II SA/Łd 170/04

Dnia 11 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Stańczyk, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi H. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia H. J., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Jak podał organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...], postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej zostało wszczęte z urzędu, w oparciu o przepisy art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) oraz uchwałę Nr LIV/1225/01 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 28 lutego 2001 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Zgodnie z dokumentacją zebraną w sprawie, właścicielami przedmiotowej nieruchomości są H. J. w przypadającym mu udziale - 1/2 oraz spadkobiercy A. J. - małżonki H. J. - w pozostałym udziale 1/2. W toku postępowania H. J. złożył oświadczenie, iż żona - A. J. - zmarła 26 grudnia 2001 r., ale nadal figuruje w zebranych dokumentach jako współwłaścicielka nieruchomości. Zachodzi zatem przesłanka do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, w części dotyczącej udziału A. J., gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w tym przypadku do czasu przeprowadzenia postępowania spadkowego i ustalenia prawnych spadkobierców. H. J. złożył "odwołanie" od decyzji oraz postanowienia z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach swojego stanowiska organ podał, iż odwołanie strony należy uznać za zażalenie w odniesieniu do postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jako właściciele przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej [...] ujawnieni są A. J. i H. J. we wspólności ustawowej. Z protokołu przesłuchania strony H. J. wynika, że A. J. zmarła 26 grudnia 2001 r. W chwili śmierci małżonki ustała wspólność majątkowa małżeńska. Stosownie do art. 42 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9 poz. 59, ze zm.), od chwili ustania wspólności ustawowej stosuje się odpowiednio do majątku, który był nią objęty przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Zgodnie z art. 43 § 1 tej ustawy oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Powyższe uzasadnia przyjęcie przez organ I instancji udziału 50% H. J. w przedmiotowej nieruchomości i udziału 50% spadkobierców A. J. Z uwagi na to, że A. J. zmarła przed wszczęciem postępowania, nie mogła być jego stroną. Dlatego organ I instancji jako podstawę zawieszenia postępowania prawidłowo wskazał art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu, organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W tym przypadku konieczne jest przeprowadzenie postępowania spadkowego w celu ustalenia spadkobierców po Annie J.ej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi H. J. podniósł argumenty merytoryczne skierowane przeciwko decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym H. J. cofnął skargę. Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd może uznać je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd ma obowiązek uznania cofnięcia skargi za dopuszczalne. Można odmówić uwzględnienia cofnięcia skargi dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności kwestionowanego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. Sąd nie jest również związany cofnięciem skargi, gdy dojdzie do przekonania, że zmierza ono do obejścia prawa. Wniosek taki daje się wyprowadzić z wykładni systemowej komentowanego przepisu. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi. W tym stanie rzeczy, postępowanie sądowe na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), podlegało umorzeniu.