II SA/Łd 175/09

Dnia 20 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Protokolant Asystent sędziego Marcin Olejniczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 roku przy udziale - sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2, art. 12, art. 16 ust 2 ustawy z dnia 10.kwietnia 2003r. o szczegółowych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz. 721 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), ustalił na wniosek Wójta Gminy R. lokalizację dróg gminnych w R. na działkach ewidencyjnych o numerach: 105/5, 150/1, 107/1, 109/2, 110/2, 122/2, 149/1, 123, 124/3, 126/2, 127/2, 128/2, 133/2, 138/2, 139/2, 140/1, 141/1, 142/1, 143/1, 144/1, 145/1, 146/1, 147/1, 148/1, 151/1, 248/2, 248/4, 249/2, 249/4, 250/2, 250/4, 251/2, 251/4, 252/2, 252/4, 286/2, 253/2, 253/3, 253/5, 253/7, 274/2, 254/2, 254/3, 255/2, 255/3, 256/2, 258/2, 259/2, 260/2, 261/2, 262/2, 263/2, 264/2, 265/2, 266/2, 269/2, 270/2, 271/2, 275/2, 276/2, 277/2, 279/2, 279/4, 280/2, 281/2, 281/4, 282/4, 593/2, 283/2, 285/2. Od powyższej decyzji w dniu 16.września 2008r. odwołanie złożył S. D., podnosząc, iż decyzja została wydana bez odpowiedzi na uwagi, które zawarł w protokole okazania granic projektowanego pasa drogowego z dnia 5.kwietnia 2008r. Ponadto w piśmie z dnia 1.października 2008r. zarzucił, że nie został poinformowany o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło zarówno jemu jak i innym właścicielom nieruchomości złożenie uwag, zastrzeżeń i wniosków zaś Starosta [...] zignorował uwagi zawarte w protokole okazania granic projektowanego pasa drogowego; w wysłanym do stron zawiadomieniu o wydaniu decyzji z dnia [...] nie było natomiast informacji o możliwości wniesienia odwołania od wskazanej na wstępie decyzji. Odwołujący podniósł również, iż oczekuje odszkodowania w wysokości uwzględniającej spadek wartości materiałów budowlanych nabytych przezeń na budowę domu, niemożliwego ostatecznie do zrealizowania z uwagi na "unieważnienie" decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonane na wniosek Wójta Gminy R., nadto zaś odszkodowania za spadek wartości nieruchomości, spowodowany zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 2.października 2008r. do organu I instancji wpłynęło również odwołanie, podpisane przez S. D. i S. G., w którym odwołujący nie wyrazili zgody na przeprowadzenie przez należące do nich nieruchomości pasa drogowego od strony południowej, bowiem ich zdaniem pas ten nie stanowi celu publicznego ani drogi koniecznej. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o szczegółowych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że do wniosku o ustalenie lokalizacji drogi publicznej, inwestor dołączył m.in. mapę z projektem podziału działek o numerach 248/2, 248/4, 249/2, 249/4, stanowiących własność S. D.. Mapa ta z projektem podziału nieruchomości została w dniu 20.maja 2008r. przyjęta przez Starostę [...] do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz zaewidencjonowana za nr [...]. Powyższe nastąpiło przed wszczęciem postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej, wobec tego uwagi S. D. wyrażone w protokole okazania granic pasa drogowego nie stanowią uwag złożonych w toku postępowania administracyjnego, prowadzonego w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Ponadto wskazana ustawa, co prawda reguluje kompleksowo proces przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jednak nie przewiduje możliwości wypłaty odszkodowania za spadek wartości ceny działki w wyniku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast takie uregulowania znajdują się w ustawie z dnia 27. marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze. zm.), lecz jest to kwestia załatwiana w odrębnym postępowaniu. Odnosząc się do zarzutów S. D., dotyczących braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania, Wojewoda stwierdził, iż przepisy ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, będąc przepisem szczególnym względem k.p.a., określają w art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 2 tejże ustawy szczególny tryb zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania jak również o wydaniu decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał też, że w aktach sprawy organu I instancji udokumentowano opublikowanie obwieszczenia w prasie lokalnej (wydanie "Głosu R. i Okolic" z [...].) oraz zamieszczenie tegoż w siedzibie Urzędu Gminy R. (wywieszono w terminie od 30.lipca 2008 r. do dnia 18.sierpnia 2008r.). W obwieszczeniu szczegółowo wymieniono numery działek ewidencyjnych objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, oraz poinformowano strony o miejscu, w którym mogą zapoznać się z aktami sprawy jak również składać uwagi i wnioski. Nadto z akt sprawy wynika, iż pouczenie o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji zostało zamieszczona zarówno w zawiadomieniu o wydaniu decyzji rozesłanym na adres byłych właścicieli nieruchomości, jak również w obwieszczeniu opublikowanym w prasie lokalnej oraz wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w R.. Stosownie natomiast do treści art.107 k.p.a., pouczenie o możliwości i trybie wniesienia odwołania zostało zamieszczone w treści decyzji, z którą strony miały możliwość się zapoznać. Konkludując Wojewoda [...] wskazał, że Wójt Gminy R., będąc organem właściwym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej, określił we wniosku zakres inwestycji drogowej, polegający na budowie drogi służącej zaspokojeniu miejscowych