II SA/Łd 17/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie NSA Janusz Nowacki, Asesor Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2005 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej J. K. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku Decyzją z dnia [...] lipca 2001 roku Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 1995 roku o zarejestrowaniu samochodu marki FORD Mondeo CLX 1.6 l nr nadwozia [...], na jaki wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] i tablice rejestracyjne [...] na rzecz B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego /t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071/, art. 1 ust 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856/, art. 64 ust 1 i 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 ze zm./, § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lutego 1993 roku w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. z 1996 r. Nr 155, poz. 722/, § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 kwietnia 1993 roku w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz.U. Nr 37, poz. 164 ze zm./ stwierdziło nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta Ł. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 1995 roku zarejestrował na wniosek B Sp. z o.o. w Ł. samochód marki FORD Mondeo CLX 1.6 l nr nadwozia [...] pod numerem rejestracyjnym [...] jako samochód specjalistyczny. Do wniosku o rejestrację wnioskodawca dołączył m.in. dokumenty: fakturę VAT Nr [...] z dnia 7 sierpnia 1995 r. przez C Spółkę z o.o. w Ł. na okoliczność sprzedaży samochodu fabrycznie nowego specjalistycznego do przewozu wartości. W dniu 10 sierpnia 1995 roku diagnosta wydał zaświadczenie nr [...] z przeprowadzonego badania technicznego przedmiotowego pojazdu on nr rejestracyjnym [...], którego rodzaj określił jako specjalny do przewozu wartości. Przedmiotowy pojazd w dniu 5 sierpnia 1998 roku został przerejestrowany w Urzędzie Gminy w T. na nazwisko E. M. – P. zam. T. ul. A 11. Decyzją z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...] organ rejestrujący, po rozpoznaniu wniosku zgłoszonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rejestracji samochodu marki FORD Mondeo CLX 1.6 l o nr rej. [...]. Organ wskazał, iż w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu brak jest podstaw do żądania przedstawienia do wniosku o rejestrację pojazdu wyciągu ze świadectwa homologacji, a podstawą ustalenia danych technicznych pojazdu jest dowód własności pojazdu. Pismem z dnia 29 stycznia 2001 r. [...] Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. na zasadzie art. 184 § l i 2 k.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 1995 r. o rejestracji samochodu marki FORD Mondeo CLX 1.6 l nr nadwozia [....], na który wydano dowód rejestracyjny seria [...] nr [...] oraz tablice rejestracyjne nr [...] z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § l pkt 2 k.p.a. Decyzji Prokurator Okręgowy zarzucił rażące naruszenie prawa: przepisu § 3 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów polegające na zarejestrowaniu przedmiotowego samochodu osobowego jako samochodu specjalistycznego, bez przedstawienia przez właściciela wymaganego tym przepisem badania stanu technicznego pojazdu, oraz przepisu § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, polegające na zarejestrowaniu wymienionego pojazdu bez uprzedniego dołączenia świadectwa homologacji i wpisania danych technicznych pojazdu do dowodu rejestracyjnego tylko na podstawie dowodu własności. W dniu 27 kwietnia 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1995 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. w sprawie rejestracji samochodu marki FORD Mondeo CLX 1.6 l nr rej. [...]. Urząd Miasta Ł. Wydział Komunikacji w piśmie z dnia 18 maja 2001 roku podał, iż podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. i przekazał kopie dokumentów w tej sprawie. Pełnomocnik A Sp. z o.o. w piśmie z dnia 2 lipca 2001 r. podał, że w dniu 29 grudnia 2000r. nastąpiło wykreślenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością B z rejestru handlowego, w związku z przyłączeniem do A sp. z o.o. z siedzibą w W. A sp. z o.o. jest następcą prawnym /sukcesja generalna/ przyłączonej spółki na podstawie art. 285 § 3 k.h. Ponadto wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] sierpnia 1995 r. już nie istnieje w obrocie prawnym, ponieważ samochód został zbyty na rzecz E. M. – P. zam. T. ul. A 11. W piśmie podniesiono również, że wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nieuzasadnione, bowiem przepisy obowiązujące w dacie rejestracji pojazdu nie nakładały na właściciela pojazdu obowiązku przedstawienia świadectwa homologacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdzając swoją właściwość rzeczową zaważyło, iż z art. 157 § l w związku z art. 156 § l pkt 2 KPA wynika, że organ wyższego stopnia stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywoływałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa "stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § l Kpa /wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., II S.A. 581/83, "Problemy praworządności 1984, Nr 10, s. 26/. Wada decyzji określona w art. 156 § l pkt 2 KPA. nie odnosi się do przepisów stanowiących jej podstawę prawną, lecz dotyczy ona stanu prawnego sprawy możliwego do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych. Wada decyzji administracyjnej powstała w wyniku naruszenia prawa powoduje konieczność eliminacji takiej decyzji z obrotu prawnego. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części /B. Adamiak, J. Borkowski,: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 1996 r. str. 720-721/. W rozpoznawanej sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia l lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym , która obowiązywała do 31 grudnia 1997 r. W myśl przepisów art. 59 ust. l i 3 ustawy, pojazd samochodowy podlegał obowiązkowi rejestracyjnemu, zaś sprawa administracyjna w tym zakresie była rozstrzygana przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej o wydanie dowodu rejestracyjnego. Treścią rozstrzygnięcia w sprawie o rejestrację samochodu były zatem dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym. Wspomniana ustawa – Prawo o ruchu drogowym nie zawierała unormowań co do szczegółowych zasad postępowania rejestracyjnego, tak więc w tym zakresie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. Nr 155, poz. 722/. Zgodnie z art. 64 ust. l cytowanej ustawy, właściciel pojazdu podlegającego rejestracji obowiązany jest przedstawić go do badania technicznego przed pierwszą rejestracją. Obowiązkowi takiemu nie podlegają nowe pojazdy, na które wydano świadectwo homologacyjne, chyba że w pojeździe dokonane zostały zmiany dotyczące pierwotnego przeznaczenia pojazdu /art. 64 ust. 4/. W niniejszej sprawie w nowym samochodzie osobowym Ford Mondeo zostały wprowadzone zmiany w celu zmiany pierwotnego przeznaczenia samochodu na pojazd specjalny do przewozu wartości. W tym stanie rzeczy właściciel pojazdu stosownie do art. 64 ust 4 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym ma obowiązek przed pierwszą rejestracją przedstawić nabyty pojazd do badania technicznego właściwej jednostce upoważnionej do przeprowadzania takich badań zgodnie z § 57 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia l lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów /Dz.U. Nr 155, poz. 722/. Ponadto § 3 ust 5 powołanego rozporządzenia w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów stanowi: jeżeli wymagane jest badanie stanu technicznego pojazdu, właściciel jest obowiązany przedstawić dowód badania stanu technicznego pojazdu. Występujący o rejestrację samochodu nie przedstawił takiego dowodu, a zaświadczenie wystawione przez diagnostę jest z dnia 10 sierpnia 1995 roku, natomiast rejestracja pojazdu nastąpiła w dniu 9 sierpnia 1995 roku. Decyzja z dnia [...] sierpnia 1995 roku o zarejestrowaniu samochodu marki Ford Mondeo pomimo nie przedstawienia przez właściciela pojazdu wymaganego prawem dowodu badania stanu technicznego pojazdu stanowi w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. rażące naruszenie § 3 ust 5 cyt rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 1993 roku, a obowiązujące przepisy nie przewidywały możliwości zwolnienia właściciela pojazdu od przedstawienia takiego dowodu do wniosku o rejestrację pojazdu. W dniu 5 października 2001 roku A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosek o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy, wnosząc o uchylenie w/w decyzji Samorządnego Kolegium Odwoławczego w Ł. i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż organ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie ustosunkował się do stanowiska A sp. z o.o. z dnia 2 lipca 2001 r. Postępowanie administracyjne wszczęte w sprawie jest bezprzedmiotowe, gdyż nie istnieje adresat decyzji, jak również nie istnieje decyzja będąca przedmiotem postępowania. W świetle prawa materialnego, jak i istniejącego stanu faktycznego, brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Decyzja o zarejestrowaniu samochodu marki Ford Mondeo nr rej. [...] wydana przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...] sierpnia 1995 r. nie istnieje w obrocie prawnym. W dniu 5 sierpnia 1998 r. pojazd został zbyty i w następstwie uzyskał nową decyzję – dowód rejestracyjny. W ocenie wnioskodawcy celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej uregulowanej w art. 156 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji obarczonych kwalifikowanymi wadami, to jest wadami o takim ciężarze gatunkowym, które powodują konieczność naruszenia podstawowej zasady postępowania administracyjnego – trwałości decyzji administracyjnych i wynikającej z niej zasady zaufania do działania organów