II SA/Łd 1611/03

Dnia 15 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [..] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnie- nia się wyroku; 3. zasądza od [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz P. T. kwotę 265 (dwieście sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [..] Nr [...] wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 i art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta Ł. udzielił L. P. i W. P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie nieruchomości położnej w Ł. przy ulicy A 10. W uzasadnieniu podano, że wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi po rozpatrzeniu skargi L. P. i W. P. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [..] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z garażem i pracownią krawiecką w podpiwniczeniu wybudowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 10. W związku z w/w wyrokiem przekazano sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie zgodności z prawem i ewentualnej konieczności nakazania doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. W dniu 19 maja 2003r. L. P. i W. P. złożyli wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z przedłożonych przez inwestorów dokumentów wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] zobowiązał L. P. i W. P. do przedłożenia określonych w decyzji dokumentów mających stanowić podstawę do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem i udzielenia pozwolenia na użytkowanie w terminie do dnia 30 marca 2003r. z uwagi na jego realizację z istotnymi odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę. Z protokołu z dnia 18 kwietnia 2003r. wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podczas działań kontrolnych przeprowadzonych stwierdził, iż przedłożona inwentaryzacja budowlana odzwierciedla stan istniejący. Natomiast w piśmie z dnia 6 maja 2003r., znak: PINB 7325/1296/03/P/BR Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że inwestor wykonał wszystkie obowiązki nałożone w/w decyzją i postępowanie organu nadzoru budowlanego zostało zakończone, a zatem organ nadzoru budowlanego uznał, iż obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem i inwestor może wystąpić o uzyskanie pozwolenia na jego użytkowanie. Od decyzji tej odwołał się P. T. zarzucając naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, w szczególności art. 5, art. 59 ust. 1 oraz § 140 i 267 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto rażące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 – 10, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 3. W uzasadnieniu strona podniosła, iż przedmiotowy budynek został zrealizowany na podstawie sfałszowanej decyzji z dnia [..] Nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z garażem w podpiwniczeniu. Zdaniem odwołującego się, polegało to na dopisaniu przez urzędnika na egzemplarzu decyzji będącej w posiadaniu inwestorów oraz znajdującym się aktach administracyjnych wyrazu "pracownia" (bez określenia jakiego rodzaju jest ta "pracownia", prawdopodobnie ze względu na brak miejsca). P. T. podał również, iż był stroną tego postępowania, a doręczona mu decyzja nie zawierała wyrazu "pracownia". Fakt sfałszowania został potwierdzony przez Prokuraturę w toczącym się postępowaniu karnym, które zostało jednak umorzone z uwagi na małą szkodliwość społeczną czynu. Ponadto, zdaniem strony, załączony do pozwolenia na budowę projekt budowlany (projekt techniczny) zawierał szereg istotnych wad, w związku z czym pozwolenie na budowę nie powinno zostać udzielone. P. T. wskazał również, iż we wcześniej prowadzonym postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] podnosił kwestię "pracowni krawieckiej" w podpiwniczeniu oraz wybudowanego niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego kanału kominowego (spalinowego) stwarzającego zagrożenie dla niego i jego rodziny. Zdaniem strony opinie kominiarskie oraz inwentaryzacja powykonawcza, na które powołał się organ są niewiarygodne. Kanał dymowy został zrealizowany w sposób zagrażający zdrowiu lub życiu, a w czasie używania paleniska w przedmiotowym budynku w domu odwołującego się pojawiał się dym. P. T. podał także, że w wyniku powyższego w nocy z 26 na 27 listopada 1993r. uległ zatruciu, na okoliczność czego posiada stosowne zaświadczenie lekarskie. Na skutek jego interwencji L. P. i W. P. zamurowali wejście do kanału kominowego, ale to nie rozwiązuje problemu zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Strona zarzuciła nadto, iż nie wyjaśniono, jakiego rodzaju działalność prowadzona jest obecnie w pomieszczeniu użytkowanym dotąd jako zakład krawiecki. Zdaniem odwołującego się, naruszone zostały podstawowe zasady postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy, niezapewnienie mu czynnego udziału, w tym przeprowadzenie bez jego udziału dowodu z oględzin budynku i nieustosunkowanie się do wcześniej podniesionych zarzutów. Ponadto P. T. zarzucił, iż organ administracji architektoniczno – budowlanej oparł się wyłącznie na ustaleniach i ocenach dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podczas gdy w jego przekonaniu organ ten winien wyjaśnić i ustalić, czy inwestor wykonał nałożone obowiązki i czy są