potrzeb, czyli drogi spełniającej definicję dróg gminnych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a zatem stanowiącej realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U nr 261 z 2004r., poz. 2603 ze zm.) i art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na wskazaną powyżej decyzję Wojewody [...], wniósł S. D. wyjaśniając, że drogi, których dotyczą decyzje organów obu instancji nie zostały zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych w formie przewidzianej ustawą z dnia 21.marca 1985r. o drogach publicznych (Tekst jednolity Dz.U. nt 19 z 2007r., poz. 115 ze zm.). W szczególności stosownie do treści art. 7 ust. 2 tej ustawy Rada Gminy R. nie podjęła odpowiedniej uchwały ustalającej przebieg dróg, będących przedmiotem niniejszego postępowania ani też uchwały zaliczającej te drogi do jakiejkolwiek kategorii dróg publicznych. Zatem drogi te nie mogą być objęte trybem określonym w ustawie o szczegółowych zasadach przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedmiotowych dróg gminnych wystąpił Wójt Gminy R., będąc stosownie do art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, właściwym dla dróg gminnych zarządcą. Wobec faktu, że drogi te są drogami projektowanymi, niemożliwe ich zaliczenie do kategorii dróg publicznych, w trybie przewidzianym art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych przed wybudowaniem tychże dróg. W piśmie z dnia 19.października 2009r. Wojewoda [...], powołując się na orzecznictwo Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach i Poznaniu poparł stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę wskazując, iż pogląd ten wynika również z Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.listopada 2008r. (sygn.akt II OSK 1417/07), albowiem nie jest możliwe ustalanie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla lokalizacji dróg publicznych w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na rozprawie w dniu 20.października 2009r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że postępowanie toczyło się z udziałem osób nieżyjących – H. J., J. K. i A. Ż., co zostało ustalone w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uczestniczka postępowania U. G. przyłączyła się do zarzutów skargi. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli żadnego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w kpa lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) . Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego w stopniu określonym w cytowanym przepisie. Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, w jakich warunkach prawnych i faktycznych zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80,poz. 721 ze zm.) oraz czy warunki te zostały w badanej sprawie spełnione, co w konsekwencji uzasadniałoby jej zastosowanie. Dodać przy tym należy, iż z uwagi na wystąpienie przez inwestora z wnioskiem o ustalenie lokalizacji drogi przed dniem 10.września 2008r. analizy prawnej w niniejszej sprawie dokonywać należy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10.kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80,p oz, 721 ze zm.), w brzemieniu obowiązującym przed nowelizacją, dokonaną ustawą z dnia 25.lipca 2008r. o zmianie ustawy o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 154, poz. 958) – art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej. Faktem pozostaje, iż orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite, gdy chodzi o interpretację art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz ocenę dopuszczalności jej zastosowania do lokalizacji dróg niespełniających kryteriów przynależności do określonej kategorii dróg publicznych. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielić należy wszakże stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.listopada 2008r. w sprawie o sygn.akt II OSK 1111/08 oraz w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2008r., sygn.akt II SA/Łd 80/08 i z dnia 20.sierpnia 2008r., sygn.akt II SA/Łd 313/08 (wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż powołana ustawa ma zastosowanie wyłącznie do dróg publicznych tj. zaliczonych do danej kategorii dróg w formie prawem przewidzianej. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi bowiem, iż ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. nr 19 z 2007r., poz. 115 ze zm.), w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg a także organy właściwe w tych sprawach. Tymczasem art. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Zestawienie treści przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z przywołaną wyżej regulacją ustawy o drogach publicznych nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Przepis art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wyraźnie stanowi, że ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W tej sytuacji, bazując na przepisach ustawy o drogach publicznych, należy oceniać czy w danej sytuacji mamy do czynienia z drogą publiczną, aby móc realizować inwestycję na podstawie ustawy z dnia 10.kwietnia 2003r. Zajęcie przeciwnego stanowiska pozostawałoby w ewidentnej sprzeczności z jedną z podstawowych reguł wykładni językowej, która stwierdza, że "niedopuszczalne jest takie ustalenie znaczenia normy, przy którym pewne jej zwroty traktowane są jako zbędne".