II SA/Łd 166/04

Dnia 11 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA: Małgorzata Stahl, Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. L. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. II SA/Łd 166/04 UZASADNIENIE Uchwałą z dnia [...], Nr [...], Rada Miasta R. uchwaliła przystąpienie do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. Wykonując powyższą uchwałę Zarząd Miasta R. sporządził projekt zmiany planu miejscowego. Projekt ten, zgodnie z powołaną uchwałą obejmował między innymi obszar położony przy ul. A (oznaczony literą [...]), na którym usytuowana jest działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...], będąca własnością M. i S. małżonków L. Z wnioskiem o zmianę warunków zagospodarowania przedmiotowej działki, określonych w planie zagospodarowania przestrzennego, wystąpił S. L. z uwagi na to, iż zamierzał na przedmiotowej nieruchomości wybudować myjnie samochodową, parking strzeżony oraz pawilon handlowy. W wyłożonym do wglądu publicznego projekcie zmiany planu, wniosek S. L. o przeznaczenia jego nieruchomości do zagospodarowania poprzez budowę myjni samochodowej i parkingu został uwzględniony. W piśmie z dnia [...] skierowanym do Burmistrza R. grupa mieszkańców ul. B i ul. A, których nieruchomości znajdują się w pobliżu nieruchomości S. L. sprzeciwiła się przeznaczeniu w projekcie planu przedmiotowej nieruchomości pod budowę myjni samochodowej i parkingu. Podnosząc zarzut naruszenia ich interesów prawnych wywiedli, iż lokalizacja parkingu na 60 samochodów spowoduje hałas w różnych godzinach i zanieczyszczenie spalinami. Podobne skutki wywoła również budowa myjni samochodowej. Uciążliwość tego typu obiektów jest im znana, z uwagi na to, że z drugiej strony ich budynków znajduje się rozległy parking osiedlowy. Nabyli swoje nieruchomości w terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Proponowana zmiana planu zagospodarowania doprowadzi w rezultacie do obniżenia wartości rynkowej ich domów. W piśmie z dnia [...], skierowanym do Burmistrza, S. L. oświadczył, że w związku z pismem mieszkańców osiedla C rezygnuje z przeznaczenia działki na parking, ale chciałby mieć możliwość wybudowania myjni. Odnosząc się do wniesionych uwag, Burmistrz Miasta R., stwierdził, iż nieruchomości osób sprzeciwiających się zmianie planu zagospodarowania przestrzennego zbliżone są do terenu, na którym mogłyby być realizowane parking i myjnia na odległość około 9 metrów (szerokość pasa drogowego). Zwrócone są one do obszaru zmiany planu ogródkami przydomowymi zabudowy szeregowej, pełniącymi funkcję rekreacyjna. Sama zmiana planu zmieni jakościowo otoczenie terenów mieszkaniowych, a nadto nie można wykluczyć uciążliwego oddziaływania parkingu i myjni, pomimo, że nie są to inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Traktując wymienione wyżej zastrzeżenia mieszkańców ulic B i A jako zarzuty, Burmistrz Miasta R. zaproponował odstąpienie od wprowadzania zmian planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze położonym przy ul. A. Dodatkowo podniósł, iż pilność spraw inwestycyjnych i oczekiwania inwestorów na zmianę planu zagospodarowania przestrzennego uzasadniają wyłączenie terenów przy ul. A i przy ul. B ze zmian planu zagospodarowania przestrzennego. W rezultacie, Rada Miasta R. w uchwale z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wprowadziła żadnych zmian w planie zagospodarowania w obszarze ul. A, na którym położona jest działka S. L. W piśmie z dnia [...], S. L. zwrócił się do Rady Miasta R. z wezwaniem do usunięcia naruszania jego interesu prawnego wymienioną wyżej uchwałą poprzez pominięcie w niej sprawy zmiany warunków zagospodarowania terenu, na którym usytuowana jest jego nieruchomość, pomimo że wyłożony projekt zmiany planu przewidywał możliwość zabudowy jego nieruchomości myjnią samochodową. Uchwałą z dnia [...], nr [...] Rada Miasta R. odmówiła uwzględnienia przytoczonego wyżej wezwania. W uzasadnieniu swego