II SA/Łd 1621/03

Dnia 9 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska /spr./, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 roku sprawy ze skargi J.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...]i postanowienia Starosty [...] z dnia [...] nr [...]; 2/ zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. na rzecz skarżącego J.S. kwotę złotych 10 /dziesięć/ tytułem zwrotu kosztów sądowych 3/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 oraz art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...] uchylającej zawiadomienie - decyzję z dnia [...] w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu R. gm. R. i jednocześnie odmawiającej wpisania w jednostce rejestrowej nr [...] S.S. jako dzierżawcę w ½ części do działki nr [...] o powierzchni [...] położonej w obrębie R. gm. R. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż w dniu [...] zawarta została umowa dzierżawy pomiędzy J. S. (wydzierżawiającym) oraz S.S. (dzierżawcą). Przedmiotem dzierżawy był udział wynoszący ½ w części gospodarstwa rolnego, którego łączna powierzchnia wynosi [...]. W skład gospodarstwa rolnego wchodzi jedna działka oznaczona w ewidencji gruntów i budynków pod numerem [...]. Współwłaścicielami działki nr [...] byli współmałżonkowie S. i A. P. Przedmiotem dzierżawy był udział w części działki o powierzchni [...]. Umowa dzierżawy zawarta została na okres 10 lat i w dniu jej zawarcia została zgłoszona przez strony do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stosownie do art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Na podstawie zgłoszenia w dniu 17 kwietnia 2003 r. Starosta dokonał zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obręb R. polegającej na wpisaniu do części działki nr [...] o powierzchni [...] dzierżawcy S.S. W piśmie, które wpłynęło do Starosty [...] w dniu 13 maja 2003 r. A.S. oświadczyła, że nigdy nie wyraziła zgody na przekazanie w dzierżawę działki nr [...]. Wobec powyższego Starosta postanowieniem z dnia [...] wznowił na żądanie A.S. postępowanie w sprawie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] uchylił zawiadomienie - decyzję z dnia [...] w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu R. gm. R. oraz jednocześnie odmówił wpisania w jednostce rejestrowej nr [...] S.S. jako dzierżawcę ½ części do działki nr [...] o powierzchni [...] położonej w obrębie R. gm. R. W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, iż z uwagi na fakt, że działka nr [...] stanowi własność A. i J. małżonków S. na prawach wspólności ustawowej nie może być wydzierżawiona bez zgody jednego ze współmałżonków. Od powyższej decyzji J. S. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż w dniu 6 października 1998 r. wydany został wyrok rozwodowy rozwiązujący małżeństwo A. i J. S. Z chwilą orzeczenia rozwodu ustała wspólność majątkowa małżonków. Oznacza to, że działka nr [...] od dnia 6 października 1998 r. nie stanowi własności A. i J. S. na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej. Zdaniem skarżącego wydzierżawiając udział ½ w części działki nr [...] nie musiał on uzyskiwać zgody byłej współmałżonki. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył co następuje. Organ I instancji błędnie przyjął, iż działka nr [...] jest przedmiotem należącym do majątku objętego wspólnością ustawową. Małżeństwo A. i J. S. rozwiązał sąd przez rozwód. Jak stanowi art. 42 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. nr 9, póz. 59 z późn. zm.) od chwili ustania wspólności ustawowej, do majątku, który był nią objęty stosuje się przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z pewnymi wyjątkami. Wyjątki te podobnie jak przy współwłasności powstałej w wyniku dziedziczenia, wynikają z tego, że współwłasność majątku wspólnego powstała ze szczególnego źródła, jakie stanowiła współwłasność łączna wiążąca małżonków w czasie trwania wspólności ustawowej. W związku z tym, w sytuacji wymienionej w art. 43 k.r.o. może ulec zmianie nawet wzajemny stosunek udziałów małżonków w majątku wspólnym, aż do całkowitego pozbawienia jednego z małżonków udziału w tym majątku. Przy podziale zaś majątku wspólnego małżonkowie są zobowiązani do zwrotu wydatków i nakładów poczynionych z majątku wspólnego na majątki odrębne (art. 45 k.r.o.). Tym operacjom mogłoby przeszkodzić rozporządzenie przedmiotem należącym do majątku wspólnego przez jednego z małżonków. Dlatego art. 46 k.r.o. stanowi, że w sprawach nie unormowanych odmiennie w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, do podziału majątku, który był objęty wspólnością ustawową, stosuje się odpowiednio przepisy o dziale spadku. Na skutek tego odesłania znajduje zastosowanie ograniczenie rozporządzenia przedmiotami, które były objęte wspólnością ustawową, przewidziane w art. 1036 k.c. Ograniczenie to polega na tym, że spadkobierca (małżonek) może rozporządzić udziałem w przedmiocie należącym do spadku (majątku objętym wspólnością ustawową), ale tylko za zgodą pozostałych spadkobierców (drugiego małżonka). Z uwagi na fakt, że A.S. nie wyraża zgody na wydzierżawienie udziału w działce nr [...] przez J.S., nie można wprowadzić zmiany w operacie ewidencji gruntów na podstawie zawartej umowy dzierżawy do czasu zniesienia współwłasności działki nr [...]. Na powyższą decyzję J. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu przedstawił argumenty, jak w odwołaniu z dnia 30 lipca 2003 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż wskazał skarżący. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części , jeżeli stwierdzi : a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania c/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; Jedną z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 jest rażące naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie organ administracyjny wznowił postanowieniem z dnia [...] postępowanie w sprawie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów dla obrębu R. , polegającej na wpisaniu S.S. jako dzierżawcy ½ udziału w tej działce. Następnie decyzją z dnia [...] Starosta [...] uchylił – zawiadomienie -decyzję z dnia [...] w sprawie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów obrębu R. Jednocześnie odmawiając wpisania w jednostce rejestrowej nr [...] S.S. jako dzierżawcę w ½ części działki. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Katograficznego. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zapisy dokonywane w ewidencji gruntów i budynków są czynnościami materialno-technicznymi, w wyniku których wykazuje się informacje objęte przez art. 20 - 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 z późn. zm.). Zawiadomienie o zmianach dokonane na podstawie § 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. nr 38 poz. 454 ) również jest czynnością materialno-techniczną. Nie jest to decyzja , wbrew temu co przyjęły organy obu instancji. Na podstawie art. 145 kpa wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną . W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż wznowienie postępowania zakończonego czynnością materialno-techniczną jest niedopuszczalne. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest bowiem wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. przez rozpoznanie sprawy nie zakończonej decyzją ostateczną bądź sprawy, która nie była w ogóle przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro postępowanie zostało wszczęte z naruszeniem prawa polegającym na naruszeniu przepisów dopuszczających wznowienie postępowania, to wszelkie rozstrzygnięcia organów administracyjnych zapadłe w tym postępowaniu zostały wydane także z rażącym naruszeniem prawa. ( por. wyrok NSA z dnia 29 września 1997 r I SA/Ka 1248/96 POP z 1999 nr 3 poz. 72 i wyrok z 9 czerwca 1992 r SA/Wr 534/92 ONSA z 1993 nr. 4poz. 92) Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do art. 200 tej ustawy . Mając na uwadze treść art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.