II SA/Łd 186/16

Dnia 5 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 roku sprawy ze skargi K. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta K. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej K. Ł. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] znak: [...] odmawiające wydania zaświadczenia w przedmiocie stwierdzenia, że "wykonany na działce nr 164/7 położonej w K. przy ul. A 2, na istniejących schodach wejściowych, daszek o wymiarach 3,30m x 2,03m, wsparty na dwóch drewnianych słupkach, jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. dla przedmiotowej działki". Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 4 listopada 2015r. K. Ł. wystąpiła do Burmistrza K. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że wykonany na działce nr 164/7 położonej w K. przy ul. A2, na istniejących schodach wejściowych, daszek o wymiarach 3,30m x 2,03m, na dwóch drewnianych słupkach, jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. dla przedmiotowej działki. W uzasadnieniu podniosła, że ma tu zastosowanie treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapisana w § 4 ust. 1 pkt 13, która określa obowiązującą linię zabudowy. Wskazała, że ściana budynku ma powierzchnię 40,5m2, 30% tej powierzchni to 12,15m2; daszek ma powierzchnię 6,70m2 – czyli elementy wystające poza linię nie pokrywają więcej jak 30% powierzchni ściany i linia zabudowy nie jest przekroczona. Pismem z dnia 9 listopada 2015r. organ I instancji zwrócił się do wnioskodawczyni o sprecyzowanie, czy ubiega się o zaświadczenie wymienione w art. 217 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2013r. poz. 267), dalej powoływanej "K.p.a.", tj. ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego czy o zaświadczenie wynikające z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., tj. w celu urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, jeżeli tego wymaga przepis prawa, a więc na żądanie właściwego organu stosownie do art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.). Pismem z dnia 10 listopada 2015r. K. Ł. poinformowała organ, iż wnosi o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia w przedmiocie stwierdzenia, że "wykonany na działce nr 164/7 położonej w K. przy ul. A 2, na istniejących schodach wejściowych, daszek o wymiarach 3,30m x 2,03m, wsparty na dwóch drewnianych słupkach, jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta K. dla przedmiotowej działki". Organ uznał, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia. W ocenie organu art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. nie może stanowić podstawy do wydania zaświadczenia o zgodności obiektu budowlanego z planem miejscowym. Ponadto podniósł, że nie jest w posiadaniu dokumentacji dotyczącej robót wskazanych we wniosku, na podstawie której mógłby wydać przedmiotowe zaświadczenie. Dodał, że sprawa nakazu rozbiórki spornego zadaszenia została zakończona ostateczną decyzją organu nadzoru budowlanego i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014r. w sprawie II SA/Łd 849/14 oddalił skargę K. Ł. na tę decyzję. W przewidzianym prawem terminie K. Ł. wniosła zażalenie na ww. postanowienie podnosząc, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 124, art. 217 i art. 218 K.p.a. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia i załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem. Wspomnianym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu zażalenia K. Ł., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia organ odniósł się do ustaleń planu miejscowego obowiązującego na terenie K, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...]. Wskazał, iż wymieniony plan zawiera tylko przykładowe wyliczenie elementów konstrukcyjnych, które mogą być wysunięte poza ścianę i obowiązującą linię zabudowy. Plan miejscowy określa, że poza ścianę mogą być wysunięte "elementy wejść do budynku, takich jak schody, pochylnie, rampy, zadaszenia". Plan nie określił jednak, w jaki sposób te zadaszenia mają być mocowane – czy na słupach czy podwieszane do ściany czy jeszcze w inny sposób. Zdaniem Kolegium skoro plan nie rozróżnił mocowań zadaszeń to oznacza, że dopuścił wszystkie sposoby mocowania zadaszeń. Ponadto plan dopuścił, że nie więcej niż 30% elementów ściany frontowej budynku może przekraczać linię zabudowy, która według organu przebiega po ścianie budynku. Organ przypomniał następnie, że w niniejszej sprawie skarżąca jednoznacznie zażądała zaświadczenia dotyczącego istniejącego wykonanego już zadaszenia oraz wskazała jego parametry. Kolegium stwierdziło, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tylko warunkowo dopuszcza zadaszenie – może przekraczać ono linię zabudowy jeśli nie zajmuje więcej niż 30% powierzchni ściany. Organ podniósł, że na tę kwestię wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 15 lipca 2015r. w sprawie II SA/Łd 298/15. Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zaświadczenie stwierdzające zgodność budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. W zaświadczeniu takim bowiem organ powinien dokonać analizy i oceny, czy dany obiekt budowlany będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie stwierdzić to wprost w zaświadczeniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] wywiodła K. Ł., zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez pominięcie zarzutów zażalenia i pozostawienie poza rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżącą; art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez dowolną ocenę stanu faktycznego sprawy, która to ocena doprowadziła organ do błędnego przekonania, że nie jest możliwym wydanie zaświadczenia, a postanowienie organu I instancji jest prawidłowe; art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwego postanowienia Burmistrza K, wydanego bez należytego umotywowania; art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 K.p.a. polegające na poparciu nieuzasadnionej odmowy wydania skarżącej zaświadczenia. Zdaniem skarżącej stanowisko Burmistrza K. nie zostało w żaden sposób umotywowane, a fakt tenże został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie pominięty. Burmistrz nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie stanowiska co do braku postaw do wydania zaświadczenia, nie poczynił własnych ustaleń ani analizy sytuacji. Powołał się natomiast na orzeczenia zapadłe w innym stanie faktycznym i prawnym. Następnie K. Ł. podniosła, że w postanowieniu w szczególności nie przytoczono żadnego przepisu prawa uzasadniającego odmowę wydania zaświadczenia. Zdaniem strony nie uzasadniając swojego stanowiska Burmistrz naruszył art. 124 § 2 K.p.a. Organ nie odniósł się do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, nie wykazał dlaczego ich nie zastosował do wydania zaświadczenia i nie wskazał jakie dane byłyby dla niego wystarczające, aby wydać zaświadczenie. Nie uzasadnił dlaczego podstawa prawna wniosku nie pozwala na wydanie zaświadczenia. Tym samym – w ocenie skarżącej – nie wydając wnioskowanego zaświadczenia Burmistrz K. naruszył art. 217 oraz art. 218 § 1 K.p.a. W dalszej kolejności K. Ł. podniosła, że Kolegium rozpoznając zażalenie na postanowienie Burmistrza K. nie dostrzegło w nim braku uzasadnienia i naruszenia art. 124 § 2 K.p.a. Skarżąca podkreśliła, że organ rozpoznający zażalenie – wbrew stanowisku Burmistrza K.– potwierdził możliwość wydania zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. i stwierdził konieczność odniesienia się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie K. Dalej skarżąca podniosła, że przywołany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie II SA/Łd 298/15 dotyczył poprzednio złożonego przez skarżącą wniosku o wydanie zaświadczenia i odnosił się do innego stanu faktycznego. O ile przy poprzednio sformułowanym wniosku organ miałby wydawać zaświadczenie pod warunkiem, bo wniosek był nieprecyzyjny, zadaszenie hipotetyczne, niezidentyfikowane i mogłoby być tylko ewentualnie zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to zdaniem K. Ł. obecnie złożony wniosek jednoznacznie identyfikuje obiekt wskazując konkretne, istniejące zadaszenie o określonych parametrach. Skarżąca podkreśliła, że Burmistrz K. miał jedynie sprawdzić i potwierdzić bądź zaprzeczyć ziszczenie się warunku zapisanego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w stosunku do konkretnego istniejącego obiektu i sprawdzenie nie wymagało przeprowadzania żadnych analiz, lecz wykonania kilku prostych działań matematycznych. W ocenie skarżącej zapisy planu są jasne i precyzyjne i wynika z nich, że wystający poza frontową ścianę daszek nad wejściem, który zajmuje nie więcej niż 30% ściany nie narusza linii zabudowy. Powyższe uzasadnia potwierdzenie tegoż faktu w treści zaświadczenia. Podsumowując skarżąca podniosła, że w sprawie nie zaszła żadna z przesłanek odmowy wydania zaświadczenia i rozpatrując sprawę organy winny się oprzeć głównie na treści zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a postępowanie wyjaśniające powinno rozstrzygnąć jaką część ściany zajmuje wykonane zadaszenie i czy nie przekracza dozwolonych planem 30% powierzchni ściany. W konkluzji skargi K. Ł. wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz postanowienia Burmistrza K, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zwrot kosztów postępowania według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ podniósł, że w rozpatrzonej sprawie ustalił i stwierdził zaistnienie przesłanek do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, co dokładnie i szczegółowo zostało uzasadnione