II SA/Łd 170/09

Dnia 30 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a : - oddalić wniosek o przywrócenie terminu. K.O. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. W dniu 7 sierpnia 2009 roku K. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podnosząc, że wyznaczony pełnomocnik z urzędu nie wykonywał swoich obowiązków w sposób należyty. Po rozprawie pełnomocnik nie udzielił mu żadnych wskazówek procesowych. Skarżący nie usłyszał wyroku z uwagi na postępującą głuchotę i podeszły wiek. W odpowiedzi na powyższy wniosek pełnomocnik wskazał, że twierdzenia zawarte w nim nie są prawdziwe. W toku całego postępowania skarżący był reprezentowany w sposób rzetelny i profesjonalny. Po rozprawie pełnomocnik odbył rozmowę ze skarżącym wyjaśniając mu istotę sprawy i dokonał ustaleń co do dalszego postępowania. Wówczas skarżący odstąpił od dalszych czynności procesowych, czyli od kwestionowana wyroku. Zgodę tą wyraził ustnie, jak również podpisał oświadczenie, którego kserokopia została załączona do akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 86 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu uprawdopodabniając jednocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu i stanowiących ważny powód zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Wnioskodawca powinien uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek, a więc w szczególności brak winy w niedochowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2001 roku, I SA 1735/00, Lex Nr 54157, postanowienie NSA z dnia 15 marca 2001 roku, I SA 2637/00, Lex Nr 54513, postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2000 roku, I SA 743/00, Lex Nr 54515). O braku winy można zatem mówić jedynie, gdy strona uchybiła terminowi na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia najwyższej staranności. Staranność strony należy oceniać przy użyciu miernika staranności, jakiej można oczekiwać od przeciętego człowieka należycie dbającego o swoje sprawy. Brak uprawdopodobnienia przez stronę przyczyny uniemożliwiającej dokonanie czynności w terminie powoduje brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności (por. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 roku, II OZ 42/05, nie publ.). Ustosunkowując się do argumentów wniosku o przywrócenie terminu należy wyjaśnić, że z dokumentów załączonych do akt sądowych wynika, że skarżący osobiście, jak i jego pełnomocnik wyznaczony z urzędu, obecni byli przy ogłaszaniu przez Sąd wyroku zapadłego w sprawie. Z wyjaśnień pełnomocnika wynika, że po rozprawie ponownie wyjaśnił skarżącemu istotę rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem. W tej sytuacji przyjmując, że skarżący z uwagi na swoją ułomność (postępująca głuchota i podeszły wiek) nie słyszał wyroku ogłaszanego przez Sąd, poznał jego treść podczas rozmowy z pełnomocnikiem. Wówczas też poczynione zostały ustalenia co do dalszego postępowania, w szczególności czy strona będzie kwestionować wyrok. Skarżący, po wyjaśnieniu sprawy, odstąpił od zaskarżania wyroku. Dowodem tego jest załączone przez pełnomocnika oświadczenie złożone przez skarżącego. W treści wniosku skarżący powołał się na fakt, że nie słyszał ogłoszenia wyroku, gdyż ma postępującą głuchotę i jest w podeszłym wieku. W świetle utrwalonego orzecznictwa choroba, czy ogólniej trudna sytuacja zdrowotna strony co do zasady, nie jest uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu. Przyjmuje się, że zaniedbanie w dokonaniu określonej czynności nie jest zawinione tylko w przypadku choroby, zdarzenia, które wyłączyło umysłową kontrolę danej osoby nad jej sprawami. Przewlekła choroba, czy też długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej osobiście lub przez inną osobę (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 roku, VIII SA/Wa 408/07, Lex Nr 383769; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998 roku, SA/Sz 1435/97, Lex Nr 34150). W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczności przedstawione przez stronę nie świadczą bowiem o zachowaniu należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Wnioskodawca nie powołał się na fakt, iż w terminie do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku, znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do dokonania czynności. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. K.O.