II SA/Łd 1698/01

Dnia 16 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska ( spr.) p.o. Sędziego WSA Renata Kubot - Szustowska Protokolant : ref. staż Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w O. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza na rzecz J. D. od Wojewody [...] kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnie- nia się wyroku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku składowego – stodoły o kubaturze 829,4 m3, powierzchni użytkowej 123,6 m2, powierzchni zabudowy 135,3 m2 w miejscowości O., nr ewid. działki 1224, gm. O. dla K. P. i I. P. wg. projektu budowlanego opracowanego przez W. S. posiadającego upr. bud. nr [...] z zaznaczeniem, że inwestorzy nie są zobowiązani uzyskać pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W jej uzasadnieniu podał, że inwestorzy złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji WZ i ZT, wykazali prawo do dysponowania nieruchomością na cele bud.: wypis z ewid. gruntu i przedłożyli kompletny projekt budowlany spełniający wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, J. D. wniosła odwołanie do Wojewody [...] podnosząc, iż nie wyraża żadnej zgody na wybudowanie stodoły przez K. P. i I. P. "od granicy do granicy" na działce nr 1224, gdyż nie jest ona ogrodzona i nie ma ona żadnego wyjazdu w związku z czym w/w jeżdżą przez jej pole i powoduje to również inne zakłócenia. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 10 lipca 2001r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy podał, że wnioskiem z dnia 7 września 2000r. K. P. i I. P. wystąpili do Starosty Powiatu [...] o udzielenie im pozwolenia na budowę budynku składowego (stodoły) w granicy działki na nieruchomości o nr ewid. gruntów 1224, położonej w miejscowości O. gm. O.. Do w/w wniosku inwestorzy dołączyli dokumentację techniczną przedmiotowej inwestycji budowlanej oraz pisemne oświadczenie jednego z sąsiadów J. Ś. dotyczące jego zgody na realizację budynku w granicy nieruchomości o nr ewid. gruntów 1226 stanowiącej jego własność. Pismem z dnia 24 października 2000r. Starosta Powiatu [...] zawiadomił zainteresowane strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie planowanej inwestycji. W piśmie z dnia 2 listopada 2000r. właścicielka działki sąsiedniej, oznaczonej w ewid. gruntów nr 1223 J. D. złożyła oświadczenie, iż nie wyraża zgody na przedmiotową budowę przy granicy z jej nieruchomością. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Starosta Powiatu [...], działając w oparciu o zapis art. 35 ust. 3 w/w ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia, w oznaczonym terminie wskazanych nieprawidłowości w złożonym projekcie budowlanym, a mianowicie uzupełnienia projektu o pisemną zgodę właściciela działki sąsiedniej, oznaczonej w ewid. gruntów nr 1223, tj. J. D. na lokalizację spornego budynku w granicy tej nieruchomości. Wobec bezskutecznego upływu oznaczonego terminu organ I instancji, decyzją z dnia [...], nr [...], w oparciu o ten sam przepis powołanej ustawy Prawo budowlane, odmówił inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku składowego. Od tej decyzji K. P. odwołała się w dniu [...] do Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego. W dniu 18 czerwca 2001r. inwestorzy ponownie wnieśli o udzielenie im pozwolenia na budowę spornego budynku stodoły. Starosta Powiatu [...] w wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżoną decyzją z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. P. i I. P. pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Od decyzji tej odwołała się J. D.. Wojewoda [...] rozpatrując powyższe odwołanie podniósł, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001r., sygn. akt P. 11/2000 (Dz. U. Nr 17 z dnia 16 marca 2001r., poz. 207) przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 i Nr 44, poz. 434 oraz z 2000r. Nr 16, poz. 214), w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest nie zgodny z art. 7 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w związku z czym w obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji architektoniczno – budowlanej, stanie prawnym, nie jest wymagana zgoda właściciela działki sąsiedniej na lokalizację obiektu w granicy nieruchomości. Wobec czego, argument skarżącej, iż nie wyraziła ona zgody na planowaną inwestycję budowlaną nie może być skuteczny w przedmiotowej sprawie. Powołując się kolei na treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wskazał, że w razie spełnienia wymagań określonych w jej art. 1, 2 oraz 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a w niniejszej sprawie zarówno inwestorzy, jak i organ wydający pozwolenie na budowę dopełnili wszelkich wymaganych prawem czynności, gdyż K. P. i I. P. dysponowali nieruchomością, oznaczoną w ewid. gruntów 1224, położoną w O. na cele budowlane, a rozwiązania zawarte w przedłożonej dokumentacji projektowej nie naruszały obowiązujących przepisów techniczno – budowlanych. W dniu 30 sierpnia 2001r. J. D. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Ponadto skarżąca podniosła, że lokalizacja przedmiotowego budynku narusza jej interesy, gdyż zamierza ona na swojej działce po przeciwnej stronie projektowanej inwestycji wybudować garaż na maszyny rolnicze, a w przypadku jej realizacji w granicy musiałaby przesunąć planowaną przez siebie budowę o co najmniej 6 m w głąb działki, która jest wąska. Poza tym, J. D. powołała się na to, że pomimo długoletnich sporów oraz procesów sądowych granica pomiędzy nieruchomościami nie została geodezyjnie wyznaczona i brak jest ogrodzenia. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 3 listopada 2001r. J. D. dodatkowo podniosła, że nie wyraża zgody na budowę przedmiotowego obiektu w granicy z jej działką z uwagi na to, iż uważa, że sąsiedzi będą jeździć przez jej nieruchomość niszcząc plony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (...), przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu – kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i zastosowania przepisów prawa materialnego właściwego na czas wydania decyzji lub postanowienia. Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c). W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 7 i 77§ 1 k.p.a. na organach administracji państwowej ciąży obowiązek dokładnego ustalenia okoliczności sprawy, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś decyzji administracyjnej winno czynić zadość wymogom określonym w art. 107§ 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno wskazywać fakty uznane za udowodnione, dowody, na których się oparł organ oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne winno wskazywać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Chodzi bowiem o wytłumaczenie dlaczego organ zastosował konkretny przepis prawa materialnego w danej sytuacji faktycznej i wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią rozstrzygnięcia. Takich wymogów nie spełnia ani zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. Nie może być bowiem uznana za zgodną z prawem decyzja wydana bez wyjaśnienia okoliczności faktycznych objętych hipotezą przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w danej sprawie i bez rozważenia tych przepisów w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Wskazać także należy, że wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeka na podstawie akt sprawy. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy budzi szereg wątpliwości. Przede wszystkim dotyczą one faktu, czy skarżona decyzja o pozwoleniu na budowę wydana była w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Organy obu instancji w uzasadnieniu decyzji zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją, jednoznacznie stwierdzają, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została w okresie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, co jednak nie wynika jednoznacznie z akt sprawy. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę stodoły w O. dla K. P./znak [...] wydana została dnia [...] i zawiera stwierdzenie, że traci ona ważność po upływie 1-go roku lub przed jego upływem w przypadku, gdy inny inwestor uzyska na dany teren pozwolenie na budowę, bądź nastąpi zmiana przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy złożyli wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w dniu 18 czerwca 2001r. Brak jest w aktach sprawy jakichkolwiek dalszych informacji, które by uprawniały do stwierdzenia, że złożenie wniosku o pozwolenie na budowę nastąpiło w okresie ważności decyzji z dnia [...] a to rodzi pytanie, czy można było wszcząć postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, jeżeli decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność. Tego rodzaju wątpliwość nie może się ostać. Podkreślić również należy, iż w przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 5 Prawa budowlanego, o czym przesądza brak jakichkolwiek rozważań w zakresie przesłanek cytowanego przepisu, poza jego prostym przywołaniem w uzasadnieniu decyzji organu II instancji. Nie można uznać bowiem, iż utrata mocy obowiązującej przepisu w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy, zwalnia organ od rozważenia wszelkich okoliczności w kontekście art. 5 prawa budowlanego, a w szczególności nader wnikliwego rozważenia interesu osób trzecich tym bardziej, że skarżąca wskazuje okoliczności, które jej zdaniem interes ten naruszają ( podobnie postanowienie NSA z dnia 24.04.2001r. IV SA 558/99 LEX nr 77640). Brak rozważań w tym przedmiocie zarówno co do okoliczności faktycznych jak i prawnych uniemożliwia ocenę prawidłowości kwestionowanej decyzji. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Stosownie do treści art. 152 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.