II SA/Łd 162/19

Dnia 11 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...]znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. IB Decyzją z dnia [...] nr [...]. Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Miastu Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych z oświetleniem oraz ukształtowania terenu i zieleni, na nieruchomości położonej przy ul. A 26/28 w Ł., działka ewid. nr 315/14 w obrębie [...]. Od powyższej decyzji w dniu 3 kwietnia 2018 r. wniosła odwołanie Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. reprezentowana przez adw. J. C., która nie brała udziału na prawach strony w postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta Miasta Ł. w sprawie pozwolenia na budowę. Wydanej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 10, art. 77 art. 80 K.p.a. oraz § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenów przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U.03.164.1588 ze zm.) poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) nie zebranie pełnego materiału dowodowego; 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 5 ust. 1 pkt. 9, art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2017.1332 ze zm.), w związku z art. 28 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez udziału wszystkich zainteresowanych w postępowaniu osób, wydanie decyzji bez rozważenia obszaru oddziaływania obiektu oraz występujących w tym obszarze uzasadnionych interesów osób trzecich, b) art. 32, art. 33 i art. 35 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono analizy oddziaływania planowanego budynku na interesy osób trzecich, a także gdy przedstawiony projekt nie nadawał się do zatwierdzenia. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wyjaśnił, że rozpatrując odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej A w Ł., w pierwszej kolejności zbadał, czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie. Na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydent Miasta Ł. ustalił, iż jedyną stroną postępowania jest inwestor planowanego przedsięwzięcia Miasto Ł., reprezentowane przez A. B., Głównego Specjalistę w Wydziale ds. Zarządzenia Projektami Departamentu Architektury i Rozwoju w Urzędzie Miasta Ł.. Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. nie brała udziału na prawach strony w postępowaniu organu administracji architektoniczno - budowlanej, ani nie otrzymała zaskarżonej decyzji. Organ zaznaczył, że ustanowiony w art. 129 § 2 K.p.a. termin do wniesienia odwołania dotyczy tylko osób, którym decyzja została doręczona. Natomiast termin ten nie dotyczy strony, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i której decyzja wydana w tym postępowaniu nie została doręczona. W takim przypadku osoba, której nie doręczono decyzji, może wnieść odwołanie dopóki nie upłynął termin do jego wniesienia dla ostatniej z osób, którym organ doręczył decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że A. B. odebrał osobiście przedmiotową decyzję w dniu 14 marca 2018 r., natomiast Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. reprezentowana przez adw. J. C. nadała w placówce pocztowej odwołanie w dniu 28 marca 2018 r., czyli z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu. Wniesienie odwołania w terminie uprawnia organ odwoławczy do zbadania, czy odwołujący się posiada przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze brak uznania strony odwołującej się za stronę postępowania przez organ pierwszej instancji, Wojewoda [...] działając na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., pismem z dnia 24 maja 2018 r. wezwał adw. J. C. do uzupełnienia odwołania, w terminie 7 dni, w kwestii wykazania indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie wskazano, że działka Wspólnoty ma numer 5/35, obręb [...], gmina Miasto Ł. (księga wieczysta nieruchomości – [...]). Adw. J. C. poinformował, że strona nie miała możliwości na etapie procedowania organu pierwszej instancji szczegółowego określenia ograniczeń w zakresie zagospodarowania nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej wynikających z przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, jednakże podnosi, iż po pierwsze rozważanie powyższego na obecnym etapie postępowania naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności, a po drugie, że zakres planowanej inwestycji sprawia, iż koniecznym jest rozważenie wpływu planowanej inwestycji na nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej. W dalszej kolejności Wojewoda stwierdził, iż pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej nie wskazał ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej wynikających z zamierzenia realizacji inwestycji objętej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Z uwagi na fakt, iż decyzja podlegająca weryfikacji dotyczy wydanego pozwolenia na budowę, to strony postępowania należy określić na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wojewoda dodał, że sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych z oświetleniem oraz ukształtowaniem terenu i zieleni, na nieruchomości położonej przy ul. A 26/28 w Ł., działka o nr ewid. 315/14 w obrębie [...]