II SA/Łd 169/13

Dnia 9 lipca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] o nakazie rozbiórki w sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku, Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a: - oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. ko B. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji nakazu rozbiórki. W treści skargi jej autorka wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy przez sąd. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko kwestionowanemu rozstrzygnięciu organu egzekucyjnego. Skarżąca w szczególności podniosła, że została oszukana przez poprzedniego właściciela nieruchomości, bowiem ten nie poinformował jej o wydaniu przez organ nadzoru budowlanego ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki obiektu znajdującego się na zakupionej przez skarżącą działce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie brzmienie przepisu oznacza, że strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczą w tym zakresie wystarczających okoliczności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji o nakazie rozbiórki. Uzasadnienie skargi zmierza do zakwestionowania obowiązku rozbiórki obiektu zlokalizowanego na działce stanowiącej własność skarżącej. Uzasadnienie skargi co do naruszenia prawa przez kwestionowany akt nie stanowi o istnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania tego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005 roku, II OZ 513/05; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 roku, II OZ 184/05; postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 roku, OZ 747/04; postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 roku, FZ 358/04; postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 roku, FZ 33/04, wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto wyjaśnić należy, iż kwestionowany w niniejszym postępowaniu akt to postanowienie o oddaleniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji nakazu rozbiórki. Tymczasem, jak wynika z treści skargi jej autorka wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji o nakazie rozbiórki. Przepis art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem trzeba rozważyć jak należy rozumieć sformułowanie odnoszące się do wszystkich postępowań "w granicach tej samej sprawy", a w szczególności czy w granicach sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia, mieści się decyzja o nakazie rozbiórki. Należy zauważyć, że w art. 134 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "w granicach danej sprawy", a w art. 135 p.p.s.a. nakazał stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych lub podjętych "w granicach sprawy, której dotyczy skarga", z odpowiednim zastrzeżeniem. Poprzednio obowiązująca ustawa procesowa z 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w art. 29, którego odpowiednikiem na gruncie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest art. 135 także używa zwrotu "w granicach danej sprawy". W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, iż sens znaczeniowy tego sformułowania miałby różnić się od znaczenia zwrotu z art. 61 § 3 p.p.s.a. "w granicach tej samej sprawy". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 roku (FPS 12/99, ONSA 2001/1/7), podjętej wprawdzie pod rządem poprzedniej ustawy procesowej ale zachowującej aktualność także obecnie, stwierdził, że zwrot "w granicach danej sprawy" użyty w art. 29 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Podzielając to stanowisko i przenosząc zawartą w nim argumentację na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem egzekucyjnym, a postępowaniem w przedmiocie nakazu rozbiórki, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa i podmiotowa. W literaturze przedmiotu tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw lub obowiązków oraz podstawy prawnej i faktycznej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 319-320). Podkreślić więc należy, że o ile sprawa oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji i sprawa w przedmiocie nakazu rozbiórki dotyczą tego samego adresata, o tyle przedmiotowo te sprawy są różne. Pomimo występującego związku między tymi sprawami różnią się one podstawą prawną rozstrzygnięcia. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki nie mógł zostać uwzględniony. Konkludując, Sąd orzekł jak w postanowieniu na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. ko