II SA/Łd 168/21

Dnia 6 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Grosińska - Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania M. P. i M. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z [...] r. nr [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] r. Burmistrz Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. C 8, zlokalizowanego na działkach nr ew. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. P. i M.P. wnosząc o jej uchylenie, z powodu naruszenia: art. 7, art. 7b k.p.a. poprzez brak odpowiedniego współdziałania ze Starostwem Powiatowym w B. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy; wydanie decyzji bez należytego rozstrzygnięcia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie, w szczególności poprzez brak należytej oceny rzetelności i prawidłowości przeprowadzonych obliczeń przy użyciu programu komputerowego [...] firmy [...]. Wydanie decyzji było skutkiem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 136/19 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] grudnia 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] sierpnia 2018 r., a także postanowienia Burmistrza Miasta B. z [...] sierpnia 2018 r. Zdaniem odwołujących w toku ponownie prowadzonego postępowania G.P. nie przedstawiła wszystkich dokumentów zawartych w wezwaniu, tj. nie złożyła dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu inwestora. Wątpliwości budzi także, czy G.P. działała jako osoba fizyczna, czy też jako przedsiębiorca będący właścicielem firmy. Zdaniem odwołujących planowane przedsięwzięcie jest rażąco niezgodne z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., a dla terenów sąsiednich zakładu przyjęto wadliwe dopuszczalne normy hałasu. Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn.zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 62a, art. 80 ust. 2 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 z późn.zm. – dalej w skrócie "ustawa"), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Burmistrz Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] grudnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 136/19 uchylił decyzje organów obu instancji oraz postanowienie Burmistrza Miasta B. z [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone G.P. przez L.P., do występowania w imieniu A Sp. z o. o., w sprawie dotyczącej uzyskania decyzji środowiskowej dla rozbudowy Zakładu A w B.. Do pełnomocnictwa, ani też do akt sprawy nie dołączono dokumentu potwierdzającego umocowanie L.P. do działania w imieniu A Sp. z o.o. W aktach sprawy brak dokumentu potwierdzającego uprawnienie osoby podpisującej pełnomocnictwo do reprezentowania osoby prawnej będącej stroną postępowania co powoduje, iż organ nie ustalił czy pełnomocnictwo istotnie zostało złożone w imieniu osoby prawnej będącej stroną postępowania i czy jest ono prawidłowe. Na podstawie wydruku informacji pobranej z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, Sąd ustalił, iż L.P. jest członkiem zarządu A Sp. z o.o. Niemniej jednak z treści tej informacji wynika, że wskazana spółka w stosunkach na zewnątrz musi być reprezentowana przez dwóch członków jej zarządu łącznie (z akt wynika zaś, że od 28 czerwca 2018 r., tj. ostatniej zmiany odnotowanej w KRS, nie były dokonywane żadne inne zmiany). Tym samym - jak wynika to z zapisu w KRS - do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków oraz składania podpisów w imieniu spółki na dzień złożenia wniosku (4 lipca 2018 r.) upoważnionymi byli dwaj członkowie zarządu łącznie. Zdaniem Sądu, załączone do akt pełnomocnictwo, podpisane w sposób niezgodny z danymi wynikającymi z rejestru sądowego, wyklucza możliwość uznania, że pochodzi ono od tej spółki. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia złożył podmiot, który nie legitymował się prawidłowo udzielonym pełnomocnictwem uprawniającym do dokonania tej czynności, a organ nie zweryfikował należycie przedłożonego dokumentu, co skutkowało wadliwym procedowaniem. Z akt sprawy wynika nadto, że zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu ww. wniosku, wniesionego w imieniu A Sp. z o.o. przez firmę D. Wniosek natomiast został podpisany przez G.P. Niewątpliwie kwestia ta wymaga również wyjaśnienia, bowiem rzeczą organu jest ustalenie, kto w istocie składa wniosek, czy jest on do tego uprawniony, należycie umocowany i reprezentowany. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Miasta B. pismem z 9 września 2019 r. wezwał G.P. do: dostarczenia prawidłowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną tj. pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, dostarczenia dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu tejże osoby prawnej, złożenia wniosku przez osobę prawidłowo umocowaną do reprezentacji strony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie 26 sierpnia 2019 r. wpłynął wniosek A Sp. z o.o. podpisany przez G.P., ujednolicona Karta informacyjna przedsięwzięcia oraz pełnomocnictwo udzielone G.P. do działania w imieniu A Sp. z o.o. w sprawie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu. W ocenie Kolegium uzupełnione dokumenty bezspornie nie zawierają potwierdzenia umocowania osób działających w imieniu A Sp. z o.o. do działania w imieniu tejże osoby prawnej. Nie stanowi to jednakże uchybienia uzasadniającego, wbrew twierdzeniom odwołujących się, pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Dane dotyczące reprezentacji A Sp. z o.o. znajdują się w powszechnie dostępnym rejestrze, tj. Krajowym Rejestrze Sądowym. Pełnomocnictwo udzielone G.P. zawiera dane podmiotu, tj. nazwę, adres oraz nr NIP, które pozwalają na dostęp do tego rejestru i weryfikację sposobu reprezentacji Spółki. Z KRS wynika jednoznacznie, że osoby działające w imieniu Spółki, tj. Prezes Zarządu i Z-ca Prezesa Zarządu stanowią właściwą reprezentację A Sp. z o.o., uprawnioną do udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki. Pełnomocnictwo