w zaskarżonym postanowieniu. Kolegium wskazało, że jednocześnie nie podzieliło stanowiska skarżącej przedstawionego w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, co również zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu nie można twierdzić, iż stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest dowolne i narusza wymienione w skardze przepisy postępowania. Niemożność wydania warunkowego zaświadczenia wynika w omawianej sprawie ze specyfiki zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść nie była inna w dacie wydania postanowienia, którego dotyczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie II SA/Łd 298/15. Kolegium podkreśliło, że nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącej, iż możliwość wydania zaświadczenia o żądanej treści wynika ze sformułowania zawartego w jej nowym wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a". Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na wstępie należy podnieść, iż stosownie do treści przepisu art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, iż ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998r. w sprawie III RN 130/97, LexPolonica nr 332822, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2; glosa aprobująca: B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101). Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy skarżąca występowała już wcześniej z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonanego samowolnie zadaszenia nad wejściem do budynku z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji rozpoznając ów wniosek m.in. odmówiły wydania zaświadczenia. Kwestia legalności takiego rozstrzygnięcia była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 15 lipca 2015r. w sprawie II SA/Łd 298/15 (vide: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ) oddalił skargę od postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia tutejszy Sąd wskazał, iż "żądanie strony (...) jest na tyle nieprecyzyjne (strona nie wskazała, iż żąda wydania zaświadczenia w ograniczeniu do istniejącego już zadaszenia), że może odnosić się do wykonania także każdego zadaszenia, nie wykluczając przyszłości. Gdyby skarżąca zażądała zaświadczenia dotyczącego istniejącego zadaszenia, organ miałby podstawę, aby ograniczyć się do zrealizowanego daszku. Jednak żądanie wydania zaświadczenia dotyczącego "wykonania zadaszenia" bez wskazania parametrów zadaszenia nie pozwala wydać zaświadczenia o żądanej treści, gdyż plan tylko warunkowo dopuszcza zadaszenie (jeśli nie zajmuje ono więcej niż 30% powierzchni ściany może przekraczać linię zabudowy). Właśnie z powodu warunkowego dopuszczenia tego elementu konstrukcyjnego budynku wydanie zaświadczenia na wniosek skarżącej z dnia 21 listopada 2014 roku nie było dopuszczalne". Mając na uwadze, iż w następstwie powyższego rozstrzygnięcia i wyrażonego w nim zapatrywania prawnego skarżąca złożyła nowy wniosek wskazując w nim, iż domaga się wydania zaświadczenia o zgodności konkretnie wskazanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, precyzując parametry techniczne wykonanego zadaszenia, to powyższe wskazania tutejszego Sądu jako wyrażone w tej samej sprawie – rozumianej jako konkretna sytuacja faktyczna, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualne określonego podmiotu (lub podmiotów) oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących przepisów materialnego prawa administracyjnego – winny być wzięte pod uwagę. Tak jednak się nie stało i organy zupełnie pominęły pogląd prawny wyrażony przez tutejszy Sąd w sprawie II SA/Łd 298/15. Co więcej wskazały, iż skarżąca domagała się już bezskutecznie wydania przedmiotowego zaświadczenia, a tym samym kolejny wniosek nie może być uzasadniony. Konkludując tą część rozważań wypada wskazać, iż pominięcie przy załatwianiu nowego wniosku zapatrywań prawnych wyrażonych w prawomocnym wyroku wydanym w tej samej sprawie stanowi naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. i samoistnie dezawuuje podjęte przez organy rozstrzygnięcie. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, iż stosownie do treści art. 217 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Powyższe oznacza, że organ nie może w zasadzie uchylić się od wydania zaświadczenia dotyczącego danych wynikających z prowadzonego przez siebie wykazu, czy rejestru. Odmowa wydania zaświadczenia, w przypadku określonym w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego w jego uzyskaniu. Odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić także, zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a., gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Tym samym postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana; 2) przez odmowę wydania zaświadczenia w ogóle, choćby