administracji. Niezbędnym zatem elementem postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest funkcjonowanie /istnienie/ decyzji w obrocie prawnym i uzyskanie przez adresata na jej podstawie określonych praw lub obowiązków. W sprawie brak jest bezwzględnej przesłanki do jej rozstrzygnięcia – brak decyzji, co do której stwierdzono nieważność. Dodatkowo, wnioskodawca stwierdza, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – dowodu rejestracyjnego z powodu rażącego naruszenia prawa /art. 156 § l pkt. 2 k.p.a./ jest również nieuzasadnione merytorycznie. Rażące naruszenie prawa następuje wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawa, gdy wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono. Cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Generalną przesłanką uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym stanowi art. 156 § l pkt. 2 k.p.a. jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Jest to podstawowe kryterium pozwalające oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. Dla wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a treścią przepisu. W ocenie wnioskodawcy w sprawie brak jest tej podstawowej przesłanki. Podstawą zarejestrowania pojazdu był art. 59 ust. 3 w związku z art. 64 ust. l i ust. 3 ustawy z dnia l lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /tekst jednolity Dz. U. Nr 11, poz. 41 z 1992 r. ze zm./. Zgodnie ze wskazanymi przepisami rejestracji pojazdu, na wniosek właściciela pojazdu, dokonywał kierownik rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej. Właściciel pojazdu podlegającego rejestracji obowiązany był przestawić go do badania technicznego przed pierwszą rejestracją. Warunek ten został spełniony skoro badanie techniczne dokonane zostało w dniu 10 sierpnia 1995 roku, a pojazd został zarejestrowany w dniu 9 sierpnia 1995 roku. Brak jest dowodów potwierdzających, że pojazd nie został przedstawiony do badania technicznego przed dniem rejestracji. Warunki oraz tryb rejestracji pojazdów określało rozporządzenie z dnia 14 kwietnia 1993 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie rejestracji, ewidencji i oznaczania pojazdów /Dz. U. Nr 37, poz. 164/. Zgodnie z § 3 ust. l rozporządzenia właściciel pojazdu przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu obowiązany był przedstawić – oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny. Zgodnie zaś z ust. 5 § 3, jeżeli było wymagane badanie stanu technicznego pojazdu, właściciel był obowiązany przedstawić również dowód tego badania. Nie istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, skoro badanie techniczne istnieje i potwierdza stan pojazdu wskazany w dowodzie rejestracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu powyższego wniosku A Spółki z o.o. w W. decyzją z dnia [...] listopada 2001 roku Nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1995 roku wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. o rejestracji pojazdu marki Ford Mondeo CLX 1.6 l nr nadwozia [...], na który wydano dowód rejestracyjny seria [...] [...] i tablice rejestracyjne [...] na rzecz B Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A Spółki z o.o. w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy uznało, iż nie zasługuje on na uwzględnienie i podzieliło pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2001 roku. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożyła w dniu 27 grudnia 2001 roku A Spółka z o.o. w W., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2001 roku. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 Kpa poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, a w konsekwencji nie ustalenia faktu nieistnienia będącej przedmiotem postępowania nieważnościowego decyzji, jak i podmiotu na rzecz którego decyzja ta została wydana, art. 8 Kpa poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa, poprzez nieuwzględnienie powszechnej praktyki stosowania przepisów art. 59 ust 3 oraz 64 ust 1 i ust 3 ustawy z dnia 1 lutego 1983 roku – Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. Nr 11, poz. 41 ze zm./, art. 77 i 78 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego w przedmiocie ustalenia faktu wydania nowej decyzji – dowodu rejestracyjnego nabywcy pojazdu, a tym samym brak ustalenia, że będąca przedmiotem postępowania decyzja nie istnieje i strona postępowania nie posiada w czasie prowadzonego postępowania żadnych praw z niej wynikających, art. 30 § 4 Kpa przez przyjęcie, że decyzja – dowód rejestracyjny pojazdu, dotyczy praw zbywalnych i tym samym A Spółka z o.o. posiada przymiot strony w postępowaniu. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono wydanie z naruszeniem prawa materialnego – art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 71 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym poprzez brak stwierdzenia z jakich powodów naruszenie przepisów § 5 oraz § 3 ust 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów, polegające na wpisaniu do dowodu rejestracyjnego zmiany typu pojazdu, stanowi rażące naruszenie prawa, mimo utraty bytu prawnego przez decyzję – dowód rejestracyjny. W uzasadnieniu Skarżący powtórzył argumentację wyrażoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 2 lipca 2001 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prokurator Prokuratury Okręgowej J. K. zgłosiła swój udział w sprawie i wniosła o uchylenie decyzji obu instancji z uwagi na brak doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania E. M. – P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1271 ze. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniesiona została w dniu 27 grudnia 2001 roku i do dnia 1 stycznia 2004 roku postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004 roku dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ /Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652/. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Szczegółowa analiza akt niniejszej sprawy wykazała, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie stanowi - zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.- podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W postępowaniu nie brała bowiem udziału – bez swej winy - jedna ze stron. Podkreślić należy, iż przez "brak udziału" należy rozmieć zarówno sytuację, w której strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu jak również taką, gdy nie brała udziału w istotnych czynnościach podejmowanych na etapie postępowania przygotowawczego. Co istotne, skonkretyzowana w treści art. 10 §1 Kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym nakłada na organ to postępowanie prowadzący obowiązek zapewnienia stronie prawnych możliwości podejmowania przez podmiot wszelkich czynności, które mogą przyczynić się do obrony jej interesów (Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 1998r. sygnatura akt I SA/Lu 652/97, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX Wydawnictwa Prawniczego LEX pod nr 34721). Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu. Przed wszczęciem postępowania pojazd ten został zbyty przez B na rzecz E. M. –P., której to zgodnie z art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym zbywca wydał dowód rejestracyjny. Stwierdzenie nieważności decyzji o rejestracji pojazdu ma więc wpływ na ewentualną sytuację prawną nabywcy rzeczy i byt prawny wydanej na jego rzecz decyzji w przedmiocie rejestracji pojazdu. Nie ma zatem wątpliwości, iż aktualny właściciel przedmiotowego pojazdu posiada interes prawny – w rozumieniu art. 28 k.p.a. - w występowaniu w toczącym się postępowaniu administracyjnym jako strona tego postępowania. Organy administracji winny dołożyć wszelkich starań, by w toku wszystkich etapów postępowania zarówno poprzedni, jak i aktualny właściciel pojazdu brał w nim udział. Tymczasem w decyzji stwierdzającej nieważność i w postanowieniu o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenie nieważności wskazano E. M.-P. jako adresata tych aktów. Brak jest jednak dowodu doręczenia adresatowi postanowienia o wszczęciu postępowania a podpis odbiorcy decyzji stwierdzającej nieważność jest kompletnie nieczytelny. Należy zatem przyjąć, iż E. M.-P. nie brała udziału w tym stadium postępowania. Wskazane wyżej uchybienie procesowe nie może zostać w żaden sposób konwalidowane, prowadzenie postępowania bez niezawinionego przez stronę braku udziału stanowi bezwarunkową podstawę wznowienia tego postępowania i to niezależnie od tego, czy to naruszenie procedury ma wpływ na treść decyzji czy też nie (Sąd podziela w tym zakresie wyrażony w wyroku NSA z dnia 1 lipca 1999r. sygnatura akt IV SA 595/99, opub. w LEX pod nr 47888). Zaskarżone decyzje zostały także wydane z naruszeniem art.7, 77, 80, 11 i 107 § 3 k.p.a. Wbrew wymogom, wynikającym z powołanych przepisów organ administracji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Nie wyjaśnił bowiem, na jakiej podstawie uznał stronę skarżącą za następcę prawnego B spółki z o.o.(w rozumieniu art. 30 § 4 k.p.a.). W aktach sprawy brak jest dokumentów, dotyczących połączenia B ze skarżącą spółką, nie oceniono też – mimo zarzutu strony skarżącej - ewentualnego przejścia na skarżącą uprawnień wynikających z decyzji Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie rejestracji pojazdu i dopuszczalności takiego przejęcia w świetle art. 283 i 284 § 1 k.h. To uchybienie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Z uwagi na naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa na podstawie przepisu art. 145 §1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym(Dz.U. nr 74 poz.368 z późn. zm.) w związku z art.97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1271) Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 20 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Mając na uwadze treść art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.