to zostało udzielone osobie fizycznej - G.P.. Zawiera dane pełnomocnika, w tym adres do korespondencji, dane mocodawcy oraz zakres umocowania. Okoliczność, że pełnomocnik złożył wniosek z 26 sierpnia 2019 r. na firmowym druku [...] nie wskazuje, zdaniem Kolegium, na wadliwość tego wniosku, a w szczególności na fakt, że zostało udzielone innemu podmiotowi niż osoba fizyczna. Druk firmowy zawiera bowiem dane adresowe wskazane także w pełnomocnictwie udzielonym G.P. Nadto, jak podkreśliło Kolegium, zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji prawidłowo wskazuje, że wniosek w sprawie złożony został przez G.P. - pełnomocnika A Sp. z o.o. Dalej organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 59 ust. 1 ustawy, a następnie wyjaśnił, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Od 11 października 2019 r. obowiązuje nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), to jednakże na mocy § 4 tego rozporządzenia, do przedmiotowej sprawy stosuje się przepisy dotychczasowe, bowiem postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., ul. C 8, zlokalizowanego na działkach nr ew. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...], zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 98. Planowana rozbudowa Zakładu A w B. należy więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie zaś, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (należy bowiem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) musiało skutkować dokonaniem oceny zgodności tej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na przedmiotowym terenie stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że teren inwestycji opisany we wniosku inwestora zlokalizowany jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...] z 2005 r., Nr 51, poz. [...] ze zm.). Przedsięwzięcie znajduje się na terenie jednostki planistycznej 101 PU,U - tereny produkcji, usług oraz produkcyjno-usługowe o ewentualnej uciążliwości ograniczonej do granic działki. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie obecnie wykorzystywanym na cele związane z funkcją przemysłową. Otoczenie terenu inwestycyjnego stanowią tereny oznaczone w planie jako 101 PU,U oraz 99 MNu - tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej i usług uciążliwych. Najbliższe tereny chronione akustycznie sąsiadują z terenem przedsięwzięcia z każdej strony. Są to wspomniane tereny oznaczone symbolem 99 MNu, dla których zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112) dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB dla pory dnia i 45 dB dla pory nocy. Takie właśnie dopuszczalne standardy akustyczne uwzględnione zostały w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W wyniku obliczeń zasięg przewidywanego oddziaływania, prezentowany na załącznikach graficznych nie powoduje przekroczenia tych wartości. Ponadto z uzyskanej w toku postępowania opinii autora planu miejscowego wynika, że uzasadnione jest, aby traktować tereny MNu jako tereny podlegające ochronie przed hałasem, kwalifikujące się do mieszkaniowo - usługowych. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że dla tych terenów (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej) standardy akustyczne wynoszą 50 dB dla pory dnia i 40 dB dla pory nocy, tak jak jest to w przypadku zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w obrębie której nie występuje funkcja usługowa. Ponadto przytoczony w odwołaniu fragment Karty informacyjnej przedsięwzięcia dotyczący lokalizacji zabudowy przemysłowej w stosunku do zabudowy podlegającej ochronie akustycznej zaczerpnięty został z rozdziału omawiającego ogólne metody i sposoby ochrony przed hałasem podejmowane między innymi na etapie planowania i nie dotyczy tego konkretnego przypadku. Według Kolegium planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie w decyzji z [...] grudnia 2019 r. Kolegium wyraziło pogląd odmienny co do dopuszczalnego poziomu hałasu na terenie 99 MNu, to jednakże odwoływanie się do tej decyzji nie znajduje uzasadnienia wobec stwierdzenia jej nieważności wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 września 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 118/20. Zdaniem organu odwoławczego stwierdzenie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obligowało organ pierwszej instancji do podjęcia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym do uzyskania wymaganych prawem opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia nie oznacza automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy obowiązek powyższy zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii właściwych organów, w tej sprawie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., po zapoznaniu się z Kartą informacyjną przedsięwzięcia, nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (opinia z 20 lipca 2018 r.). Opinia ta została podtrzymana w piśmie z 4 listopada 2019 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. w piśmie z 27 lipca 2018 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B. nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Opinię tę RDOŚ w Ł. podtrzymał w piśmie z 11 października 2019 r. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. - opinia z 23 lipca 2018 r. i z 10 stycznia 2020 r. Z uwagi na fakt, że powyższe opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu orzekającego w sprawie środowiskowych uwarunkowań, ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Burmistrza Miasta B., który decyzją z [...] r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B., zlokalizowanego na działkach nr ew. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...]