z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania lub braku interesu prawnego wnioskodawcy; 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści. Analiza okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż organ I instancji odmówił skarżącej wydania zaświadczenia z uwagi na to, iż podstawą żądania był wskazany przez skarżącą przepis art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. podczas gdy – z uwagi na charakter zaświadczenia o zgodności budowy z miejscowym planem – taką podstawą może być jedynie przepis art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Organ odwoławczy w zaprezentowanej argumentacji nie odwołał się do stanowiska organu I instancji w zakresie przyczyn odmowy wydania zaświadczenia ale samodzielnie wskazał, iż nie istnieje możliwość wydania zaświadczenia o żądanej treści z uwagi na to, że "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tylko warunkowo dopuszcza zadaszenie (jeżeli nie zajmuje ono więcej niż 30%powierzchni ściany to może przekraczać ono linię zabudowy)". Powyższe sposoby argumentowania przyczyn odmowy wydania zaświadczenia są błędne. Nie ulega wątpliwości, iż przepis art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016, poz. 290) stanowi podstawę domagania się od wójta, burmistrza albo prezydenta miasta wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie podkreśla się, że tego rodzaju zaświadczenia wykraczają poza reguły określone w przepisach art. 217 – 220 K.p.a. i wymagają wykładni przepisów prawa materialnego. Wydawanie takich zaświadczeń nakłada na organ obowiązek samodzielnej oceny czy występuje zgodność wykonanej budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji organ administracji winien samodzielnie dokonać interpretacji postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i zależnie od dokonanych stwierdzeń wydać zaświadczenie żądanej treści lub odmówić jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012r. w sprawie II OSK 1277/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy jednoznacznie wskazać, iż wadliwe jest stanowisko organu I instancji, które w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a. próbuje wykorzystywać fakt wskazania przez skarżącą podstawy prawnej zgłoszonego żądania. Rolą organu administracji nie jest jednak domaganie się od podmiotu wskazywania podstaw prawnych zgłoszonych żądań lecz czuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu organy winny udzielać im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Analizując argumentację organu odwoławczego wypada natomiast wskazać, iż organ ten w istocie uchylił się od oceny zgodności zgłoszonego żądania z postanowieniami miejscowego planu uznając, iż "plan jedynie warunkowo dopuszcza przekroczenie linii zabudowy". Otóż miejscowy plan obowiązujący na terenie samowolnej inwestycji skarżącej dopuszcza realizację określonych inwestycji z przekroczeniem linii zabudowy. Jest to rozwiązanie wyjątkowe, bowiem zasadą jest nieprzekraczalny charakter tej linii. Wyjątkowość owej regulacji została obwarowana koniecznością spełnienia określonych przesłanek (warunków). Rolą organu wydającego zaświadczenia o zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu jest ocena spełnienia owych zapisanych w planie warunków. Od tej oceny organy jednak uchyliły się pomijając zupełnie konieczność dokonania ustaleń odnoszących się do przedmiotu żądania, choć organ odwoławczy wyraźnie wskazał – z czym należy się zgodzić – iż "postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń, choć jest postępowaniem uproszczonym, to ma charakter prawny zbliżony do postępowania administracyjnego w związku z czym organ przed wydaniem zaświadczenia winien przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, którego celem jest ustalenie, czy z dokumentacji posiadanej przez organ wynikają fakty, których potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia". W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że organy ferując kwestionowane postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 P.p.s.a., orzeczono o uchyleniu zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia. Rozpoznając sprawę ponownie organ zobligowany będzie rozważyć zagadnienia podniesione w uzasadnieniu niniejszego wyroku, będąc związanym oceną prawną, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. W oparciu o powyższe wskazania organ winien dokonać oceny zasadności żądania wydania zaświadczenia poprzez interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście należycie ustalonych okoliczności odnoszących się do przedmiotu żądania. W zależności od poczynionych ustaleń w tym zakresie i dokonanej interpretacji aktu prawa miejscowego rolą organu jest wydać zaświadczenie żądanej przez skarżącą treści bądź odmówić wydania zaświadczenia takowej treści. MR