II SA/Łd 177/10

Dnia 26 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2010 roku sprawy ze skargi C. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i J. małżonkom Ż. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi na działkach nr [...] i [...] w I . W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia 8 listopada 2005 r. J. Ż. i J. Ż. zwrócili się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pawilonu handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, przedstawiając 4 egzemplarze projektu budowlanego z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto do wniosku załączony został rysunek, z którego wynikało, że projektowany budynek nie powoduje ograniczeń naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...]. Dalej wywiódł, iż w trakcie rozprawy administracyjnej ustalił, że działka inwestorów ma szerokość 8 m, co powoduje, że zastosowanie może znajdować przepis § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dopuszcza sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m, gdy w ścianie tej nie będzie otworów okiennych i drzwiowych. Wskazano również, że na wysokości budynku mieszkalnego na działce [...], projektowany budynek na działce [...] oddalony jest od granicy o 3 m. Ściana budynku projektowanego usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] jest przesunięta w całości – mija budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...], którego okna znajdują się w ścianie zachodniej. Organ ustalił również – odwołując się do opinii projektanta architekta - , że z uwagi na istniejącą zabudowę i małą szerokość działek w tym rejonie istnieje konieczność budowy budynków na całej szerokości działek. W uzasadnieniu decyzji organ podał nadto, że inwestycja nie spowoduje niezgodnego z przepisami przesłonienia naturalnego oświetlenia budynku na działce nr [...], gdyż stosunek parametrów określających zacienienie wynosi 0,56, podczas gdy nieprzekraczalna norma wynosi 1. W odwołaniu od powyższej decyzji C. M. podniosła, iż jej intencją jest żądanie równego traktowania stron przez organy administracji. W związku z tym, że budynek na działce nr [...] usytuowany jest w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], wnosi o wydanie pozwolenia na inwestycję również z zachowaniem wskazanej odległości od granicy. Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na zasadność wydanego rozstrzygnięcia Wojewoda w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż niniejsza decyzja wydana została z uwzględnieniem wytycznych WSA w Łodzi zawartych w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 426/09, którym to Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z dnia [...]r. i wskazał w uzasadnieniu wyroku, iż ponownie rozpatrując odwołanie Wojewoda winien rozważyć sprawę pod kątem dostateczności zgromadzonego materiału dowodowego i oceny czy jest on wystarczający do podjęcia decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Wojewoda, przechodząc do meritum sprawy, wyjaśnił, iż zgodnie z § 330 pkt 1 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (w wersji z dnia 8 lipca 2009r. Dz.U. Nr 56, poz. 461) przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. W niniejszej sprawie wniosek taki został złożony w dniu 8 listopada 2005r., zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia w wersji określonej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. I tak zgodnie z § 12 ust. 3 tego aktu dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, ze względu na rozmiary działki. Z kolei zgodnie z §12 ust. 4 jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5m do 3m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy. Organ odwoławczy wywiódł, iż wobec poczynionych ustaleń stanu prawnego, stan faktyczny sprawy, a co za tym usytuowanie inwestycji, należy rozważyć w świetle przywołanych unormowań. Przypomniał, iż C. M. wnosiła w odwołaniu aby inwestorzy odsunęli projektowany budynek o 1,5 m od granicy, gdyż jej budynek jest o 1,5 m odsunięty. Organ odwoławczy podał, iż wydając rozstrzygnięcie wziął pod uwagę szerokość działki inwestora – 8m – oraz fakt, iż część projektowanego budynku, znajdującego się naprzeciw istniejącego budynku C. M., została odsunięta o 3 m od granicy. Nadto, iż sporny budynek znajduje się na północy w stosunku do działki sąsiadki zatem nie będzie ograniczał nasłonecznienia tej działki. Reasumując organ odwoławczy wskazał, iż inwestorzy do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego załączyli wymagany prawem komplet dokumentów, wykonany przez uprawniony podmiot projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy, z tych względów oraz z uwagi na treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego obowiązany był wydać niniejszej rozstrzygniecie. C. M. zaskarżyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc zarzut naruszenia art.7, art. 77 Kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, art. 107 §3 Kpa poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, §12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w ścianie budynku skarżącej zwróconego w kierunku działki znajduje się otwór drzwiowy, art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie i nie uwzględnienie obowiązku ochrony prawa własności skarżącej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż sprawa w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i J. małżonkom Ż. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi, była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2009r. Sąd uchylił w całości decyzję organu II instancji z dnia [...]r., którą to Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z instalacjami, urządzeniami budowlanymi i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W konsekwencji zaskarżona obecnie skarga Wojewody [...] z dnia [...]r. wydana została w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego. Z uwagi na powyższe, a w szczególności wobec treści przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obecnie prowadzona kontrola będących przedmiotem skargi decyzji będzie miała na celu sprawdzenie czy organy administracyjni wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2009r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Łd 426/09. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Orzeczenie Sądu wywiera tym samym skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego czy postępowania administracyjnego, ale również w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego i sądowego w danej sprawie. Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności. Taka ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania mogą odnosić się zarówno do samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnień w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – pogląd taki wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 1999r., sygnatura akt IV SA 1177/97, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex Nr 47301. Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2005r., sygn.akt VII SA/Wa 401/05, niepubl., dostępny Lex nr 191319). Stosując się do powyżej przedstawionego unormowania prawnego badając zaskarżoną decyzję Sąd zobligowany jest do sprawdzenia czy organ administracji, który rozstrzygając sprawę w ponownym postępowaniu dysponował takimi samymi możliwościami w zakresie sposobu rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, oczywiście z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu, w pełni zastosował się i wypełnił te wskazania (wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 maja 2006r. sygn.akt II OSK 816/05, niepubl., dostępny Lex nr 236445). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż organy administracji w pełni zastosowały się i uwzględniły wszystkie wytyczne Sądu wyrażone w przywołanym wyroku z dnia 28 sierpnia 2009r. W sposób wnikliwy, rzetelny i obiektywny oceniły całość zebranego przez organ I instancji materiału i na jego podstawie rozstrzygnęły sprawę co do istoty, oceniając zebrany materiał jako wystarczający do załatwienia niniejszej sprawy. Tym samym uczyniły zadość wskazaniom uzasadnienia orzeczenia, w którym Sąd wyraził ocenę o zbyt pochopnym działaniu organu odwoławczego, który skorzystał z art. 138 §2 Kpa i w ten sposób uchylił się od analizy stanu sprawy pod kątem dostateczności zgromadzonego materiału dowodowego. W tym miejscu podnieść wypada, iż owszem organ odwoławczy w swym uzasadnieniu odniósł się do zarzutów odwołania i nie przeprowadził analizy zasadności decyzji organu I instancji w pozostałym zakresie, jednakże z uwagi na podjęte rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy tę decyzję pierwszoinstancyjną nie wydaje się konieczne przywoływanie całej argumentacji organu I instancji skoro Wojewoda wyraził stanowisko, iż w pełni je podziela i zgadza się z wywodami zawartymi w uzasadnieniu utrzymanej w mocy decyzji. Przechodząc do istoty sprawy, a zatem do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Sąd w skaldzie orzekającym w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko poprzedzone postępowaniem w ramach, którego organ sprawdził, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero bowiem w przypadku spełnienia wskazanych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999r. sygn.akt IV SA 1154/98, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 47834). Analiza materiału dowodowego sprawy i wywiedzionych na jego podstawie stanowisk organów administracji architektoniczno-budowlanej, w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, prawidłowo stała się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego branży spożywczo-przemysłowej wraz ze szczelnym zbiornikiem na ścieki oraz z konieczną infrastrukturą techniczną. Przedmiotowy wniosek inwestorzy złożyli wraz z wymaganymi przepisami ustawy Prawo budowlane załącznikami, m.in. projektem budowlanym, oświadczeniem o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego nie sposób nie podzielić stanowiska organu, bezsprzecznie sporna inwestycja spełnia wymagania wypunktowane w art. 32 ust. 4 w/w ustawy. Niewątpliwie złożony wraz z wnioskiem projekt budowlany jest zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zawiera wszystkie elementy określone w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Natomiast sama analiza, przeprowadzona stosownie do art. 35 ust. 1 w/w ustawy prawidłowo wykazała zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, z obowiązującymi przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu pod względem wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń oraz kompetencji podmiotu sporządzającego projekt. Z tych wszystkich względów, a przede wszystkim w świetle wynikającego wprost z przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zapisu, organ administracji-architektoniczno budowlanej nie mógł odmówić inwestorom wydania zaskarżonej decyzji. Jeżeli inwestycja, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 powoływanej ustawy, organ nie może rozstrzygnąć w sposób odmienny, tym bardziej, iż ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno- budowlanej dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach a wobec ich spełnienia zobowiązuje do wydania decyzji. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia (wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2005r., sygn.akt VII Sa/Wa 1363/04, niepubl., dostępny Lex nr 169424). Mając na uwadze zarzuty skargi podnoszone również w odwołaniu od decyzji organu I instancji wyjaśnić należy, iż jak wynika z §330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Przywołany akt wszedł w życie z dniem 16 grudnia 2002r. Inwestorzy złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu w dniu 8 listopada 2005r., zatem w sprawie mają zastosowanie zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz. 1156), które weszły w życie z dniem 27 maja 2004r. I tak jak wynika z §12 ust. 3 w/w rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości ze względu na rozmiary działki. Działka inwestora jest działką wąską o szerokości 8 m, działki bezpośrednio sąsiadujące oraz te usytuowane dalej mają średnio 8-10 m. Niewątpliwie zatem rozmiary tej działki uzasadniają dopuszczenie usytuowania nowej zabudowy w granicy nieruchomości, tym bardziej, iż ściana budynku posadowiona w granicy nie posiada otworów okiennych ani drzwiowych, tym samym w pełni zostaną poszanowane prawa osób trzecich, w tym przypadku skarżącej jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej. Mając na uwadze argumentację strony skarżącej wyjaśnić należy, iż ustawodawca formułując przywołany zapis §12 ust. 3 w/w rozporządzenia miał na uwadze posadowienie budynku bez otworów okiennych i drzwiowych, a nie możliwość posadowienia w granicy takiego budynku jedynie w przypadku, gdy na nieruchomości sąsiedniej nie jest posadowiona ściana bez takich otworów. W tej sytuacji nie są uzasadnione zarzuty strony, tym bardziej, iż ta część budynku inwestorów posadowiona będzie w stosunku do działki skarżącej w taki sposób, iż będzie ona mijała zabudowę skarżącej, która jedynie w niewielkim stopniu zachodzić będzie na budynek inwestorów. Jednakże nawet i w tej niewielkiej części zachowane zostały wszelkie wymogi określone w przywołanym rozporządzeniu, gdyż na tym fragmencie budynek inwestorów został odsunięty od granicy działek na 3 m od tej granicy. Zachowane zatem zostały wymagania sformułowane w §12 ust. 4 w/w rozporządzenia, w którym czytamy, iż jeżeli na sąsiedniej działce w odległości 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości. Na działce skarżącej znajduje się budynek odsunięty od granicy 1,5 m, zaś budynek inwestorów w otworami drzwiowymi i okiennymi został odsunięty o 3 m od granicy. Reasumując, analiza usytuowania planowanego budynku uzasadnia stwierdzenie co do jego prawidłowości, zachowane zostały przywołane unormowania dotyczące odległości budynku od granicy z działka sąsiednią, nadto niewątpliwie rozmiar działki inwestorów oraz fakt, iż częściowo budynek został odsunięty od granicy o 3 m uzasadnia taką lokalizacje inwestycji. Takie usytuowanie obiektu nie będzie w sposób nadmierny ograniczało wykonywania przez skarżącą jej praw rzeczowych. Organy uwzględniły interes obu stron postępowania i miały na względzie, iż przepisy regulujące kwestię odległości od granicy z sąsiednią nieruchomością, regulują te kwestie w sposób zasadniczy, z możliwością stosowania wyjątków, które jednak muszą być usprawiedliwione konkretną sytuacją faktyczną, w niniejszej sprawie takie sytuowanie obiektu jest w pełni zasadne. Nie można zgodzić się ze skarżącą, iż skoro jej nieruchomość jest usytuowana w odległości 1,5 m od granicy to również budynek inwestorów powinien być tak sytuowany, wobec braku jednoznacznego przepisu prawa, który nakazywałby takie usytuowanie, nie można stawiać inwestorowi dodatkowych, nie znajdujących oparcia w przepisach obowiązków. Należy mieć na uwadze, iż oba obiekty budowlane nakładają się na siebie na niewielkim odcinku, ale wówczas i tak oddalone są od siebie, gdyż budynek skarżącej stoi 1,5 m od granicy, zaś planowany 3 m od granicy. Brak jest w przepisach prawa całkowitego zakazu realizacji zabudowy w granicy z działką sąsiednią. Sam fakt pozwolenia na nadbudowę w granicy działki nie stanowi podstawy do uznania, że wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Sprawa budowy na granicy jest przede wszystkim sprawą z dziedziny stosunków sąsiedzkich, a więc należącej z natury rzeczy do prawa cywilnego (wyrok WSA z dnia 18 października 2007r., sygn.akt VII SA/Wa 1301/07, niepubl., dostępny Lex 439831). Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż w pełni uprawnione jest stanowisko organu administracji architektoniczno-budowlanej, iż inwestycja objęta wnioskiem inwestorów jest zgodna z przepisami prawa budowlanego i z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Organy administracji obu instancji prawidłowo przyjęły, że ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny uzasadnia wydanie zaskarżonych decyzji. Podnoszone w skardze argumenty nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia ich nieważności w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ar