. Teren ten znajduje się w rejonie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i wielorodzinnej oraz nielicznej zabudowy usługowej. Działka o nr ewid. 315/14 w obrębie [...] od strony wschodniej sąsiaduje z drogą - ul. A od południa z drogą - ul. B, od zachodu również z drogą - ul. C, natomiast od strony północnej z zabudową wielorodzinną. Działka Wspólnoty Mieszkaniowej A w Ł. znajduje się po przeciwnej stronie ulicy B i jest oddalona o 60 m od projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Mając na uwadze usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego, Wojewoda stwierdził, że działka ewid. nr 5/35 obr. [...], której właścicielem jest Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł., nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem, jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa -- w zakresie możliwości zagospodarowania działki stanowiącej jej własność, w szczególności z uwagi na charakter zabudowy - zabudowa mieszkalna wielorodzinna, nie powodujący szczególnej emisji hałasu, drgań, szkodliwego promieniowania oraz zanieczyszczenia powietrza, gruntu czy wody. Z uwagi na wielkość powierzchni podlegającej przekształceniu (0,4714 ha), planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Także analiza przepisów wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U.2015.1422 ze zm.), dotyczących lokalizacji budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną oraz warunków wynikających z § 13, § 57 oraz § 60 wymienionego rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1 tego rozporządzenia, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego, oraz § 19 ust. 1 dotyczącego sytuowania miejsc postojowych, prowadzi do wniosku, że zaprojektowany budynek na działce nr 315/4 w żaden sposób nie będzie ograniczał sposobu zagospodarowania nieruchomości o nr ewid. 5/35. Wobec powyższego, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Wojewoda twierdził, że Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, co wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskazaną w art. 105 § 1 K.p.a. i powoduje, że na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 K.p.a. może prowadzone postępowanie odwoławcze zakończyć decyzją o jego umorzeniu. Wojewoda podkreślił, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana przez Prezydenta Miasta Ł. decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...], z którą planowana inwestycja jest zgodna. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Wspólnota Mieszkaniowa A w Ł. reprezentowana przez adw. J. C. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 K.p.a. oraz § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 03.164.1588 z późn. zm.) poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, b) niezebranie pełnego materiału dowodowego, c) odmowę uznania skarżącej za stronę postępowania; 2. naruszenie prawa materialnego, to znaczy przepisów: a) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez: nieuzasadnioną odmowę uznania skarżącej za stronę postępowania, wydanie decyzji, bez udziału wszystkich zainteresowanych w postępowaniu osób, wydanie decyzji bez rozważenia obszaru oddziaływania obiektu, oraz występujących w tym obszarze uzasadnionych interesów osób trzecich; b) art. 32 P.b., art. 33 P.b. i art. 35 P.b. poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono analizy oddziaływania planowanego budynku na interesy osób trzecich, a także gdy przedstawiony projekt nie nadawał się do zatwierdzenia. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uwzględnienie złożonej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zdaniem Skarżącej ustalenie, iż nie przysługuje jej status strony postępowania pozostaje nieuprawnione. W toku postępowania pominięte zostały osoby zainteresowane w sprawie - tj. m.in. odwołujący się właściciele mieszkań położonych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. B 38 w Ł. tworzący skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową. Zdaniem skarżącej zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przepis art. 28 K.p.a. wiąże przymiot strony z istnieniem przepisu prawa materialnego, nie zaś z jego naruszeniem. Przymiot strony w danym postępowaniu musi być badany nie tylko z uwzględnieniem przepisu art. 28 K.p.a., ale również ewentualnych przepisów szczególnych, które mogą modyfikować zasady, według których określone podmioty mogą być uznane za strony postępowania. Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., a które powinny być uwzględnione w procesie budowlanym, muszą występować na obszarze oddziaływania obiektu zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 tej ustawy. W przypadku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę przy ustalaniu interesu prawnego strony postępowania najistotniejsze znaczenie zwykle mają przepisy dotyczące zagospodarowania i zabudowy terenu, czy szerzej gospodarki przestrzennej. Strona podkreśliła, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na konieczność zapewnienia w toku postępowania udziału właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym właścicieli lokali mieszkalnych bloku, którego okna wychodzą bezpośrednio na projektowaną inwestycję i który to blok znajduje się w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji. Nieuwzględnienie Wspólnoty, ale także właścicieli innych nieruchomości sąsiednich skutkuje wadliwością wydanej decyzji w dwóch aspektach. Po pierwsze doszło do wydania decyzji, bez udziału wszystkich zainteresowanych w postępowaniu osób, co stanowi kwalifikowaną wadę decyzji. Po wtóre, decyzja wydana została bez rozważenia obszaru oddziaływania obiektu, oraz występujących w tym obszarze uzasadnionych interesów osób trzecich. Zapadła decyzja narusza jednocześnie prawo strony do dwuinstancyjnego postępowania. Z ostrożności procesowej, wskazano ponadto, że decyzja wydana została pomimo niespełniania przez planowany budynek warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Organy zobowiązane były do sprawdzenia zgodności projektu z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazano, że skarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, a jej utrzymanie w mocy byłoby nie tylko sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego i budowlanego, ale dodatkowo stwarza realne zagrożenie dla interesów mieszkańców nieruchomości sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, ze sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględniając skargę na decyzję sąd uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a". Na podstawie art. 134 § 1 ww. ustawy, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą było ustalenie legitymacji skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, uprawniającej do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Miastu Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, zewnętrznych instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych z oświetleniem oraz ukształtowania terenu i zieleni, na nieruchomości położonej przy ul. A 26/28 w Ł., działka ewid. nr 315/14 w obrębie [...]