stanowiska wyjaśniała, iż uwzględnienie przez Burmistrza Miasta R. uwag (zarzutów) mieszkańców ulic A i B, równało się niezrealizowaniu celu zmiany planu. Nieuwzględnienie zarzutów mogłoby doprowadzić zaś do zaskarżenia uchwał w tym przedmiocie. Poza tym S. L. nie przytacza żadnych ustaleń kwestionowanej przez niego uchwały, które naruszałyby jego interes prawny. W skardze z dnia [...], S. L. podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 12, art. 18, art. 24 pkt. 3 art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wniósł o uchylenie uchwały z dnia [...], nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo podniósł, iż Rada Miasta pominęła jego wniosek o zmianę planu odnośnie nieruchomości będącej jego własnością pomimo, iż w projekcie wyłożonym do wglądu publicznego wniosek ten był uwzględniony. W odpowiedzi na skargę, Rada Miasta R. wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem tego organu, przystąpienie do prac nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, spowodowana wnioskiem właściciela nieruchomości, jak również wprowadzenie zmian w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu, zgodnie z tym wnioskiem, nie rodzi skutków prawnych dla wnioskodawcy. W procesie sporządzania projektu zmiany planu mogą zaistnieć okoliczności nieznane na etapie przystąpienia do prac nad zmianą planu, wywołujące konieczność zmiany w proponowanych ustaleniach lub odstąpienie od zmiany planu ze względu na wywołane proponowanymi zmianami konflikty społeczne. Burmistrz Miasta R., przedstawił Radzie Miasta ostateczny projekt zmiany planu w tych obszarach, dla których uzyskał pozytywne opinie, uzgodnienia i dla których nie występował problem rozstrzygania protestów lub zarzutów. Uwagi wniesione przez mieszkańców ulic A i B w istocie były zarzutami, które Burmistrz uwzględnił. Skarżący nie wykazał przy tym jakie ustalenia zmiany ogólnego planu naruszają jego interes prawny. Powyższe przemawia za oddaleniem jego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zaskarżona uchwała została podjęta w trybie nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1994, Nr 15, poz. 139 ze zm.). Badając, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), legalność zaskarżonego aktu, Sąd uznał, iż został on podjęty bez naruszenia przepisów prawa. Zarzuty skarżącego podniesione w toku postępowania zmierzają w istocie do wykazania, iż zaskarżony akt narusza prawo, bowiem nie wprowadza zmian w planie zagospodarowania przestrzennego odnośnie terenu, na którym usytuowana jest jego nieruchomość, na której zamierzał on wybudować myjnię samochodową. Stanowiska takiego nie można zaakceptować. Stosownie do treści art. 12 ust. 1 i 2 powołanej już ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, określając granice obszaru objętego planem, przedmiot i zakres jego ustaleń. Rozstrzygnięcie to podejmowane jest przez radę z własnej inicjatywy lub na wniosek. Wniosek w tym zakresie może złożyć każdy. Tak szerokie określenie podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku wynika z faktu, iż ustawa poza art. 31 ust. 2 nie łączy ze złożeniem wniosku żadnych skutków prawnych. Oznacza to, że złożenie wniosku nie rodzi dla wnioskodawcy żadnych uprawnień w zakresie żądania jego realizacji. Należy pamiętać, iż zgodnie z art. 7 ustawy, plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a wnioskodawcy nie przysługuje prawo inicjatywy uchwałodawczej. Powoduje to w konsekwencji to, iż na radzie nie ciąży obowiązek podejmowania uchwał odnośnie każdego zgłoszonego wniosku. Także uwzględnienie wniosku w uchwale o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu zagospodarowaniu przestrzennego nie nakłada na radę gminy obowiązku wprowadzania zmian w planie zagospodarowania. W takim wypadku wnioskodawca uzyskuje jednakże ekspektatywę w zakresie możliwości wprowadzenia do planu korzystnych dla niego rozwiązań, co do sposobu zagospodarowania jego nieruchomości. W toku