spełnione wszystkie wymagania określone w art. 57 – 59 ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 55 ust. 1 pkt 3 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 11 i ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80., poz. 718) utrzymał w mocy w/w decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy Prawo budowlane, bowiem organ nadzoru budowlanego I instancji po weryfikacji dokumentacji i po przeprowadzeniu wizji lokalnej stwierdził, iż obiekt został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie został również naruszony art. 5 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy, gdyż przedmiotowy obiekt nie powoduje ograniczeń dla osób trzecich. Uznając zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 w/w ustawy za niezasadny, organ odwoławczy podniósł, iż w aktach sprawy znajduje się protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu 18 kwietnia 2003r. po zakończeniu robót budowlanych, z którego wynika, iż roboty zostały wykonane zgodnie z dokumentacją powykonawczą. Natomiast, stosownie do treści art. 55 powołanej ustawy prawo budowlane, na inwestorze ciąży obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, jeżeli właściwy organ wydał decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2, co ma miejsce w tej sprawie. Zarzut naruszenia § 140 i 267 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego również uznał za niezasadny podnosząc przy tym, że w aktach sprawy znajdują się dwie opinie kominiarskie z dnia 26 i 27 lutego 2003r. stwierdzające, iż objęte kontrolą przewody kominowe odpowiadają przepisom i mieszczą się w obowiązujących normach, oraz że przewody wentylacyjne są drożne, a ponadto inwestor nie korzysta z przewodów dymowych, bowiem czynnik cieplny pobierany jest z ciepłociągu miejskiego. Ustosunkowując się do zarzutu rażącego naruszenia przez organ I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 – 10, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 81 oraz art. 107 § 3 [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przedmiotowy budynek został zrealizowany przez L. P. i W. P. na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [..] Nr [...]. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] W tym samym czasie skarżący domagał się uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówiono jej uchylenia. Z uwagi na zrealizowanie obiektu z odstępstwami od w/w decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z właściwością Urząd Miasta Ł. przekazał sprawę w dniu 17 września 2002r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego doprowadzającego budynek do stanu zgodnego z prawem. Nadto zdaniem organu odwoławczego, P. T. brał czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym jako odwołujący się i jako wnioskodawca. Odnosząc się z kolei do kwestii nieuczestniczenia odwołującego się w wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 18 kwietnia 2003r. pomimo zawiadomienia o jej terminie, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że inwestor miał prawo nie wyrazić zgody na jego uczestnictwo z uwagi na możliwość naruszenia interesu prywatnego. Natomiast P. T. jako strona tego postępowania w każdym jego stadium zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. może przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i odpisy. Na powyższą decyzję P. T. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wnosząc o jej uchylenie. W swojej skardze skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w odwołaniu, dodatkowo zarzucając organowi odwoławczemu nieustosunkowanie się do nich. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c). Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Stosownie do treści art. 133 § 1 powołanej ustawy Sad rozstrzyga na podstawie akt sprawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu, należało skargę uwzględnić, a to z uwagi na naruszenie prawa, zarówno materialnego jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 skutkuje uchyleniem decyzji. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji udzielającą L. P. i W. P. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 10, która wydana została po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 19 maja 2003r. Tymczasem, jak wynika to z treści tegoż wniosku, mimo iż wskazano w nim jako inwestorów L. i W. P., to jednak wniosek podpisany został jedynie przez L.P. co wskazuje na naruszenie art. 58 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stosowanym w brzmieniu dotychczasowym, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80., poz. 718). W sytuacji, gdy właścicielami, jak również inwestorami są małżonkowie, przedmiotowy wniosek winien być złożony przez oboje małżonków, a nie tylko przez jedno z nich. Przyjmuje się bowiem, że wystąpienie z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie budynku było czynnością przekraczającą zwykły zarząd w rozumieniu art. 36 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji i do dokonania takiej czynności potrzebna była zgoda drugiego małżonka, wyrażona w formie wymaganej dla danej czynności prawnej. Poza wskazanym uchybieniem, zasadnicze wątpliwości budzi zasadność prowadzenia postępowania, a następnie wydania rozstrzygnięcia na