. Organ odwoławczy uznał bowiem, że przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu odwołującej się Wspólnocie nie przysługuje, w następstwie czego umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte wniesionym przezeń środkiem zaskarżenia. W tym miejscu wskazać należy, że stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U.2018.1202 t.j. ). Obszar oddziaływania obiektu zdefiniowany w art. 3 pkt 20 tej ustawy został natomiast określony jako teren wyznaczony wokół obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi przy tym o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Należy więc przyjąć że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych w tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Kwestia natomiast ustalenia ewentualnego rzeczywistego negatywnego oddziaływania, stanowi element postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w ramach toczącego się postępowania pozwoleniowego. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007r., sygn. akt II OSK 3121/06 i z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1342/09, z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1261/13 oraz wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 380/14 i WSA w Kielcach z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 51/13 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odrębnym natomiast zagadnieniem jest, czy podnoszone przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Jednakże ich ocena może nastąpić wyłącznie w toku postępowania w sprawie pozwolenia na realizację tej inwestycji przy zapewnieniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu czynnego udziału w postępowaniu. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, iż obszar oddziaływania obiektu to strefa w otoczeniu obiektu budowlanego, wyznaczana każdorazowo przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę zarówno przy uwzględnieniu indywidualnych cech tego obiektu, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, jak i treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Przy czym istotne dla wyznaczenia tego obszaru jest określenie zasięgu potencjalnego oddziaływania projektowanej inwestycji na inne nieruchomości i wynikających z niego ograniczeń w zagospodarowaniu tych nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie z załączonego projektu zagospodarowania terenu wynika, iż nieruchomość skarżącej Wspólnoty stanowi działka nr 5/35, obręb [...], która nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Nieruchomość ta jest oddalona od inwestycji o ok. 64 m. Teren inwestycji i teren należący do Wspólnoty oddziela skrzyżowanie ulic C i B. Już sama zatem odległość planowanej zabudowy od granic działki skarżącej i jej położenie po drugiej stronie ulicy B świadczy o słuszności stanowiska Wojewody [...]. Co więcej, z akt sprawy wynika, że w ramach sporządzonego projektu budowlanego przeprowadzono analizę oddziaływania planowanego obiektu w zakresie: a) oddziaływania obiektu kubaturowego w zakresie funkcji i wymagań związanych z użytkowaniem obiektu, takich jak: przepisy pożarowe, sanitarne, itd.; b) oddziaływania obiektu kubaturowego w zakresie bryły (formy), które dotyczy przesłaniania oraz zacieniania. Dodatkowo przeprowadzono również analizę uwarunkowań formalno-prawnych obejmującą przepisy techniczno - budowlane oraz pozostałe przepisy, których unormowania mogą mieć wpływ na określenie obszaru oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu określony został na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Na podstawie tych przepisów, z uwagi na znaczne oddalenie planowanej inwestycji od granic sąsiednich działek budowlanych i zlokalizowanych na nich obiektów, projektant stwierdził, iż obszar oddziaływania obiektu zamyka się w granicach działki nr 315/14 obr. [...] przy ul. A 26/28 w Ł. Na marginesie można dodać, że z akt sprawy wynika także, że zjazd z terenu inwestycji będzie się odbywał z ul. A i C, a tym samym nie sposób uznać, aby w jakiś sposób planowana zabudowa utrudniała komunikację z terenu Wspólnoty. Samo zatem podniesienie zarzutu, że inwestycja będzie niekorzystnie oddziaływała na nieruchomość skarżącego lub powodowała bliżej nieokreślone uciążliwości nie jest wystarczające do przyznania skarżącej Wspólnocie statusu strony. Taka argumentacja świadczy bowiem wyłącznie o subiektywnym przekonaniu strony, niepopartym żadnymi konkretami, o naruszeniu przysługującego jej prawa własności. Argumenty podnoszone przez skarżącą mogą jedynie świadczyć o naruszeniu interesu faktycznego, ale nie interesu prawnego, który powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny (por. wyrok WSA w Lodzi z dnia 16 maja 2017r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 79/17 – LEX nr 2305245). Biorąc pod uwagę dokumentację zgromadzoną w niniejszej sprawie oraz wyjaśnienia strony skarżącej trudno uznać, aby projektowana inwestycja wpłynęła w jakikolwiek sposób na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącej i w niedozwolony sposób uniemożliwiała, czy też utrudniała korzystanie z niej. Konkluzja Wojewody o braku interesu prawnego skarżącej w kontrolowanym postępowaniu jest zatem zasadna. Należy również podkreślić, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu strony, odwołującej się Wspólnoty Mieszkaniowej A w Ł. Wszelkie zatem merytoryczne zarzuty w stosunku do decyzji organu I instancji pozostawały poza zakresem kognicji Sądu. Z przytoczonych powyżej względów skarga jako bezzasadna podlegała z mocy at. 151 p.p.s.a. oddaleniu. M.K.