(por. J. Wróblewski [w:] W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1979, str. 400) Przyjmując pogląd prezentowany przez organy, część przepisu art. 1 cytowanej ustawy z dnia 10.kwietnia 2003r. byłaby zaś zbędna. Takie rozumowanie prowadziłoby do wniosku, że ustawodawca niepotrzebnie zawarł w treści przepisu art. 1 ustawy sformułowanie: "w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21.marca 1985r. o drogach publicznych". Nie ulega zatem wątpliwości, że organy obu instancji błędnie zinterpretowały przytoczony przepis, ponieważ nie uwzględniły wszystkich aspektów zawartego w nim unormowania. W konsekwencji zaś - niewłaściwie zastosowały go do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie. Nie sposób bowiem podzielić stanowiska, wyrażonego w motywach zaskarżonej decyzji oraz w przywołanych dla jej uzasadnienia wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych co do konieczności uprzedniego wybudowania drogi przed jej formalnym zaliczeniem do określonej kategorii dróg. Konieczność wspomniana nie wynika z żadnego przepisu prawa, z uwagi natomiast na doniosłe następstwa wiążące się ze stosowaniem ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (np. odjęcie z mocy prawa własności nieruchomości wydzielonych pod lokalizowaną drogę dotychczasowym właścicielom), niezbędne jest precyzyjne określenie zakresu jej stosowania. W sytuacji bowiem gdy nie jest prawnie przesądzona kategoria projektowanej drogi, nie jest możliwe ustalenie czyją własnością stają się wydzielone pod nią działki. Faktem jest, iż z uzasadnienia do projektu ustawy (druk sejmowy IV Kadencji Nr 858), jak i z treści uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 czerwca 2006 roku (sygn. akt: K 23/05, publ. Dz. U. nr 106, poz. 720) wynika, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (wówczas: krajowych jedynie), ma charakter epizodyczny (co, jak wynika z praktyki oraz systematycznego rozszerzania zakresu jej stosowania, dalekie jest wszakże od rzeczywistości) oraz ma na celu zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Tym niemniej, uproszczenie to sprowadza się m. in. do wyłączenia stosowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odpowiednim zakresie także przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przewiduje uproszczony tryb podziału nieruchomości, wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Wszystkie te wyłączenia i uproszczenia procedur wprost wynikają z przepisów prawa. Regulacje takie zawarte były na przykład w treści art. 10, art. 12 ust. 1, w art. 16 ust. 2, obecne pozostają np. w przepisach 11i , 11j oraz art. 21 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Z racji tego, że cytowana ustawa, ma na celu uproszczenie procedury przygotowania i realizacji inwestycji, nie można wszakże wyprowadzać wniosku, że uproszczenie ma charakter generalny i wyłącza stosowanie wszystkich innych odmiennych regulacji (że występuje bez ograniczeń). Stanowisko takie wyklucza więc uwzględnienie wykładni logicznej bądź funkcjonalnej w zakresie prowadzącym do wniosku, że w stanie faktycznym sprawy wyłączona jest regulacja ustawy o drogach publicznych. Ustawodawca w żadnym bowiem przepisie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie wyłączył stosowania ustawy o drogach publicznych, do nich właśnie ograniczając jej zastosowanie. Konkluzja o konieczności uprzedniego zaliczenia danej drogi do kategorii dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma na celu określenie przedmiotowego zakresu jej stosowania. Oznacza to zatem, iż brak uchwały właściwego organu o zaliczeniu projektowanej drogi do odpowiedniej kategorii dróg publicznych wyklucza ustalenie lokalizacji projektowanych dróg w R. w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, czyniąc prowadzone w tym zakresie postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Tezie tej nie przeczy przywołany przez organ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.listopada 2008r., sygn.akt II OSK 1417/07 albowiem z jego uzasadnienia wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż lokalizowana droga (rozbudowywana i modernizowana), do której znaleźć winny zastosowanie przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest drogą publiczną w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (zaliczoną do kategorii dróg gminnych). Odnosząc się natomiast do żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, sformułowanego podczas rozprawy w dniu 20.października 2009r., wskazać należy, iż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Choć bowiem istotnie postępowanie w przedmiotowej sprawie wadliwie toczyło się z udziałem trzech osób, które zmarły przed jego wszczęciem, okoliczność wspomniana mogłaby co najwyżej stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania dla obecnych właścicieli nieruchomości, przez które przebiegać ma projektowana droga wobec pominięcia ich jako stron tego postępowania. Zaskarżona decyzja nie była bowiem "skierowana" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. do H. J., J. K. czy A. Ż. – w tym rozumieniu jej adresatem był bowiem inwestor. Z uwagi wszakże na wskazane wyżej naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na wadliwym zastosowaniu do załatwienia niniejszej sprawy przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, które miało wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego jej załatwienia. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. stwierdzono natomiast, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku O kosztach postępowania rozstrzygnięto zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego ich zwrot w kwocie równej uiszczonemu przezeń wpisowi sądowemu. m.o.