. Dalej Kolegium podkreśliło, że art. 84 ustawy nie precyzuje, co powinno być określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przepisie tym znalazło się jedynie stwierdzenie o konieczności wskazania na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało zresztą już stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy). Natomiast w ust. 2 tego przepisu wskazano na konieczność dołączenia do decyzji charakterystyki przedsięwzięcia. Nie oznacza to jednak, że nie ma ona określać żadnych innych kwestii. W art. 84 ust. 1a ustawy wskazano, że w decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. Taka sytuacja występuje w rozpatrywanej sprawie, bowiem organ pierwszej instancji zawarł w decyzji istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Warunki te wynikały zarówno z załączonego do wniosku opracowania w postaci Karty informacyjnej, jak też opinii organów uczestniczących w postępowaniu. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nadal jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się ona odnosi oraz, w jakim miejscu ma być to przedsięwzięcie zlokalizowane. Informacje te winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, które stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy, jest elementem obligatoryjnym decyzji. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, organ pierwszej instancji określił rodzaj, miejsce realizacji i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz likwidacji. Podstawowym dokumentem w tej sprawie jest Karta informacyjna przedsięwzięcia, która została sporządzona zgodnie z art. 62a ustawy i zawiera wszystkie niezbędne informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1. Karta została podpisana stosownie do wymogu z art. 62a ust. 2 ustawy. Z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że wnioskowana rozbudowa Zakładu A obejmuje: zainstalowanie nowej automatycznej linii do produkcji pasz (w miejsce istniejącej), wykonanie fundamentu pod wieżę podajników, budowę nowego budynku dwuczęściowego o wysokościach 6 i 12 m, beż żadnych emitorów lub innych źródeł emisji zewnętrznej, budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 39,5 kW, na powierzchni dachu ok. 300 m2 na potrzeby Zakładu. Przedsięwzięcie przewiduje również zwiększenie baterii silosów o 4 szt. Pojemność każdego nowego silosa to 48,3 m3. Obecnie na terenie Zakładu zainstalowanych jest 8 szt. silosów - pojemność 26,9 m3 każdy. Projektowana rozbudowa Zakładu prowadzona będzie głównie w obrębie działki 2230/6 w niewielkim fragmencie działki 2230/3. Powierzchnia przedmiotowych działek wynosi: 2230/6 - 0,1918 ha, 2230/3 - 0,2373 ha. Nowa linia automatyczna umożliwi przygotowanie gotowych pasz, pakowanie produktu w worki oraz przygotowanie palet z gotowymi produktami. Wymiana linii ręcznej na automatyczną pozwoli na ograniczenie niezorganizowanej emisji pyłów oraz zmniejszy emisję hałasu na stanowiskach pracy. Po zrealizowaniu inwestycji zdolność produkcyjna zakładu wzrośnie. Obecnie to ok. 12 tys. ton rocznie, po rozbudowie - do 18 tys. ton rocznie bez zwiększania zatrudnienia. Hałas, który będzie powstawał podczas prac montażowych, będzie związany z pracą maszyn oraz ruchem pojazdów ciężarowych. W trakcie prowadzenia prac montażowych okresowo, nieznacznie wzrośnie ruch pojazdów związany z dostawą materiałów. Praca sprzętu oraz okresowo zwiększony ruch samochodów będą powodować wzrost poziomu hałasu. W trakcie prowadzenia prac największym zagrożeniem jest hałas i drgania związane z pracą ciężkiego sprzętu oraz z transportem. Pracownicy urządzeń będą wyposażeni w nauszniki odpowiednio dobrane do poziomu dźwięku. W celu zminimalizowania wpływu uciążliwości akustycznej związanej z robotami budowlanymi w zaskarżonej decyzji zawarte zostały zalecenia zarówno co do pory dnia, w której prace mają być prowadzone, jak też do używanego rodzaju sprzętu oraz rodzaju technologii. Głównymi emitorami hałasu na terenie zakładu będą: nowoprojektowany budynek produkcyjny, istniejące budynki produkcyjne, wieża podajnika kubełkowego z napędami elektrycznymi, źródła komunikacyjne - pojazdy ciężkie dojeżdżające do obiektu wraz z procesem rozładunku surowców. W wyniku przeprowadzonej i przedstawionej w Karcie informacyjnej przedmiotowego przedsięwzięcia analizy, uzyskano mapy akustyczne terenu inwestycji oraz terenów sąsiadujących. Izofony przedstawiające dopuszczalne wartości hałasu dla najbliższych terenów chronionych akustycznie nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych wartości. Przeprowadzona analiza wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływało na sąsiadujące tereny, w tym również na tereny chronione akustycznie. Analiza akustyczna przedstawiona w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia uwzględnia zarówno istniejące źródła hałasu, jak i projektowane. Oznacza to, że w wyniku przeprowadzonej symulacji komputerowej uzyskano wielkość emisji hałasu będącą odzwierciedleniem skumulowanego oddziaływania związanego ze stanem istniejącym i projektowanym. Dane wyjściowe, stanowiące podstawę do przeprowadzenia symulacji komputerowej określającej wielkość emisji hałasu do środowiska uwzględniają: źródła hałasu istniejące - funkcjonujący budynek produkcyjny, transport związany z działalnością zakładu, źródła hałasu projektowane - wieża podajników, nowy budynek produkcyjny, transport samochodowy, co oznacza, że przeprowadzona analiza uwzględnia wszystkie źródła hałasu (projektowane i istniejące) w obrębie terenu stanowiącego granice Zakładu. Zdaniem Kolegium, w toku procedury administracyjnej poprzedzającej wydanie decyzji Burmistrz Miasta B. uwzględnił skumulowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia z istniejącym zakładem. Dotyczy to również pozostałych rodzajów emisji (emisja pyłów i gazów do powietrza, wytwarzanie odpadów oraz emisja ścieków, uwzględniająca między innymi emisję wód opadowych i roztopowych ze wszystkich obiektów Zakładu A - tych istniejących jak i projektowanych). Odnosząc się do podnoszonej przez odwołujących kwestii obecnej uciążliwości Zakładu, potwierdzonej przeprowadzonymi przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska badaniami emisji hałasu, organ wyjaśnił, że 24 lipca 2018 r. inwestor w uzupełnieniu złożonego wniosku złożył pismo, w którym poinformował, że po uzyskaniu wsparcia w ramach programu ARMIR 4.2. - wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych, obrót nimi lub ich rozwój, zamierza w dwóch silosach wykonać innowacyjny natrysk polimocznikowy. Ten system izolacji w sposób znaczący zmniejszy hałas podczas rozładunku materiałów do silosów. Ponadto projektowana modernizacja dotyczy zmiany istniejącej linii ręcznej na linię automatyczną. Zautomatyzowanie procesu obejmuje m.in. skrócenie czasu załadunku surowców do silosów. W chwili obecnej załadunek wysłodków (suchy surowiec powodujący największy hałas w trakcie załadunku) trwa ok. 5 godzin, natomiast po zautomatyzowaniu linii czas ten zostanie skrócony nawet do 50%. Pozwoli to na obniżenie emisji hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Natomiast obliczenia emisji hałasu wykonane w karcie informacyjnej dotyczą prognozowanej emisji po zakończeniu modernizacji i nie mogą być w związku z tym spójne z wynikami badań dotyczącymi stanu istniejącego. Z Karty informacyjnej wynika ponadto, że przeprowadzone obliczenia uwzględniają zarówno stan istniejący jak i projektowany. Analizując kwestię dotyczącą hałasu generowanego przez Zakład należy także odnieść się do uciążliwości przedsięwzięcia związanej między innymi z transportem. W przeprowadzonej symulacji komputerowej dotyczącej rozprzestrzeniania się hałasu uwzględniono jako źródła emisji - samochody dowożące i wywożące surowce i produkt gotowy. Symulacja emisji hałasu do środowiska wykonana została programem HPZ, zgodnie z normą PN-ISO 9613-2:2002 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania oraz Instrukcję Instytutu Techniki Budowlanej nr 338/2008 "Metoda określania emisji i imisji hałasu przemysłowego w środowisku". Norma ta obowiązuje w chwili obecnej i jest stosowana we wszystkich programach komputerowych do obliczania emisji hałasu. Model zastosowany w oprogramowaniu uwzględnia zjawiska pochłaniania dźwięku przez powietrze, a także poprawki spowodowane tłumieniem dźwięku przez grunt, zieleń, ukształtowanie terenu. Przeprowadzone obliczenia wskazały, że w zakresie oddziaływania akustycznego standardy akustyczne zostaną zachowane, a obiekt nie stanowi zagrożenia akustycznego dla zabudowy mieszkaniowej. Standardy te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Jakkolwiek rozporządzenie to zostało zmienione w części dotyczącej dróg i linii kolejowych, to w odniesieniu do przedmiotu decyzji środowiskowej standardy te są nadal takie same jak w chwili sporządzania symulacji emisji hałasu. Kolegium, po przeanalizowaniu danych zawartych w powołanej wyżej Karcie informacyjnej, w pismach organów opiniujących oraz zaskarżonej decyzji uznało, że w tej sprawie istniały podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedstawiona przez inwestora ujednolicona Karta informacyjna przedsięwzięcia (obejmująca sporządzone wcześniej aneksy i uzupełnienia) zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 62a ustawy i może stanowić dowód w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji wskazał na fakty, które uznał za udowodnione (rodzaj, skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, uwarunkowania związane z realizacją przedsięwzięcia - w zw. z zastosowaniem art. 63 ust. 1 ustawy), wskazał dowody, na których się oparł (Karta informacyjna przedsięwzięcia, opinia RDOŚ w Ł. i PPIS w Ł. i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W.) oraz dokonał analizy i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie dochodząc do konkluzji, że oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji (przedsięwzięcia), nie będą stanowić znacznej uciążliwości dla środowiska i można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Według Kolegium uzasadnienie zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że organ pierwszej instancji dokonał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie było też, w ocenie Kolegium, żadnych konkretnych podstaw, ażeby kwestionować informacje podane w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po analizie zebranej dokumentacji uznał, że planowane przedsięwzięcie przy spełnieniu założeń zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w decyzji nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Kolegium nie stwierdziło żadnych nieprawidłowości w tym względzie i również biorąc pod uwagę materiał i dowody zgromadzone w sprawie uznało decyzję organu I instancji za prawidłową i zasadną, czego wyrazem jest podjęte w sprawie rozstrzygniecie. Na gruncie przedstawionych dotąd rozważań stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo, przy zastosowaniu właściwych przepisów norm prawa materialnego, a uzasadnienie decyzji odpowiada zarówno przepisom ustawy, jak i przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym należy stwierdzić, że Burmistrz Miasta B. stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie w przedmiotowym przypadku, co pozostaje w zgodzie z preambułą Dyrektywy Rady Europejskiej z dnia 27 czerwca 1985 r., zgodnie z którą najlepsza polityka ochrony środowiska polega na zapobieganiu zanieczyszczeń i zagrożeń u źródła a nie przeciwdziałaniu ich skutkom. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy temu, aby właśnie zapobiegać skutkom negatywnego oddziaływania na środowisko. Analizując dokumenty zgromadzone w toku postępowania, a w szczególności Kartę informacyjną przedsięwzięcia Burmistrz Miasta B. miał podstawy do wydania decyzji o odstąpieniu od procedury oceny oddziaływania na środowisko. Karta informacyjna wykonana została zgodnie z przepisami art. 62a ust. 1 ustawy, zawiera obliczenia akustyczne, wykonane zgodnie z zgodnie z normą PN-ISO 9613-2:2002 Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania oraz Instrukcję Instytutu Techniki Budowlanej nr 338/2008 "Metoda określania emisji i imisji hałasu przemysłowego w środowisku". Pozostałe emisje i oddziaływania przedstawione zostały przy zastosowaniu następujących metod: prognozowanie przez analogię - porównanie oddziaływania podobnych, istniejących inwestycji o podobnych parametrach i funkcji; metoda szacunkowa - szacunkowe przewidywanie powstających uciążliwości np. określenie przewidywanych ilości wytwarzanych odpadów; metoda obliczeniowa - np. obliczanie ilości ścieków i wód opadowych; metoda ekspercka - określenie zależności rozumowe i opisowe, przeprowadzone w oparciu o posiadaną wiedzę, doświadczenie i przewidywania ekspertów. Jak podkreśliło Kolegium w istocie z każdą nową inwestycją wiążą się określonego rodzaju mniejsze lub większe uciążliwości dla właścicieli sąsiadujących terenów, jednakże kwestionowana decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania w sposób prawidłowy formułuje warunki przyszłej inwestycji, które mają gwarantować ograniczenie tej uciążliwości. Organ orzekający nie ma obowiązku dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie raportu w każdej sprawie, taka jest bowiem istota uregulowania przewidzianego w art. 63 ust. 1 ustawy, który uzależnia konieczność sporządzenia raportu od uwarunkowań konkretnej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił obszernie dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że braki wniosku wszczynającego postępowanie złożonego przez G.P. nie zostały usunięte, wobec czego organ winien pozostawić go bez rozpoznania. Nadto planowane przedsięwzięcie jest rażąco niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B.. Skarżący podkreślił, że inwestor obecnie jak i w przyszłości nie będzie przestrzegał norm hałasowych. Wynika to z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r. (znak: [...]) w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu Zakładu A położonego w B.. Ww. stanowisko nie zostało zweryfikowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 136/19. Nadto zgodnie z aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. na obszarze określonym jako 101 PU,U maksymalny procent powierzchni działki pod zabudowę oraz utwardzone dojścia, dojazdy i parkingi to 60%, pozostała powierzchnia, jako biologicznie czynna - w postaci zieleni towarzyszącej, urządzonej, czyli co najmniej 40%. Wymóg co najmniej 40% powierzchni biologicznie czynnej zawarty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B. nie jest obecnie spełniony. I to w stosunku do całego obszaru 101 PU,U, jak i do działek do których ma tytuł prawny A sp. z o.o. Za niespełnienie tego wymogu w stosunku do całego obszaru 101 PU,U odpowiada w dużej mierze A sp. z o.o. (znaczny udział w całości powierzchni terenu, przy wyjątkowo niskim procencie powierzchni biologicznie czynnej). Powierzchnia obu działek wynosi 4291 m2, natomiast powierzchnia budynków na obu działkach 2050 m2 (47,77% powierzchni obu działek), a powierzchnia utwardzona 2200 m2 (51,27% powierzchni obu działek). Teren niezabudowany stanowi 0,96% powierzchni obu działek. Zrealizowanie planowanej inwestycji jeszcze bardziej "zabetonuje" działkę (zwiększy powierzchnie budynków o 275,8 m2 czyli do 54,20% powierzchni obu działek) uniemożliwiając na wiele lat dostosowanie zagospodarowania działki do zapisów aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. Zdaniem skarżącego decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 7b k.p.a., poprzez brak współdziałania ze Starostwem Powiatowym w B. w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, poprzez nieznajomość aktualnego stanu prawnego i faktycznego sprawy w odniesieniu do obowiązujących w chwili wydania decyzji (znacznie niższych) norm natężenia hałasu na terenie 99 MNu (tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej i usług uciążliwych), a przez to przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na sąsiadujące tereny, w tym chronione akustycznie. Zdaniem skarżącego, uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji ignoruje fakt istnienia w dniu wydania tej decyzji, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r. w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu Zakładu A. Co prawda decyzja SKO z [...] grudnia 2019 r. została usunięta z obrotu prawnego, to jednak zawarta w niej ocena merytoryczna ma istotne i kluczowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie niniejszej. Nadto – zdaniem skarżącego – w podstawie prawnej rozstrzygnięcia winien zostać wymieniony art. 82 ustawy. Wprowadzenie do decyzji środowiskowej ograniczeń i dodatkowych warunków zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy, może odbyć się wyłącznie po przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Skoro w tej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i jednocześnie określił środowiskowe uwarunkowania realizacji tego przedsięwzięcia, to wydana decyzja jest sprzeczna z prawem. Uchylenie w tej sprawie decyzji jest więc konieczne z uwagi na interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zeprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. W związku z zarządzeniem Sędziego z 13 kwietnia 2021 r. organ i skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Następnie wskazać trzeba, że według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wobec powyższego sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej przez M.P. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B. z [...] r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B. na działkach nr ew. 2230/3 i 2230/6 w obrębie [...] stwierdził, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa materialnego i procesowego, w związku czym brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji podobnie jak i tutejszy Sąd z mocy art. 153 p.p.s.a. związane były oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 136/19, wydanym po rozpoznaniu skargi M.P., mocą którego uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] grudnia 2018 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta B. z [...] sierpnia 2018 r. i postanowienie Burmistrza Miasta B. z [...] sierpnia 2018 r. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle przywołanego unormowania podkreśla się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. bezwzględnie obowiązująca zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą również każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (vide: wyroki NSA z: 2 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1502/21, 8 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 3068/18, 23 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1352/20 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W motywach wspomnianego wyżej wyroku Sąd zobligował organ w ponownie prowadzonym postępowaniu do wyjaśnienia i uzupełnienia braków dotyczących umocowania osoby składającej wniosek w imieniu wnioskodawcy, a także do zapewnienia stronie prawidłowej reprezentacji w toku postępowania. Jednocześnie z uwagi na uchybienia natury procesowej mające istotny wpływ na wynik sprawy Sąd nie zajął w sprawie stanowiska merytorycznego. Lektura akt sprawy dowodzi, że organ pierwszej instancji kontynuując postępowanie wyjaśniające zastosował się do wskazówek zawartych w uzasadnieniu wyroku z 16 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 136/19 i ustalił kto w istocie wystąpił z wnioskiem o wszczęcie niniejszego postępowania i czy był do tego umocowany. Mianowicie, pismem z 9 września 2019 r. Burmistrz Miasta B. wezwał G.P. do dostarczenia prawidłowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną tj. pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej i dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu tejże osoby prawnej oraz złożenia wniosku przez osobę prawidłowo umocowaną do reprezentacji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskiem z 26 sierpnia 2019 r. G.P. zwróciła się do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach załączając pełnomocnictwo oraz 4 egzemplarze Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia. Pełnomocnictwo udzielone zostało G.P. (adres do korespondencji [...] (...)) przez działających w imieniu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – Prezesa Zarządu L.P. i Zastępcę Prezesa Zarządu – G.J. Co prawda G.P. złożyła wniosek o wydanie decyzji na papierze firmowym [...], to jednak w świetle omówionych wyżej dokumentów nie budzi wątpliwości, że osoba prawna, w tym wypadku – A Spółka z o.o. udzieliła pełnomocnictwa osobie fizycznej – G.P. Faktem jest, że do wniosku i pełnomocnictwa nie został załączony dokument potwierdzający umocowanie L.P. i G.J. do działania w imieniu A Spółki z o.o. w postaci wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego, to jednak brak tego dokumentu - wbrew przekonaniu skarżącego - nie mógł skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, skoro z ogólnodostępnej bazy KRS wynika, że osoby działające w imieniu Spółki - Prezes Zarządu L.P. i Zastępca Prezesa Zarządu – G.J. były upoważnione do udzielenia pełnomocnictwa w jej imieniu. Prawidłowo więc uznał organ pierwszej instancji, że wniosek pochodził od umocowanego podmiotu, co uzasadniało wydanie decyzji z [...] r., w której poprawnie określono jej adresata jako A Spółkę z o.o. Innymi słowy, stwierdzony brak KRS stanowił w niniejszej sprawie uchybienie natury procesowej, które jednak pozostawało bez istotnego wpływu na wynik sprawy i w rezultacie nie mogło skutkować uchyleniem wydanych w sprawie decyzji zwłaszcza, że w toku postępowania odwoławczego Kolegium uzupełniło akta administracyjne o sporny odpis z KRS. Analiza materiału dowodowego uzasadnia konkluzję, że postępowanie poprzedzające wydanie poddanych sądowej kontroli decyzji organów obu instancji zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 i 2 ustawy. W toku postępowania wyjaśniającego organy obu instancji zgromadziły kompletny materiał dowodowy, który poddały wnikliwej i rzetelnej ocenie, ustalając niewadliwy stan faktyczny sprawy. Wyniki tej oceny zaprezentowały w uzasadnieniach decyzji, w których jasno i rzeczowo wyjaśniły przyczyny natury faktycznej i prawnej rzutujące na wydanie rozstrzygnięć o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A. Okoliczność, że decyzje organów obu instancji nie odpowiadają oczekiwaniom skarżącego, nie uzasadnia automatycznie konkluzji o ich sprzeczności z prawem. Jak wynika z załączonej do wniosku o wydanie decyzji Karty informacyjnej przedsięwzięcia rozbudowa Zakładu A w B. obejmuje zainstalowanie nowej automatycznej linii do produkcji pasz (w miejsce istniejącej), wykonanie fundamentu pod wieżę podajników, zwiększenie ilości silosów magazynowych – nowe silosy 4 szt. o pojemności ok. 48,3 m3 (obecnie 8 szt. ma pojemność 26,9 m3 każdy), budowę nowego budynku 2-częściowego o wysokościach 6 i 12 m, bez żadnych emitorów lub innych źródeł emisji zewnętrznej, budowę instalacji fotowoltaicznej o mocy 39,5 kW, na powierzchni dachu ok. 300 m2 na potrzeby Zakładu. Nowa linia automatyczna umożliwi przygotowanie gotowych pasz, pakowanie produktu w worki oraz przygotowanie palet z gotowymi produktami. Wymiana linii ręcznej na automatyczną pozwoli na ograniczenie niezorganizowanej emisji pyłów oraz zmniejszy emisję hałasu na stanowiskach pracy. W rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Projektowana rozbudowa Zakładu A, jak prawidłowo wywiodły organy obu instancji, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w przepisach § 3 ust. 2 pkt 2 (polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone), § 3 ust. 1 pkt 1 (instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych) i § 3 ust. 1 pkt 98 (instalacje do pakowania i puszkowania produktów roślinnych lub zwierzęcych, o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 50 t na