opracowywania projektu zmiany planu, dokonywanych jest jednak szereg uzgodnień, zasięgane są opinie, jak również mogą być zgłaszane protesty i zarzuty do projektu planu. Wszystkie te zdarzenia mogą w rezultacie doprowadzić do ograniczenia zakresu zmian zarówno co do obszaru jak i zakresu przedmiotowego ostatecznie uchwalonego planu lub zmiany planu. Podkreślić należy, iż gmina w granicach przysługującego jej władztwa planistycznego - art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uprawniona jest wyłącznie do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Nieważność uchwały rady gminy w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany w całości lub w części, zgodnie z art. 27 ust. 1 omawianej ustawy następuje w razie naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 ustawy. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 12, art. 18, art. 24 pkt. 3 i art. 25 ustawy, nie precyzując bliżej na czym te naruszenia polegają. Odnośnie art. 12, jak wyżej wywiedziono, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia tego przepisu. Także z załączonych do akt administracyjnych dokumentów wynika, iż nie został naruszony przepis art. 18. Zarząd, a następnie Burmistrz Miasta R. dokonywali wszystkich czynności w zakresie przygotowania projektu planu zgodnie z treścią wymienionego przepisu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż rozpatrzenie protestów i zarzutów zgłoszonych do wyłożonego projektu planu należy do kompetencji burmistrza - art. 18, ust. 2, pkt. 8 ustawy. Radzie gminy przedstawiane są wyłącznie do rozpatrzenia protesty i zarzuty, które nie zostały uwzględnione i dopiero w odniesieniu do tych protestów i zarzutów podejmowana jest uchwała o jakiej stanowi przepis art. 24 ust 3 ustawy. Burmistrz, wójt lub prezydent po opracowaniu ostatecznego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z wymogami art. 18 przedstawia ten projekt radzie gminy, która dokonuje oceny czy zasadnie zostały uwzględnione przez organ przygotowujący projekt zarzuty i protesty, bądź czy nie został naruszony tryb przygotowywania projektu. W przypadku, gdy rada nie zgadza się oceną zarzutów i protestów, na podstawie art. 25 uprawniona jest do zlecenia dokonania zmian w planie i uzupełnień, nie wyłączając ponowienia poszczególnych etapów prac nad opracowaniem projektu planu. W rozpoznawanej sprawie Rada Miasta R. podzieliła w całości stanowisko Burmistrza, uznając, że z uwagi na zarzuty zgłoszone przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością skarżącego należy odstąpić od dokonywania zmian planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze, na którym usytuowana jest jego nieruchomość. W rezultacie na obszarze tym obowiązujące pozostały ustalenia zawarte w dotychczasowym planie. Mając powyższe na uwadze, Sąd przyjął, iż kwestionowana uchwała narusza interes prawny skarżącego. Uwzględnienie jego wniosku w pierwszym etapie opracowywania projektu zmiany planu stworzyło, jak wyżej powiedziano, ekspektatywę co do zmiany sposobu zagospodarowania zgodnie z planem, nieruchomości będącej jego własnością. Zaniechanie, na skutek uwzględnienia zarzutów, dokonania zmiany planu odnośnie obszaru, na którym położona jest nieruchomość skarżącego, spowodowało powrót do stanu uregulowanego poprzednim planem. Jedynym środkiem prawnym, którym skarżący mógł spowodować ewentualnie wprowadzenie do planu zagospodarowania korzystnych dla niego uregulowań, było złożenie skargi w trybie art. 101, ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001, nr 142, poz. 1591 ze zm.). Samo istnienie legitymacji do wniesienia skargi nie oznacza jednak, że skarga musi być uwzględniona. Drugim warunkiem koniecznym do uwzględnienia skargi jest bowiem ustalenie, że zaskarżona uchwała narusza prawo. Analiza akt sprawy prowadzi do uzasadnionego wniosku, iż wskazane w skardze przepisy, jak również żadne inne, nie zostały naruszone w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.