podstawie wniosku z dnia 19 maja 2003r. Jak wynika to bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również z dołączonej do akt kopii wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 6 czerwca 2002r. sygn. akt II SA/Łd 1957/98, z wniosku małżonków Podlasiak prowadzone było już postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [..] Nr [...] uchylającą z kolei decyzję organu I instancji i odmawiającą wydania pozwolenia na użytkowanie budynku oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [..] znak [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej z garażem i pracownią krawiecką w podpiwniczeniu wybudowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A 10. Z akt sprawy nie wynika, czy postępowanie to zostało przez organ administracji zakończone i w jaki sposób wniosek inwestorów z 1996r. został rozstrzygnięty, a tym samym czy zgodne z prawem było wszczęcie kolejnego postępowania w tym samym przedmiocie na podstawie wniosku z dnia 19 maja 2003r. Jednoznaczne wyjaśnienie tej kwestii ma zasadnicze znaczenie, a brak w aktach przedmiotowej sprawy dokumentów związanych z wnioskiem z 1996r.( dotyczących przebiegu postępowania lub też jego zakończenia) uniemożliwia jednoznaczną ocenę, czy prawidłowo zastosowano zarówno prawo materialne, jak i procesowe, jak również, czy należycie wykonano zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2002r. sygn. akt II SA/Łd 1957/98, a szczególnie wobec treści art. 153 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wydano z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 59 ust. 1 i art. 81 b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na czas wydania decyzji. Stosownie do wskazanego przepisu art. 59 ust. 1, właściwy organ winien wydać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę oraz uporządkowania terenu budowy. Tymczasem, jako spełnienie ustawowego warunku protokolarnego stwierdzenia przez właściwy organ na miejscu budowy wskazanych w przepisie przesłanek uznano protokół z wizji lokalnej z dnia 18 kwietnia 2003r. przeprowadzonej przez PINB w Ł. w sprawie wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z dnia [..], a więc dla innych celów. Zaznaczyć przy tym należy, że skoro organ prowadził postępowanie na skutek wniosku z dnia 19 maja 2003r., to winien przeprowadzić czynność w ramach toczącego się postępowania. Potraktowanie wizji lokalnej z dnia 18 kwietnia 2003r. jako czynności przewidzianej przepisem art. 59 ust. 1 Prawo budowlane stanowiło również naruszenie art. 81b tejże ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym, jako że oględziny miejsca budowy w wykonaniu czynności, o których mowa w art. 59 ust. 1, w braku stosownego odesłania do odpowiedniego stosowania art. 81 a ust. 2 i 3, powinny być przeprowadzone w obecności stron postępowania, stosownie do art. 79 k.p.a. ( por. J. Siegień Prawo budowlane. Komentarz, wyd. C.H.Beck, W-wa 2002, str. 328 ). Słuszny jest więc tym samym zarzut skarżącego o naruszeniu art. 79 k.p.a. Podkreślić należy, iż przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin czy też wizji lokalnej bez powiadomienia i udziału strony stanowi naruszenie art.79 k.p.a. Zachowanie wymagań cytowanego przepisu, jak podkreślał to wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji państwowej, niezależnie od wagi i treści przeprowadzanego dowodu, czy też oceny organu co do konieczności udziału strony w czynności (por. wyrok NSA z 13.02.1986r. ONSA1986, nr 1, poz.13, wyrok NSA z 28.03.1985 ONSA 1985, nr 2, poz. 5). Tym samym, za zasadny uznać należy zarzut pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, a więc takiego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, bowiem ta wadliwie przeprowadzona kontrola stała się podstawą wydania kwestionowanych decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do naruszenia § 140, 267 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podniesionych w odwołaniu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji uznał, iż zarzut ten jest bezpodstawny z uwagi na znajdujące się opinie kominiarskie z dnia 26.02.2003r. i 27.02.2003r. stwierdzające, iż objęte kontrolą przewody kominowe odpowiadają przepisom i mieszczą się w obowiązujących normach, oraz że przewody wentylacyjne są drożne. Powyższe stwierdzenie budzi szereg wątpliwości, czyniąc zasadnym zarzuty skarżącego podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, że na dzień rozstrzygania obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zauważyć również należy, że wskazana przez organ opinia kominiarska z dnia 27.02.2003r. przeprowadzona została w celu ustalenia prawidłowości podłączenia kuchni gazowej w pomieszczeniu kuchni. Stwierdza ona jedynie prawidłowość podłączenia kuchni i drożność przewodów wentylacyjnych. Nie zawiera ona natomiast, co podnosi skarżący, oceny przewodów kominowych i wentylacyjnych z punktu widzenia § 140, 267 wskazanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mając na uwadze podniesione wyżej względy, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) orzeczono jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 tej samej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych...( Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).