rok) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Trafnie zauważyło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., że z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), którego § 4 stanowi, że do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte i nie zostało zakończone przed dniem 11 października 2019 r., kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia prawidłowo została dokonana z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślić przy tym trzeba, że sama kwalifikacja przedsięwzięcia do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie jest równoznaczna z automatycznym obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 71 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: pkt 1 - przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; pkt 2 -przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Wyjaśnić w tym miejscu również trzeba, że w toku kontrolowanego postępowania z dniem 24 września 2019 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1712 – dalej w skrócie "ustawa nowelizująca"). W świetle art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 63, art. 64 ust. 1 i 3a, art. 65, art. 74 ust. 3b-3h, art. 84 ust. 1 i 1a oraz art. 86d ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. A zatem zgodnie z art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 w brzmieniu znowelizowanym, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie kryteria. Postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska; organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-27, oraz uchwały, o której mowa w art. 72 ust. 1b; organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Po myśli art. 64 ust. 3a ustawy w brzmieniu nadamy ustawą nowelizującą opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może wskazać na konieczność określenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków lub wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożenia obowiązków działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c. Zgodnie z art. 84 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (ust. 1a). Mając na uwadze przytoczone wyżej unormowania art. 64 ust. 3a i 84 ust. 1 i 1a ustawy, zarzuty skargi, jakoby w decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ nie mógł określić istotnych warunków lub wymagań korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, są zupełnie bezpodstawne. W kontrolowanej sprawie organ przed wydaniem decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Każdy z wymienionych organów opiniujących, na podstawie analizy informacji zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. wyraził swoją opinię w piśmie z 27 lipca 2018 r., którą podtrzymał pismem z 11 października 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z 20 lipca 2018 r. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a swoje stanowisko w tym zakresie podtrzymał w piśmie z 4 listopada 2019 r. Również Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Ł. w opiniach z 23 lipca 2018 r. i 10 stycznia 2020 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazując przy tym na konieczność uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach szczegółowo wymienionych w opinii warunków i wymagań, co ewidentnie uczynił organ pierwszej instancji wydając decyzję z [...] r. Co istotne, załączona do wniosku o wydanie decyzji Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, w tym: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia z uwzględnieniem skali i usytuowania przedsięwzięcia; powierzchnię zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowy sposób ich wykorzystania i pokrycia nieruchomości szatą roślinną; rodzaj technologii; ewentualne warianty przedsięwzięcia; przewidywane ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, na etapie realizacji przedsięwzięcia i na etapie eksploatacji; rozwiązania chroniące środowisko w fazie budowy i eksploatacji w zakresie ochrony powietrza, ochrony przed hałasem, rozwiązania chroniące powierzchnię ziemi, ochronę środowiska gruntowo-wodnego, ochronę przed zanieczyszczeniem środowiska związanym z gospodarką odpadami; rodzaje i przewidywane ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko w fazie realizacji inwestycji, eksploatacji i likwidacji; zagadnienia transgranicznego oddziaływania; obszary podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia; informację o przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia – w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem; ryzyko wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej; przewidywane ilości i rodzaje wytwarzanych odpadów oraz ich wpływ na środowisko; prace rozbiórkowe dotyczące przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; podsumowanie. Rozważany dokument spełnia więc wszystkie warunki, o których stanowi art. 62a ustawy. Jeśli chodzi o emisję hałasu w fazie realizacji inwestycji, to zgodnie z Kartą informacyjną przedsięwzięcia, hałas który będzie powstawał podczas prac montażowych, będzie związany z pracą maszyn i ruchem pojazdów ciężarowych. Maszyny budowlane to głównie źródła hałasu niskich częstotliwości. W trakcie prac montażowych okresowo, nieznacznie wzrośnie ruch związany z dostawą materiałów. Praca sprzętu oraz okresowo zwiększony ruch samochodów będą powodować wzrost poziomu hałasu w środowisku. Ze względu na ograniczony czas występowania emisji hałasu, prowadzenie prac wyłącznie w porze dziennej, skupienie prac na niewielkim obszarze i oddziaływanie robót ograniczone do najbliższego sąsiedztwa realizowanych obiektów, ocenia się, że w fazie budowy nie wystąpi zagrożenie ponadnormatywnym hałasem. Jeśli chodzi o fazę eksploatacji przedsięwzięcia, to głównymi emitorami hałasu na terenie analizowanego zakładu są: nowoprojektowany budynek produkcyjny, istniejące budynki produkcyjne, wieża podajnika kubełkowego z napędami elektrycznymi, źródła komunikacyjne – pojazdy ciężkie dojeżdżające