po likwidacji jego firmy. Okoliczność jakimi towarami handlował skarżący, a mianowicie czy były to towary pozostałe po likwidacji jego firmy czy też towary należące do innej osoby, nie ma jednak istotnego znaczenia. Nie ma także znaczenia to czy skarżący handlował na własny rachunek czy też dla jakiejś innej osoby. Sam fakt, iż wielokrotnie prowadził on działalność handlową dowodzi, że nie był osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie można bowiem uznać, iż był on gotowy do podjęcia pracy skoro po zarejestrowaniu się w urzędzie pracy nadal prowadził działalność gospodarczą na terenie Ł. Status osoby bezrobotnej przysługuje osobie spełniającej przesłanki określone w art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.. Status taki nie przysługuje natomiast osobie, która pobiera zasiłek dla bezrobotnych i w tym czasie prowadzi działalność handlową nie powiadamiając o tym urząd pracy. Organy administracji słusznie zatem, po wznowieniu postępowania, uchyliły decyzję z dnia [...] i odmówiły uznania skarżącego za osobę bezrobotną. Reasumując sąd uznał, iż J. S. w dniu 5 sierpnia 2002r. nie spełniał przesłanek uznania go za osobę bezrobotną określonych w art.2 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd oddalił skargę J. S. Zarzuty skarżącego nie są zasadne. J. S. podniósł w skardze jedynie to, iż nie zgadza się z zaskarżoną decyzją gdyż "uzasadnienie jest nieprawdziwe i mija się z faktami". Skarżący nie uzasadnił jednak swojego zarzutu i trudno się do niego odnieść. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż J. S. rzeczywiście w okresie od 1 lipca 2002r. do 12 lutego 2003r. zajmował się prowadzeniem działalności handlowej a więc nie był on zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia. Skarżący nie podniósł żadnej okoliczności, która podważałaby wiarygodność dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. W związku z czym zarzut skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.