do obiektu wraz z procesem rozładunku surowców. Planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie Zakładu A o nową, automatyczną linię produkcyjną. Obecnie na terenie przedsięwzięcia znajdują się dwa budynki, w których odbywają się procesy produkcyjne będące źródłem hałasu. Oba budynki mają ok. 4 m wysokości i zbudowane są z masywnych ścian i dachów. Hałas panujący wewnątrz wynosi mniej niż 85 dB. W ramach przedsięwzięcia powstanie kolejny obiekt, w którym zostanie zainstalowana linia mieszania pasz. Zakłada się wykonanie ścian i dachu o izolacyjności co najmniej 20 dB. Przewiduje się hałas wewnętrzny maksymalnie na poziomie 85 dB. Zakład pracuje tylko w porze dnia. Autor Karty informacyjnej przeanalizował także emisje hałasu związanego z ruchem pojazdów ciężkich dostarczających surowce i odbierających produkt, przy założeniu że ruch ich odbywa się tylko w porze dnia oraz hałasu związanego z działaniem wieży podajnika kubełkowego z napędami elektrycznymi i z rozładunkiem surowców. Jako budynki ograniczające hałas przyjęto obiekty, w których nie odbywają się procesy generujące hałas: budynek socjalno-bytowy o wysokości 9,7m, magazyn produktu gotowego o wysokości 4,7m, sąsiadujące z przedsiębiorstwem budynki o wysokościach od 4 do 9m. Dla potrzeb analizowanej sprawy sporządzona została analiza akustyczna, w ramach której uwzględniono najbardziej niekorzystne warunki, a więc pracę wszystkich urządzeń. W obliczeniach uwzględniono budynki emitujące hałas, punktowe źródła hałasu, ekrany akustyczne, liniowe źródła hałasu – pojazdy. Analiza skumulowanego oddziaływania hałasu przedstawiona została w formie graficznej dla obliczeń wykonanych na wysokości 1,5m i na wysokości 4,0m. Analiza oddziaływania akustycznego została przeprowadzona metodą obliczeniową z użyciem atestowanych programów obliczeniowych. W wyniku przeprowadzonej analizy, uzyskano mapy akustyczne terenu inwestycji oraz terenów sąsiadujących. Izofony przedstawiające dopuszczalne wartości hałasu dla najbliższych terenów chronionych akustycznie nie wykazały przekroczeń dopuszczalnych wartości. W wyniku przeprowadzonej symulacji komputerowej uzyskano wielkość emisji hałasu będącą odzwierciedleniem skumulowanego oddziaływania związanego zarówno ze stanem istniejącym i projektowanym. Przeprowadzona analiza akustyczna wykazała, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływało na sąsiadujące tereny, w tym również chronione akustycznie. Wobec powyższego zgodzić się trzeba z organami obu instancji, że informacje zawarte w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia były wystarczające a zarazem kompletne dla oceny potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uprawniona tym samym była również konkluzja o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu A w B.. Warto w tym miejscu podkreślić, mając oczywiście na uwadze zarzuty skarżącego dotyczące obecnej działalności Zakładu i związanej w tym emisji hałasu, że celem inwestycji jest modernizacja linii produkcyjnej, poprzez zmianę istniejącej linii ręcznej na linię automatyczną, co w rezultacie skróci czas załadunku wysłodków (suchy surowiec powodujący największy hałas w trakcie załadunku) nawet do 50 % i pozwoli na obniżenie emisji hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Dodać w tym miejscu trzeba, że bez żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, pozostawała ocena merytoryczna zawarta w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu, jako że prawomocnym wyrokiem z 16 września 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 118/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji oraz nieważność postanowienia Starosty [...] z [...] sierpnia 2019 r. Błędne jest tym samym przekonanie skarżącego, że ustalenia stanowiące podstawę wydania tych decyzji w tym merytoryczna ocena organu miały istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Podkreślić trzeba, że sankcja nieważności stosowana przy kardynalnych naruszeniach przepisów prawa, ma konsekwencje prawne pozbawienia decyzji zdolności do wywołania skutków prawnych uznanych przez przepisy prawa od chwili wydania (ex tunc). Chybiony w związku z tym jest również ferowany w skardze zarzut naruszenia art. 7b k.p.a. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że działki nr 2230/3 i 2230/6 położone w obrębie nr [...] miasta B. objęte są regulacjami uchwały nr [...] Rady Miasta B. z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r. nr 51, poz. [...]). Według treści planu znajdują się one na obszarze oznaczonym symbolem 101 PU,U - tereny produkcji, usług oraz produkcyjno-usługowe o uciążliwości ograniczonej do granic działki terenu, do którego podmiot prowadzący działalność gospodarczą posiada tytuł prawny. Planowane przedsięwzięcie, wbrew stanowisku skarżącego, jest tym samym zgodne z przepisami prawa miejscowego. Wyjaśnić należy, że właściciele konkretnych nieruchomości, dla których plan miejscowy precyzuje zasady ich zagospodarowania, na skutek wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mają obowiązku dostosowywania istniejącej zabudowy do wymagań planu. Ustalenia planu są wiążące w stosunku do projektowanej nowej zabudowy. Dodać w tym miejscu trzeba, że plan miejscowy nie zabrania rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących obiektów, budowy nowych obiektów produkcyjnych, produkcyjno-usługowych. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że kontrolowane decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu. Wydane one zostały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, poddanego rzetelnej i wnikliwej analizie, po zasięgnięciu opinii właściwych organów i przy zastosowaniu właściwych norm prawa materialnego. W sytuacji, gdy brak jest podstaw do uchylenia wydanych rozstrzygnięć, a żaden z zarzutów skargi nie zasługuje na uwzględnienie, skargę należało oddalić. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. dc